Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

30.05
2017

The Dinner, του Oren Moverman

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Dinner, του Oren Moverman)

Το μυθιστόρημα «Το δείπνο», του Ολλανδού συγγραφέα Herman Koch, γράφτηκε το 2009 και μέσα σε μόλις 8 χρόνια έχει προλάβει (πέρα από το να πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα και να μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες) να μεταφερθεί στο κινηματογράφο 3 φορές! Τον χορό άνοιξε ο -συμπατριώτης του Koch - Μένο Μέγιες, το 2013, ο οποίος διατήρησε τον αρχικό τίτλο, για να πάρει τη σκυτάλη ο Ιταλός Ιβάνο ντι Ματέο, την επόμενη χρονιά, με το “I Nostri Ragazzi” («Τα δικά μας παιδιά», ελληνιστί).

Τρίτος στη σχετική λίστα ο Ισραηλινός Oren Moverman, στην πρώτη αγγλόφωνη μεταφορά του μυθιστορήματος, σε μία ταινία που φημολογούνταν πως θα αποτελέσει το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Κέιτ Μπλάνσετ. Τελικά, ο Moverman, που μας έχει δώσει τα πολύ αξιόλογα “The Messenger” και “Rampart” (αμφότερα με τον Γούντι Χάρελσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο) δεν περιορίστηκε στη συγγραφή του σεναρίου, όπως ήταν το αρχικό πλάνο, αλλά ανέλαβε και τη σκηνοθεσία.

εικόνα άρθρου (The Dinner, του Oren Moverman)

Οι λόγοι που το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δείχνει να σαγηνεύει επανειλημμένα τον κινηματογραφικό κόσμο είναι μάλλον εξηγήσιμοι. Ένα στέρεα δομημένο σκηνικό βραδυφλεγούς και καλπάζουσας ενδό-οικογενειακής έντασης, η οποία ψήνεται σε χαμηλή φωτιά, με το μεγάλο μυστικό να κυοφορείται μεθοδικά, προτού βγει εν τέλει στην επιφάνεια. Μία ιστορία στριφνών ηθικών διλημμάτων και αδιέξοδων καταστάσεων, που επιζητούν γενναίες αποφάσεις και ακόμη πιο θαρραλέες συνειδητοποιήσεις. Μια παραβολή για την αμοραλιστική χυδαιότητα μίας προνομιούχου κάστας ανθρώπων που έχουν συνηθίσει να εξοβελίζουν κάθε τι δυσάρεστο σε μία εξορία, όπου δεν θα είναι ορατό και ανιχνεύσιμο.

Μια δηκτική ειρωνεία για τα προκάτ και ψευδεπίγραφα γαλόνια μίας ιντελιγκέντσιας αυνανιστικής κουλτούρας και φαινομενικού αντικομφορμισμού, η οποία, μόλις σφίξουν τα γάλατα, θα βυθιστεί ανενδοίαστα στις ηθικές εκπτώσεις πάσης φύσεως. Μία αμήχανη και άβολη καταγραφή της στιγμής, όπου η ελπίδα για κάτι ομορφότερο, καλύτερο και αγνότερο, όπως εκφράζεται από τη φυσική συνέχεια της επόμενης γενιάς, αποδεικνύεται σκοτεινός εφιάλτης.

εικόνα άρθρου (The Dinner, του Oren Moverman)

Το κακό καιροφυλακτεί και παραμονεύει σε κάθε γωνιά. Ιδίως όταν δεν υπάρχει καμία προειδοποίηση. Ιδίως όταν δεν έχει προηγηθεί καμία χαρτογράφησή του, καμία θωράκιση απέναντι στην ύπουλη έλευσή του. Σε ένα καθεστώς γενικευμένης απάθειας, μηδενικής ανάληψης ευθυνών και τρυφηλής φιλαυτίας, είναι μάλλον παράλογο να απαιτεί κανείς την ύπαρξη ενός ηθικού χάρτη. Το κακό δεν χρειάζεται να διδαχτεί για να επικρατήσει.

