Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Normal, της Adele Tulli

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Normal, της Adele Tulli)

Τι είναι αυτό που με τόση σιγουριά ονομάζουμε «νορμάλ»; Τι μπορεί να κατατάξει κάποιον σε αυτή την κατηγορία, η να του προσδώσει τον αντίστροφο αφοριστικό χαρακτηρισμό; Είναι νορμάλ μόνο να παίζουν τα κορίτσια με κούκλες και τα αγόρια με μηχανές; Οι άντρες να στήνονται μπροστά σε λάγνα σόου από γυναίκες performers και οι γυναίκες να ασχολούνται αποκλειστικά με το τρίπτυχο σπίτι-κρεβάτι-παιδί μέχρι τα βαθιά γεράματα;

Το ντοκιμαντέρ της Adele Tulli αντλεί στιγμές από την ιταλική καθημερινότητα, προκειμένου να στοχαστεί πάνω στο πώς αντιλαμβανόμαστε σήμερα το φύλο, και πώς αυτό διαμορφώνει την προσωπικότητα και την κοινωνική μας ταυτότητα.

Η Tuli στήνει την κάμερά της και καταγράφει βινιέτες από την καθημερινότητα της ιταλικής κοινωνίας, με μια καλά υπολογισμένη αποστασιοποίηση. Το σχόλιό της, για το πώς οι έμφυλες ταυτότητες είναι εμφανώς κοινωνικά επιβαλλόμενες, προκύπτει μέσα από τα γεγονότα και την εμπειρική παρατήρηση και όχι από κάποιο επιτηδευμένο μεγαλόσχημο κήρυγμα. Ποντάρει περισσότερο σε μια σαρκαστική οπτική, και ένα λεπτό αλλά ταιριαστά ειρωνικό χιούμορ, και μας αφήνει να βγάλουμε μόνοι μας τα συμπεράσματά μας. Περισσότερο από τα (αναμφίλεκτα όμορφα και υπέροχα φωτισμένα) πλάνα της, είναι το μοντάζ και η σύνθεση των εικόνων της, αυτά που κοινωνούν περισσότερο την κεντρική θέση αυτού του εγχειρήματος.

εικόνα άρθρου (Normal, της Adele Tulli)
εικόνα άρθρου (Normal, της Adele Tulli)

Και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πόσο περιεκτική αλλά και ακριβής καταφέρνει να είναι στο σχόλιό της μέσα σε μόλις 70 λεπτά. Καταγράφοντας ένα μεγάλο όσο και χαρακτηριστικό φάσμα έμφυλων συμπεριφορών, αλλά και πτυχές της βιομηχανίας που έχει στηθεί γύρω από το τι θεωρούμε παραδοσιακά ανδρικό ή γυναικείο: τα κορίτσια παίζουν με πλαστικές αναπαραστάσεις του νοικοκυριού, τα αγόρια επιδίδονται σε εφηβικές –και κάπως αστείες- επιδείξεις ανδρείας για να εντυπωσιάσουν τα κορίτσια, καβαλώντας πανάκριβες μηχανές.

Η εναρκτήρια σκηνή είναι ενδεχομένως η πιο δυνατή και αυτή που μπορεί να συνοψίσει καλύτερα την βασική θεματική της Tuli: ένα κοριτσάκι, που δεν μπορεί να είναι παραπάνω από 6 χρονών, πηγαίνει μαζί με την μητέρα της για να τρυπήσει για πρώτη φορά τα αυτιά της. Όταν αυτή η διαδικασία τελειώσει, η μητέρα της λέει συγκαταβατικά: «τι όμορφη που είσαι! Ίδια με τη μαμά!» Μια διαβατήρια τελετή που μετατρέπει το «κορίτσι» σε «γυναίκα». Μια γυναίκα που παραλαμβάνει μια έμφυλη ταυτότητα και καλείται να την ακολουθήσει κατά γράμμα, αλλιώς κινδυνεύει να εξοστρακιστεί.

Απλό στην σύλληψη όσο και στην εκτέλεσή του, το «Νορμάλ» καταφέρνει να καλύψει πλήρως τη θεματική του σε 70 ψυχαγωγικότατα λεπτά, γεμάτα με λαχταριστό μεσογειακό χιούμορ και μια καλοδεχούμενη (αν και κατά διαστήματα μάλλον άδικα και χαιρέκακα διαβρωτική) καυστική σατιρική διάθεση. Κυρίως όμως, καταφέρνει να αναδείξει την επιπολαιότητα και εν τέλει την αυταρχικότητα της επιβολής της κοινωνικής νόρμας σχετικά με το κοινωνικό φύλο, σε μια εποχή που η συζήτηση για την επιτελεστικότητα του φύλου και τις έμφυλες ταυτότητες είναι ίσως εντονότερη- και πιο ενδιαφέρουσα- από ποτέ.

Normal, της Adele Tulli
Είδος: Ντοκιμαντέρ 
Διάρκεια: 70'

εικόνα αρθρογράφου (Κωνσταντίνος Καντόγλου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κωνσταντίνος Καντόγλου

Γεννήθηκε πριν απο κάμποσα χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Την τελευταία πενταετία παριστάνει τον κριτικό κινηματογράφου και τρέφεται αποκλειστικά με καφέ και τυρόπιτες. Όταν δεν περνάει ατέλειωτες ώρες μπροστά στο laptop βλέπτωντας non-stop τη μια σειρά μετά την άλλη, κυνηγιέται με τη γάτα του μέσα στο σπίτι και προσπαθεί απεγνωσμένα να τελειώσει το βιβλίο που διαβάζει.

Artcore magazine's footer