Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

My Golden Days, του Arnaud Desplechin

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (My Golden Days, του Arnaud Desplechin)

Οι «Χρυσές μέρες» του Desplechin, που έκαναν πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών, αναφέρονται στις αλλαγές που διαδραματίζονται στη διάρκεια της ζωής και κάνουν στάσεις στους κυριότερους σταθμούς της.

Ο Paul Dedalus (Mathieu Amalric), ένας μεσήλικας ανθρωπολόγος, είναι έτοιμος να επιστρέψει στην πατρίδα του μετά από πολλά χρόνια. Κάπου στο Τατζικιστάν, κανονίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες πριν την αναχώρησή του, μαζί με τη φίλη του Irina. Καθώς το ζευγάρι περνά τις τελευταίες του ρομαντικές στιγμές μαζί, ο Paul αναπολεί το παρελθόν και οι μνήμες από την παιδική και εφηβική του ηλικία ξεδιπλώνονται σαν όνειρο μπροστά του. Οι στιγμές που καθόρισαν τη ζωή του εξιστορούνται με αφηγητή τον ίδιο και παρουσιάζονται με τη μορφή τριών κεφαλαίων. Το πρώτο κεφάλαιο αφορά τη διαταραγμένη σχέση με τη μητέρα του, που τον εξώθησε στην απόφαση να φύγει από το σπίτι του σε νεαρή ηλικία και να πάει να ζήσει με τη θεία του. Το δεύτερο κεφάλαιο με τη σειρά του, αναφέρεται στο ταξίδι του Paul στη Σοβιετική Ένωση και την περιπέτεια που έζησε με τον κολλητό του, βοηθώντας ένα άτομο να δραπετεύσει απ' την χώρα. Το σημαντικότερο κεφάλαιο, όμως, είναι το τρίτο που αφορά τον νεανικό του έρωτα, την Esther. Ο Paul ερωτεύεται την Esther, αφιερώνεται ολοκληρωτικά σ' αυτήν και αφήνει πολύ συχνά τη φτωχική φοιτητική ζωή του στο Παρίσι προκειμένου να τη δει.

εικόνα άρθρου (My Golden Days, του Arnaud Desplechin)

O Arnaud Desplechin δημιουργεί ένα νοσταλγικό φιλμ, εμπνευσμένο από μια ρετρό εποχή, όπου η αθωότητα, η έπαρση και το πάθος για ζωή κυριαρχούν και καταλαμβάνουν τους πρωταγωνιστές. Ο λυρισμός που διακατέχει την ταινία, δημιουργεί μια ρομαντική αίσθηση η οποία ενισχύεται από το ανεκπλήρωτο του έρωτα. Η έντονη καθημερινότητα του Παρισιού εναλλάσσεται με τη μουντή ατμόσφαιρα της επαρχιακής πόλης όπου μεγάλωσε ο Paul, και μέσα από αυτές τις εναλλαγές, οι σχέσεις αλλάζουν, δημιουργούνται ελπιδοφόρα αισθήματα και κατακρημνίζονται υποσχέσεις και όνειρα. Ο Quentin Dolmaire, στο ρόλο του νεαρού Paul, διαθέτει τα εριστικά χαρακτηριστικά που διακρίνουν τον χαρακτήρα που υποδύεται. Ο Paul, στα νιάτα του, δείχνει να διακατέχεται από αυτοπεποίθηση αλλά και από μια υποτυπώδη αλαζονεία, ενώ η διάθεσή του για ζωή και εκπλήρωση των στόχων του τον κρατάει συνεχώς σε εγρήγορση. Η Esther ενσαρκώνει το άλλο του μισό, αλλά παράλληλα αποτελεί μια συνεχή εκκρεμότητα που πρέπει να φροντίζει για να νιώθει πλήρης. Η Lou-Roy Lecollinet ενσαρκώνει ικανοποιητικά μία φανερά δυστυχισμένη κοπέλα που εναποθέτει τις ελπίδες της στον έρωτα και καθορίζει την ευτυχία της σύμφωνα μ΄αυτόν, ενώ δένει αρκετά καλά με τον Dolmaire στην οθόνη. Άλλωστε, η γυναικεία παρουσία που καθόρισε τα «χρυσά χρόνια» του Paul, είναι κατά βάση ο χαρακτήρας-κλειδί, ο παράγοντας που οδήγησε στην επιτυχία της ταινίας.

εικόνα άρθρου (My Golden Days, του Arnaud Desplechin)

Η πλοκή της ταινίας βασίζεται στην επαναστατική φύση της νεαρής ηλικίας, η οποία βάζει τους πρωταγωνιστές μονίμως σε περιπέτειες, χωρίς να ακολουθούν κάποιο είδος ηθικής κατεύθυνσης, αλλά να παρασύρονται μόνο από πρόσκαιρες επιθυμίες και ανήσυχη διάθεση για συγκινήσεις. Οι αποφάσεις είναι παρορμητικές, συχνά οδηγούν σε δυσάρεστα μονοπάτια, αλλά ο Desplechin αφήνει να εννοηθεί ότι έτσι πρέπει να βιώνεται η ζωή στη διάρκεια της εφηβικής ηλικίας. Ατελείωτα πάρτυ, μαριχουάνα, εγωιστικές πράξεις και άγνοια των συνεπειών τους συνθέτουν το τοπίο μιας συναρπαστικής νιότης. Όταν όλα αυτά κοπάζουν, ο Paul αναλογίζεται τα γεγονότα που καθόρισαν τη ζωή του και συνέβαλλαν στη διαμόρφωση του εαυτού του. Εντέλει, οι γυναίκες ήταν αυτές που αποτέλεσαν σημεία αναφοράς στη ζωή του. Στην αρχή η μητέρα του με τη θεία του και έπειτα η Esther και η καθηγήτριά του.

My Golden Days, του Arnaud Desplechin
Είδος: Κομεντί
Διάρκεια: 123'

εικόνα αρθρογράφου (Δημήτρης Μπακούρας)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Δημήτρης Μπακούρας

Γεννήθηκα μια κρύα νύχτα του Οκτώβρη του '94 στο μακρινό Ludwigsburg της Γερμανίας και οι γονείς μου, πριν καν κλείσω τα τρία μου χρόνια, με έφεραν πίσω στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης. Από τότε έψαχνα διαρκώς τρόπο να φύγω και τελικά η ζωή με έφερε φοιτητή στο πολυτεχνείο Θεσσαλίας. Επειδή όμως είμαι κακομαθημένος και έχω τάσεις φυγής χάνομαι με τις ώρες στα χρώματα, τη νοσταλγία, τους χαρακτήρες και τη δραματουργία του κινηματογράφου, που καμιά φορά ξεχνάω να κοιμηθώ. Καταριέμαι συχνά τη ζωή μου αν και τον περισσότερο καιρό είμαι αισιόδοξος και καμιά φορά επηρμένος χωρίς απολύτως κανένα λόγο. Κολλημένος με το κλασσικό ροκ, ζω ελπίζοντας πως ο R. Plant θα αλλάξει γνώμη και θα πάρει τους υπόλοιπους για μια τελευταία περιοδεία η οποία θα περνάει από την Ελλάδα.

Artcore magazine's footer