Αφιερώματα και ρετροσπεκτίβες σε ανθρώπους του σινεμά και μεγάλες στιγμές της έβδομης τέχνης. Μιλώντας σινεμά στο ArtCore Magazine.

επιλογή γλώσσας
choose language

Ταινιοθήκη Artcore

Τα μυστήρια του Ιερώνυμου Μπος, του José Luis López-Linares

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (article's cover image)

Αρχικά, ας δανειστούμε μερικά στοιχεία για τον Ιερώνυμο Μπος από τη Βικιπαιδεία:

Ταινιοθήκη Artcore

Mean Dreams, του Nathan Morlando

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (article's cover image)

Κύκνειο άσμα του αγαπημένου (και προσφάτως αδικοχαμένου) Bill Paxton και μια από τις καλύτερες ερμηνείες του (σε ρόλο μυστακιοφόρου, βρώμικου μπάτσου και κακού πατέρα), τα Άγρια Όνειρα του Καναδού Nathan Morlando – γυρισμένα σε ένα εντυπωσιακό (και εντυπωτικό) σκηνικό στην περιοχή γύρω απ’ τις λίμνες του Οντάριο – θυμίζουν εντόνως (ιδίως με το πολλά υποσχόμενο ξεκίνημά τους) πρώιμο Terrence Malick. Η σκιά του “Badlands” δείχνει να τα ζώνει σε μεγάλο βαθμό και για μεγάλο διάστημα.

Ταινιοθήκη Artcore

L’Économie du couple (After Love), του Joachim Lafosse

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (article's cover image)

Η Οικονομική του Ζευγαριού. Μια Εξίσωση με δύο Αγνώστους. Ο Άγνωστος Α (Άντρας), η Άγνωστος Γ (Γυναίκα). Και μόνο που – στην έναρξη του φιλμ – ο Α βρίσκεται «εκτός κάδρου» (αρχικά ακούς μόνο φωνή, εν συνεχεία βλέπεις το σώμα δίχως πρόσωπο), αντιλαμβάνεσαι πως είναι ο … ανεπιθύμητος της υπόθεσης. Ο Α εμφανίζεται σε μη προγραμματισμένη/συμφωνημένη μέρα και ώρα, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια και την ενόχληση της Γ. Φαντάσου μια ταινία με φυλακισμένους, όπου οι έγκλειστοι κρατούν οι ίδιοι τα κλειδιά των κελιών τους, αλλά προτιμούν να παραμένουν φυλακισμένοι. 

Ταινιοθήκη Γιώργος Κοκτσίδης

Rope, του Alfred Hitchcock

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (article's cover image)

Μια θηλιά που ουδείς θέλησε να κόψει.

Ταινιοθήκη Κώστας Δημολίτσας

Τhe Incredible Shrinking Man, του Jack Arnold

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (article's cover image)

“The unbelievably small and the unbelievably vast eventually meet - like the closing of a gigantic circle. I looked up, as if somehow I would grasp the heavens. The universe, worlds beyond number, God's silver tapestry spread across the night. And in that moment, I knew the answer to the riddle of the infinite. I had thought in terms of Man's own limited dimension. I had presumed upon nature that existence begins and ends is man's conception, not nature's. And I felt my body dwindling, melting, becoming nothing. My fears melted away and in their place came acceptance. All this vast majesty of creation, it had to mean something. And then I meant something, too. Yes, smaller than the smallest, I meant something, too. To God, there is no zero. I STILL EXIST!¨”

Ταινιοθήκη Aureliano Buendia

Life, του Daniel Espinosa

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (article's cover image)

Το ερώτημα του κατά πόσο είμαστε μόνοι σε αυτό το σύμπαν είναι μεν πρόσφατο ως προς το σκέλος της επιστημονικής του διερεύνησης, αλλά στην ουσία του έχει απασχολήσει τον άνθρωπο από την πρώτη σχεδόν μέρα της ύπαρξής του. Προσπαθώντας να ισορροπήσουμε σε μία τραμπάλα διττού φόβου, αναρωτιόμαστε ασταμάτητα για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής, νιώθοντας συγχρόνως έξαψη και τρόμο μπροστά σε μία τέτοια ιδέα. Από τη μία, η ανακούφιση μίας δυσβάσταχτης μοναξιάς και ενός αφόρητου φορτίου. Αν είναι μονάχα ο δικός μας πλανήτης ευλογημένος με το δώρο της ζωής, ξαφνικά μετατρέπεται σε ασήκωτο ηθικό χρέος η προάσπιση και εκμετάλλευση αυτού του δώρου, με την ανθρωπότητα να βαδίζει από το κακό στο χειρότερο όσον αφορά αυτό το καθήκον.

Ταινιοθήκη Artcore

United States of Love, του Tomasz Wasilewski

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (article's cover image)

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής χρειάστηκαν μεγάλο, διαρκή αγώνα και πίστη σε ένα κοινό Όραμα για να οικοδομήσουν το Αύριο μιας χώρας που συνασπίστηκε πάνω από τα συντρίμμια ενός Πολέμου της Ανεξαρτησίας κι ενός Εμφυλίου, αλλά και τη διακύβευση μιας ετερόκλητης πραγματικότητας, ενός τρομακτικού ψηφιδωτού που έμοιαζε με αβυσσαλέο χωνευτήρι πολιτισμών και παραδόσεων, δυσκολοκατάβλητου, απειθάρχητου και αποξενωτικού. 

Ταινιοθήκη Aureliano Buendia

Goodbye Berlin (Tschick), του Fatih Akin

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (article's cover image)

O Fatih Akin, μετά την ταινία «Η Μαχαιριά» (“The Cut”, 2014), για το Ολοκαύτωμα των Αρμενίων, η οποία ήθελε να φτάσει ώς το κόκαλο, αλλά ακουμπούσε μονάχα ξώφαλτσα και επιδερμικά, επιστρέφει σε μία γνώριμη χαλαρή διάθεση. Αυτή που είχε γεννήσει τις μεγάλες του επιτυχίες “Soul Kitchen” (2009) και “Head-On” (2004) και στην οποία δείχνει να κινείται με χάρη και επιδεξιότητα. Βασικοί του ήρωες δύο ανήλικοι κοινωνικοί παρίες, οι μόνοι απόντες από το καλοκαιρινό πάρτι της βασίλισσας του σχολείου. Από τη μια, ο Μάικ, ένα ευαίσθητο, αόρατο και -όπως έχει πείσει τον εαυτό του- βαρετό αγόρι, με μία αλκοολική μητέρα με την οποία αλλήλο-αγαπιούνται και έναν παντελώς ψυχρό και αδιάφορο πατέρα. Από την άλλη, ο Τσικ, ένας μετανάστης αδιευκρίνιστης καταγωγής, με ρίζες που διακλαδώνονται στο πουθενά, και εμφάνιση -ιδίως ενδυματολογική- που προκαλεί αυτόματα τη χλεύη.

σελίδα page