Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

22.03
2013

The Sessions

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Sessions)

Το φιλμ πραγματεύεται την ιστορία του ποιητή και δημοσιογράφου Mark O' Brien, ο οποίος, έχοντας προσβληθεί από πολιομυελίτιδα σε μικρή ηλικία, ζει καθηλωμένος σε πλήρη εξάρτηση από ένα μηχάνημα που τον βοηθά στη αναπνοή (iron lung). Όντας παραπληγικός και παρθένος, αποφασίζει στα 38 του να γνωρίσει την απόλαυση της σαρκικής συνεύρεσης. Έτσι προσλαμβάνει μια επαγγελματία σύμβουλο του σεξ για να τον βοηθήσει, ενώ ταυτόχρονα μοιράζεται τους προβληματισμούς του με τον ιερέα της περιοχής.

Μιλάμε λοιπόν για μία ταινία που καταπιάνεται με ένα θέμα εκ φύσεως δύσκολο και επικίνδυνο να εξιστορηθεί. Κυρίως λόγω του γεγονότος, ότι ως επί το πλείστον οι ταινίες του είδους αρκούνται στην μελοδραματική προβολή του πρωταγωνιστή που παλεύει με την αρρώστια/αναπηρία του, ώστε να προκαλέσουν τον οίκτο και τη συγκίνηση του θεατή. Εδώ τα πράγματα ευτυχώς είναι τελείως διαφορετικά. Η ταινία είναι γεμάτη ευθύτητα, χιούμορ και ειλικρίνεια. Ο σκηνοθέτης προβάλλει τους χαρακτήρες, στοχεύοντας στην εξερεύνηση του ψυχισμού και των συναισθημάτων τους κατά τη διάρκεια των συνεδριών. Δεν υπάρχει ούτε ένα καρέ επιτηδευμένου οίκτου. Αντιθέτως, δεν μπορούμε παρά να νιώσουμε θαυμασμό για τον πρωταγωνιστή και την τρυφερή προσπάθειά του να γνωρίσει το σαρκικό έρωτα.

Στα παραπάνω συμβάλλει τα μέγιστα η καθηλωτική ερμηνεία του John Hawkes (οι φαν των τηλεοπτικών σειρών, τον έχουν απολαύσει στο αριστουργηματικό “Deadwood”). Χρειάζεται αληθινό υποκριτικό θάρρος και ταλέντο ώστε να καταφέρει ένας ηθοποιός να σηκώσει μια ολόκληρη ταινία στις πλάτες του. Πόσο μάλλον, όταν καθ’όλη τη διάρκεια της, βρίσκεται καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι σύμφωνα με τις επιταγές του ρόλου. Ο Hawkes τα καταφέρνει θαυμάσια. Ενσαρκώνει ένα χαρακτήρα γεμάτο ανθρωπιά, θέληση και κουράγιο. Το βλέμμα του μας μαγνητίζει όπως και η αγνή, σχεδόν ψιθυριστή φωνή του. Όχι μόνο δεν υπάρχει καμία στιγμή που να μας ζητά συμπόνια ή λύπηση αλλά η ερμηνεία του μας καλεί να χαμογελάσουμε στα κωμικοτραγικά συμβάντα των ερωτικών εμπειριών του. Και το σημαντικότερο: κατορθώνει μέσα από τη ζεστή ερμηνεία του να υπερκεράσει τη φανερή αδυναμία της Helen Hunt να δώσει το κάτι παραπάνω στην προσδοκώμενη χημεία τους.

Συνοπτικά, θεωρώ ότι πρόκειται για μια προσεγμένη ταινία. Από τη διάρκεια της (κρατάει ακριβώς όσο πρέπει, ώστε να μην κουράσει) και το υπέροχο καστ (είπαμε, εξαίρεση η Helen Hunt) μέχρι την φρέσκια προσέγγιση της θεματικής. Γλυκόπικρη, αστεία, αληθινή, απελευθερωτική και με μια αναγκαία τρυφερή αφέλεια. Αξίζει τον κόπο.

εικόνα αρθρογράφου (Nick Pasx)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Nick Pasx

Είμαι ο Νίκος, σπουδάζω Ελληνική Φιλολογία στα Ιωάννινα και θα σας μιλήσω για μένα μέσα απ' αυτή τη φράση: «Το πρώτο βήμα, ειδικά για νέους ανθρώπους με ενέργεια και κίνητρο και ταλέντο, αλλά χωρίς χρήματα, το πρώτο βήμα για να ελέγξεις τον κόσμο σου είναι να ελέγξεις τον πολιτισμό σου. Να δημιουργήσεις και να επιδείξεις το πρότυπο του κόσμου μέσα στον οποίο θες να ζεις. Να γράφεις τα βιβλία. Να συνθέτεις τη μουσική. Να γυρνάς τις ταινίες. Να βάζεις χρώμα στην τέχνη»(Chuck Palahniuk).

Artcore magazine's footer