Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

18.01
2013

Πώς έμαθα ξανά πως αυτό που μετράει είναι μόνο η αγάπη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πώς έμαθα ξανά πως αυτό που μετράει είναι μόνο η αγάπη)

Καταρχάς, καλή χρονιά σε όλους! Πολλή αγάπη για ζωή και δημιουργικότητα σε ό,τι κάνετε! Σας καλωσορίζω στη στήλη αυτή, με το φιλμ που έμελλε να με σημαδέψει το προηγούμενο έτος και να μου θυμίσει κάτι απλό μα πολύ σημαντικό!

Με λίγα λόγια το έργο: Καλοκαίρι του 1965, σε κάποιο νησί της Νέας Αγγλίας, δύο 12χρονα ιδιόρρυθμα παιδιά ερωτεύονται και το σκάνε μαζί στην άγρια φύση. Σύσσωμες οι αρχές του νησιού τους κυνηγάνε, καθώς μια σκοτεινή καταιγίδα ξεσπάει, σηματοδοτώντας τη σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων της φύσης και του αγνού έρωτα.

Η 7η μεγάλου μήκους ταινία του αγαπημένου, στο ελληνικό κοινό, σκηνοθέτη Wes Anderson άνοιξε το 67ο φεστιβάλ Καννών, ζεσταίνοντας τις καρδιές ακόμη και των πιο κυνικών σινεφίλ! Το «Moonrise Kingdom» διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το ιδιόμορφο σινεμά του Anderson (“Rushmore”, “The Royal Tenembaums”, “The Life Aquatic with Steve Zissou”, “The Darjeeling Limited”): ρετρό σινεφιλική αισθητική, ιδιοσυγκρασιακοί χαρακτήρες, μελετημένα κάδρα απόλυτης συμμετρίας, σουρεάλ καταστάσεις, απίθανα ψαγμένο soundtrack, μια παλέτα πανέμορφων χρωματικών συνδυασμών, μια αίσθηση ρομαντισμού και βαθιάς μελαγχολίας μαζί και μπόλικη αγάπη για τη νουβέλ βαγκ. Εδώ προσθέτει επίσης πολύ χιούμορ – σίγουρα η πιο αστεία του ταινία μέχρις στιγμής-, έναν παραμυθένιο νατουραλισμό που συνδράμει στην αφύπνιση των καταπιεσμένων συναισθημάτων των ηρώων και μια σημαντική αντίστιξη μεταξύ του κόσμου των παιδιών και εκείνου των ενηλίκων. Ο πρώτος βασίζεται στην αθωότητα και την αλήθεια, ενώ ο δεύτερος στη σοβαρότητα και την καταπίεση. Ενήλικες, βαθειά τραυματισμένοι και μονίμως θλιμμένοι, προσπαθούν να αντιδρούν με αυστηρότητα και αξιοπρέπεια και καταλήγουν να συμπεριφέρονται ανώριμα και σαχλά. Έρχονται τα παιδιά για να τους αποδείξουν πώς πρέπει να ζουν και να υπακούουν σε αυτό που τους λέει η καρδιά τους. Η αγάπη, στην αγνή και αθώα μορφή της, είναι αυτή που νικάει τα πάντα ανοίγοντας την πόρτα σε ένα κόσμο γεμάτο μαγεία, που επαναφέρει την ελπίδα και τη χαμένη μας ανθρωπιά.

Ένα φανταστικό επιτελείο ηθοποιών (Edward Norton, Frances Mcdormand, Bruce Willis, Tilda Swinton, Bill Murray) φωτίζει τους συχνά καρικατουρίστικους χαρακτήρες του παραμυθένιου σύμπαντος του Αnderson με απρόσμενο κέφι. Ναι, σίγουρα δεν είναι το καλύτερο φιλμ του σκηνοθέτη, σεναριακά, τουλάχιστον, κάποιοι χαρακτήρες θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερο βάθος και το πρώτο μέρος είναι ίσως πιο παιδικό από όσο θα θέλαμε. Αλλά το μήνυμά του είναι τόσο ανθρώπινο και ουσιαστικό, που καταφέρνει να αγγίξει και τους πιο δύσπιστους. Μια βαθιά αίσθηση αθωότητας και καλής θέλησης αγκαλιάζει όλο το φιλμ. Το λάτρεψα από τα εναρκτήρια κάδρα και γίνεται μόνο καλύτερο στη συνέχεια.

Ο Wes Anderson μας φωνάζει, πως αυτό που χρειαζόμαστε είναι η αγάπη και εμείς τον πιστεύουμε απόλυτα. Με αυτό το μήνυμα εγκαινιάζω τη στήλη αυτή και υποκλίνομαι στο μάγο του σινεμά που μόλις, και απόλυτα δίκαια, τσίμπησε και υποψηφιότητα στα επερχόμενα Όσκαρ για το πρωτότυπο αυτό σενάριο που έχει γράψει παρέα με τον Ρόμαν Κόππολα!

Και μην ξεχνάτε. Το θέμα είναι να υπάρχουν στιγμές, οικογένεια και αγάπη… αυτά θα μας σώσουν. Τα λέμε την άλλη Πέμπτη!

εικόνα άρθρου (Πώς έμαθα ξανά πως αυτό που μετράει είναι μόνο η αγάπη)
εικόνα αρθρογράφου (Harry M)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Harry M

Αγαπώ τη ζωή, τον κόσμο όλο και το σινεμά, τα βίντατζ ρούχα και το μοντέρνο φαγητό, τα ταξίδια, τα μουσεία και τον Μαρκ Ρόθκο. Από Οικονομικές σπουδές στην Αθήνα και ένα μικρό ατυχές ξεκίνημα στις ελληνικές τράπεζες, βρέθηκα να σπουδάζω Arts Management στην Ολλανδία και να ασχολούμαι με Audience Development, Cultural Branding και Creative Business Strategies. Αυτό τον καιρό απασχολούμαι με τις Εταιρικές Χορηγίες σε ένα από τα μεγαλύτερα Μουσεία της Ελλάδας. Αγαπώ τις τέχνες σε όλες τις μορφές τους, μα περισσότερο με ελκύουν οι σύγχρονες εικαστικές εγκαταστάσεις. Σημασία έχουν οι ιδέες και η σχέση μεταξύ τους. Οι καλλιτέχνες βρίσκονται κοντά στον άνθρωπο και τον παρηγορούν. Η Τέχνη μας απελευθερώνει από το φόβο και μας δίνει δύναμη. Αυτά πιστεύω εγώ.

Artcore magazine's footer