Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

The Zookeeper's Wife, της Niki Caro

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Zookeeper's Wife, της Niki Caro)

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Diane Ackerman, το ''Τhe Zookeeper's Wife'', αφηγείται μια άγνωστη πτυχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και αναδεικνύει το μεγαλείο της ανθρώπινης αλληλεγγύης και την αυτοθυσία στο όνομα της σωτηρίας.

Η Antonina Zabinski (Jessica Chastain) κι ο σύζυγος της Jan (Johan Heldenbergh) διοικούν τον ζωολογικό κήπο της Βαρσοβίας. Όταν, κατά την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία, τα περισσότερα ζώα σκοτώνονται από τις βόμβες των αεροπλάνων και το κτίσμα καταστρέφεται ολοσχερώς, ο Lutz Heck (Daniel Brühl), επικεφαλής ζωολόγος του Χίτλερ διατάζει τη μετατροπή του ζωολογικού κήπου σε εκτροφείο χοίρων που θα τροφοδοτεί τα γερμανικά στρατεύματα. Ο Jan και η Antonina, εκμεταλλευόμενοι την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο Heck, μετατρέπουν τον ζωολογικό κήπο σε κέντρο διαφυγής και διάσωσης των Εβραίων που αιχμαλωτίστηκαν στο γκέτο της Βαρσοβίας. Έτσι, υπό την εποπτεία τους, εκατοντάδες άτομα καταφέρνουν και επιβιώνουν από τη λαίλαπα του ναζισμού.

εικόνα άρθρου (The Zookeeper's Wife, της Niki Caro)
εικόνα άρθρου (The Zookeeper's Wife, της Niki Caro)

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η γοητευτική και χαρισματική Antonina. Φροντίζει τα ζώα με ιδιαίτερη προσοχή και στην ουσία κρατά τον ζωολογικό κήπο σε λειτουργία με τα επικοινωνιακά της χαρίσματα και την αμέριστη αφοσίωσή της. Η Jessica Chastain, με τη βαριά πολωνική προφορά της είναι και το πιο αξιόλογο στοιχείο που έχει να επιδείξει αυτή η κατά τ' άλλα προβληματική ταινία. Το επικό δράμα της Niki Caro απέχει πολύ απ' το να χαρακτηριστεί πιστή απεικόνιση του δράματος των Εβραίων και σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με άλλα αριστουργήματα του είδους. Ενώ η πρώτη ύλη του βιβλίου της Ackerman είναι θαρραλέα και καταδεικνύει τη φρίκη του πολέμου, η ταινία δεν κατορθώνει να προκαλέσει παρά μόνο ελάχιστη συγκίνηση. Ο βασικός λόγος έγκειται στην απόφαση της Caro να επικεντρωθεί στη σύνθεση μιας αποστειρωμένης καλαισθησίας, παρά στη γλαφυρή αποτύπωση των ναζιστικών εγκλημάτων.

εικόνα άρθρου (The Zookeeper's Wife, της Niki Caro)
εικόνα άρθρου (The Zookeeper's Wife, της Niki Caro)

Αν αφήσεις λοιπόν κατά μέρος τις γερμανικές θηριωδίες, αυτό που μένει είναι η συναισθηματική εξιστόρηση της ζωής μιας αξιαγάπητης γυναίκας που φροντίζει τα ζώα με την ίδια γονεϊκή αγάπη που φροντίζει την οικογένειά της. Άλλωστε, όπως αναφέρει και η ίδια, «μπορείς να εμπιστεύεσαι τα ζώα, αλλά όχι τους ανθρώπους». 

εικόνα άρθρου (The Zookeeper's Wife, της Niki Caro)

High point της ταινίας αποτελεί η απεικόνιση της εισβολής των Γερμανών στη Βαρσοβία. Κανονιοβολισμοί από το πουθενά, αεροπλάνα να σχίζουν εκκωφαντικά τον αέρα και να τρομοκρατούν, ενώ οι βόμβες πέφτουν πάνω στα κλουβιά των ζώων και τα σκοτώνουν. Η γραφική ειρήνη διακόπτεται από την ισοπεδωτική βία. Τα ζώα τρέχουν αλαφιασμένα να σωθούν και στην πορεία εκτελούνται από τους Γερμανούς. Ακόμη όμως κι όταν η πλοκή φτάνει στην κορύφωσή της και υποτίθεται ότι το σασπένς πρέπει να είναι διάχυτο, καθώς δηλαδή ο Zabinski κρύβει τους ανθρώπους στο φορτηγό του και περνά απαρατήρητος κάτω από τα μάτια των στρατιωτών, όλα παρουσιάζονται με τόσο απλουστευμένο και βιαστικό τρόπο που δεν προκαλούν την παραμικρή αγωνία ή αναστάτωση. 

The Ζookeeper's Wife, της Niki Caro
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 127'

εικόνα αρθρογράφου (Δημήτρης Μπακούρας)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Δημήτρης Μπακούρας

Γεννήθηκα μια κρύα νύχτα του Οκτώβρη του '94 στο μακρινό Ludwigsburg της Γερμανίας και οι γονείς μου, πριν καν κλείσω τα τρία μου χρόνια, με έφεραν πίσω στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης. Από τότε έψαχνα διαρκώς τρόπο να φύγω και τελικά η ζωή με έφερε φοιτητή στο πολυτεχνείο Θεσσαλίας. Επειδή όμως είμαι κακομαθημένος και έχω τάσεις φυγής χάνομαι με τις ώρες στα χρώματα, τη νοσταλγία, τους χαρακτήρες και τη δραματουργία του κινηματογράφου, που καμιά φορά ξεχνάω να κοιμηθώ. Καταριέμαι συχνά τη ζωή μου αν και τον περισσότερο καιρό είμαι αισιόδοξος και καμιά φορά επηρμένος χωρίς απολύτως κανένα λόγο. Κολλημένος με το κλασσικό ροκ, ζω ελπίζοντας πως ο R. Plant θα αλλάξει γνώμη και θα πάρει τους υπόλοιπους για μια τελευταία περιοδεία η οποία θα περνάει από την Ελλάδα.

Artcore magazine's footer