Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

The Girl Οn Τhe Train, του Tate Taylor

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Girl Οn Τhe Train, του Tate Taylor)

Το να γράψεις την άποψή σου για μια ταινία μυστηρίου είναι ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί πρέπει να ισορροπήσεις ανάμεσα σε αυτά που θέλεις να πεις και σε αυτά που δεν πρέπει να πεις για να μην υποψιάσεις όσους δεν έχουν δει ακόμα την ταινία. Ακριβώς αυτό το πρόβλημα καλούμαι να αντιμετωπίσω παρουσιάζοντας το “The Girl Οn Τhe Train” («Το κορίτσι του τρένου») του Αμερικανού σκηνοθέτη Tate Taylor, αλλά θα βάλω τα δυνατά μου να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων. Όσοι έχουν βέβαια διαβάσει το ομώνυμο best seller της Paula Hawkins γνωρίζουν πολύ καλά τα μυστικά που κρύβει η ταινία. 

Η Rachel (Emily Blunt) περνάει κάθε μέρα με το τρένο από την παλιά γειτονιά, στην οποία ζει ακόμα ο πρώην άνδρας της (Justin Theroux) με τη νέα του σύζυγο (Rebecca Ferguson) και τη λίγο μηνών κόρη τους. Παρατηρεί τα σπίτια κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών ένα-ένα, την προσοχή της όμως τραβάει κυρίως το σπίτι ενός παντρεμένου ζευγαριού (Haley Bennett και Luke Evans) που στα μάτια της φαντάζει να ζει την ιδανική ζωή, αυτή που θα ήθελε να ζούσε η ίδια και τη στερήθηκε. Μια μέρα, καθώς περνάει με το τρένο μπροστά από το σπίτι του ζευγαριού, παρατηρεί κάτι που θα ανατρέψει όλα όσα πίστευε για αυτούς και θα κινητοποιήσει μια σειρά γεγονότων που θα φέρει την ηρωίδα και τους υπόλοιπους χαρακτήρες της ταινίας αντιμέτωπους με κρυμμένους σκελετούς που θα αρχίσουν να βγαίνουν σιγά σιγά από τις ντουλάπες τους.

εικόνα άρθρου (The Girl Οn Τhe Train, του Tate Taylor)

Αδιαμφισβήτητα, το υλικό που είχε ο σκηνοθέτης Tate Taylor στα χέρια του είναι εξαιρετικά αβανταδόρικο, αφού πρόκειται για μια καλοχτισμένη ιστορία με πολλές προεκτάσεις που έχει όλα τα εχέγγυα για να εξελιχθεί σε μια καθηλωτική ταινία γεμάτη σασπένς και ανατροπές. Μην έχοντας προηγουμένως διαβάσει το βιβλίο, παρακολούθησα την ταινία έχοντας μόνο μια αμυδρή ιδέα περί τίνος πρόκειται από το trailer που είχα δει. Το μόνο που ήξερα για το βιβλίο της Hawkins ήταν ότι κυκλοφόρησε μετά την επιτυχία του “Gone Girl” («Το κορίτσι που εξαφανίστηκε») της Gillian Flynn και του David Fincher και έτσι περίμενα ότι θα ακολουθούσε την ίδια γραμμή: περίπλοκη πλοκή, ενδοοικογενειακή βία, μυστήριο, ανατροπές, ισχυροί γυναικείοι χαρακτήρες. Σε αυτό το επίπεδο θεωρώ ότι επιβεβαιώθηκα, καθώς η ταινία διαθέτει αρκετά από αυτά τα στοιχεία. Ωστόσο, το απότελεσμα είναι αρκετά μέτριο, αφού σε καμία περίπτωση δεν φτάνει τα βάθη της φιντσερικής σκηνοθεσίας. Ο Taylor δημιούργησε μια εύπεπτη ταινία που δηλώνει με απόλυτη σαφήνεια τις προθέσεις της, με έντονα στοιχεία μελοδραματισμού και κουραστικό ενίοτε διδακτισμό που αφαιρεί από τον θεατή τη δυνατότητα να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Θυμίζει το “Gone Girl”, χωρίς βέβαια να μπορεί να σταθεί αντάξιο της σύγκρισης και εκεί είναι που χάνει την αξιοπιστία του.

εικόνα άρθρου (The Girl Οn Τhe Train, του Tate Taylor)

Η Emily Blunt στο ρόλο της Rachel σώζει τα προσχήματα, αφού για άλλη μια φορά κατορθώνει να δημιουργήσει μια πολύ δυνατή ηρωίδα. Το εμφανές πρόβλημα του αλκοολισμού της Rachel αποδίδεται από την Blunt με αφοπλιστική φυσικότητα χωρίς περιττές υπερβολές. Η μόνη ένστασή μου έγκειται στην εξωτερική εικόνα της ηθοποιού, που αν και τσαλακωμένη σε σημεία, δεν με έπεισε για το πρόβλημα που θεωρείται ότι αντιμετωπίζει ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τα κόκκινα μάτια, οι κύκλοι κάτω από αυτά και ορισμένα αδέξια τρεκλίσματα δεν είναι αρκετά για να πείσουν ότι κάποιος καταναλώνει τεράστιες ποσότητες αλκοόλ σε καθημερινή βάση επί σειρά ετών. Θα έλεγα ότι εδώ θυσιάστηκε η αληθοφάνεια της ταινίας στο βωμό της αισθητικής, αφαιρώντας πόντους από την κατά τ’ άλλα αξιόλογη ερμηνείας της ηθοποιού. 

The Girl on the Train, του Tate Taylor
Είδος: Δράμα, Μυστήριο
Διάρκεια: 112’

εικόνα αρθρογράφου (Ράνια Ιωάννου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Ράνια Ιωάννου

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, έφερα όμως τη μοίρα μου στο Λονδίνο, όπου ζω τα τελευταία πέντε και βάλε χρόνια. Από τότε που με θυμάμαι έχω τρελό ψώνιο με τα αγγλικά και από μικρή ονειρευόμουν να γίνω μεταφράστρια λογοτεχνίας. Έχω εμμονική αγάπη στους βρικόλακες, στη Νέα Ορλεάνη και στον Lord Byron. Στην τέχνη γενικότερα όσο πιο dark είναι κάτι τόσο πιο πολύ με πορώνει. Στον ελεύθερο χρόνο μου ονειρεύομαι συνεχώς ταξίδια σε πόλεις του κόσμου, ενώ όταν δεν ονειροπολώ θα με βρεις χαμένη σε κινηματογραφικές αίθουσες, στις σελίδες ενός βιβλίου ή σε παράξενα αστικά μονοπάτια. Motto ζωής: “Where there's a will, there's a way”.

Artcore magazine's footer