Του αρκεί να αφεθεί στην ησυχία του, να φωλιάσει σε αθέατες γωνιές και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσει. Το ρητό (που εφορμάται, πιθανώς, από ένα παραπλήσιο θρησκευτικό εδάφιο, αλλά είναι επί της ουσίας προϊόν λαϊκής θυμοσοφίας) υποστηρίζει ότι αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα. Στην περίπτωσή μας, η φορά ολίγον τι αντιστρέφεται κι οι γονείς βυθίζονται σε ένα φαύλο κύκλο ενοχών, συγκάλυψης, επώδυνου τετ-α-τετ με την αλήθεια και αναβίωσης θαμμένων μυστικών και τραυμάτων.

εικόνα άρθρου (The Dinner, του Oren Moverman)

Όλα τα παραπάνω δηλώνουν την παρουσία τους στο “The Dinner”, αλλά χωρίς την παραμικρή αίσθηση τακτ, υπαινιγμού και χαμηλόφωνης ενδοσκοπικής διάθεσης. Αντιθέτως, διαλαλούν την παρουσία τους φωνακλάδικα και φασαριόζικα, με θεατράλε εκρήξεις που φαντάζουν υπερβολικά στημένες και ένα εικαστικό περίβλημα δεόντως φορτικό και πνιγηρό, παρά την καλλιέπειά του (ίσως, ακριβώς, και εξαιτίας αυτής). Με τελικό αποτέλεσμα ένα βερμπαλιστικό καταιγισμό (που εκφράζεται κυρίως μέσα από την περσόνα του Κούγκαν (που ξεκινά ως συμπαθέστατα αντιπαθής, για να καταλήξει τραβηγμένη από τα μαλλιά) από ακατέργαστα αισθήματα, σκόρπια φιλοσοφικά τσιτάτα και εσωτερικούς στομφώδεις μονολόγους.

εικόνα άρθρου (The Dinner, του Oren Moverman)

Ο Moverman -που αφήνει εν πολλοίς αναξιοποίητο το πλούσιο καστ του- εναλλάσσει ασταμάτητα τονικότητες, στιλ, χρωματισμούς, γωνίες λήψης και χωρο-χρονικές συντεταγμένες, αλλά κατορθώνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επιδιώκει. Αντί να καταλύσει την εγγενή στατικότητα του original κειμένου και να προσδώσει μία συνεχή αίσθηση ρευστότητας και μεταβλητότητας, αποπνέει στασιμότητα και αδράνεια, χωρίς καν τα θέλγητρα μίας στιβαρής ακινησίας. Και παρά το καλοδεχούμενο (μέσα στις υπερβολές του) φινάλε ανοιχτής εκκρεμότητας και αδυναμίας επίλυσης μίας κατάστασης εξ ορισμού και εκ των πραγμάτων υπερχειλισμένης, αδυνατεί να συμμαζέψει τα όσα ασυμμάζευτα έχουν προηγηθεί.

The Dinner, του Oren Moverman
Είδος: Δράμα, Μυστήριο, Θρίλερ
Διάρκεια: 120'

*Aναδημοσίευση από το cinedogs.gr, κινηματογραφικό συνεργάτη του Artcore magazine 

εικόνα αρθρογράφου (Aureliano Buendia)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Aureliano Buendia

Οργάνωσε τριανταδύο ένοπλες εξεγέρσεις και τις έχασε όλες. Απόκτησε δεκαεφτά αρσενικά παιδιά από δεκαεφτά διαφορετικές γυναίκες που εξοντώθηκαν όλα το ένα μετά το άλλο μέσα σε μια και μόνη νύχτα πριν το μεγαλύτερο φτάσει στην ηλικία των τριανταπέντε χρόνων. Ο ίδιος επέζησε μετά από δεκατέσσερις απόπειρες δολοφονίας, εβδομήντα τρεις ενέδρες κι ένα εκτελεστικό απόσπασμα. Έζησε, παρ' όλο που ήπιε με τον καφέ του μια δόση στρυχνίνης, που θα ήταν αρκετή για να σκοτώσει ένα άλογο.

Artcore magazine's footer