Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Little Men, του Ira Sachs

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Little Men, του Ira Sachs)

Το τυχαίο γεγονός του θανάτου ενός κατοίκου σε μια ήσυχη γειτονιά του Μπρούκλιν έρχεται να ταράξει τις ζωές της οικογένειάς του και των γειτόνων του. Τα παιδιά και ο εγγονός του, Jake, εκτός απ’ το σπίτι, κληρονομούν και τις ηθικές του υποχρεώσεις απέναντι στην ενοικιάστριά του που διατηρεί κατάστημα δίπλα από το σπίτι. Η κατάσταση περιπλέκεται όταν μια αναπάντεχη φιλία σχηματίζεται ανάμεσα στον Jake και τον γιο της ενοικιάστριας, τον Tony. Μία πρόταση για αύξηση του ενοικίου δυναμιτίζει τις σχέσεις των δύο οικογενειών, φέρνοντας τους «Μικρούς Κυρίους» στη δυσάρεστη θέση να αποφασίσουν: είναι η φιλία τους αρκετά δυνατή για να ξεπεράσει τις οικονομικές σχέσεις των οικογενειών τους; 

Θεματικός πυρήνας γύρω απ’ τον οποίο αναπτύσσεται η ταινία είναι το gentrification, η αλλιώς «πολεοδομικός εξευγενισμός», δηλαδή η αγορά και ανακαίνιση κατοικιών και επαγγελματικών χώρων σε αστικές ζώνες που παρουσιάζουν ένα ξαφνικό καλλιτεχνικό ή άλλο ενδιαφέρον. Το αποτέλεσμα αυτού του ιδιότυπου «εξευγενισμού» είναι αφενός η αύξηση της αξίας των ακινήτων στην περιοχή, που προσελκύει ολοένα και περισσότερο κόσμο και αφετέρου η αμήχανη στάση των προηγούμενων ενοίκων, που βλέπουν την περιοχή τους να αλλάζει και ξένους να εισβάλλουν στον μικρόκοσμό τους. Αν το “Little Men” γυριζόταν στην Ελλάδα, η δράση θα εξελισσόταν γύρω απ΄την πλατεία Αγίας Ειρήνης, ανάμεσα σε μαγαζιά με φαλάφελ και new age μπαρμπέρικα. Στην ταινία, η γειτονιά που προσφέρει το ιδανικό σκηνικό για τη δράση είναι το Μπρούκλιν, με τα ταχύτατα αναπτυσσόμενα pop-up shops και τα loft διαμερίσματα με τα αστρονομικά ενοίκια. 

εικόνα άρθρου (Little Men, του Ira Sachs)

Το “Little Men” ακολουθεί όλους τους κανόνες ενός coming of age film, παρακολουθώντας τις ζωές των δύο εφήβων στο σχολείο και στο σπίτι, τους πρώτους έρωτες, τα πρώτα πάρτυ και τις πρώτες συγκρούσεις με το οικογενειακό κατεστημένο να κάνουν την εμφάνισή τους. Στις πιο τρυφερές στιγμές της ταινίας, ο Jake και ο Tony διασχίζουν νωχελικά τα στενά της Νέας Υόρκης με τα ρόλλερ και τα πατίνια τους, συζητώντας για τα μικρά καθημερινά τους θέματα, αδιαφορώντας για τον κόσμο των μεγάλων που γκρεμίζεται γύρω τους, με τη μουσική του Dickon Hinchliffe των Tindersticks να γεμίζει τον αέρα θλίψη για μια ενηλικίωση που περιμένει στη γωνία. Με ένα αέρινο νεοϋορκέζικο σάουντρακ γεμάτο ηλεκτρισμένους Crystal Ark και νοσταλγικές σονάτες για πιάνο του Dvorák, το “Little Men” φέρνει κάτι από “Stand by Me”, με τη μελαγχολία της επερχόμενης ενηλικίωσης να πρωταγωνιστεί και τους μεγάλους να έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

εικόνα άρθρου (Little Men, του Ira Sachs)

Ο Ira Sachs, παίρνοντας τα ηνία από τον Scorsese, εξελίσσεται σ’ έναν σπουδαίο συλλέκτη ιστοριών του Μπρούκλιν και του Μανχάτταν, δίνοντας χώρο και σημασία στα μικρά οικογενειακά δράματα που διαδραματίζονται πίσω από κλειστές πόρτες και απαρτίζουν το πολυσυλλεκτικό ανθρώπινο φαινόμενο που λέγεται Νέα Υόρκη: γονείς που προσπαθούν· γονείς που τα καταφέρνουν· μικροί επαγγελματίες που δε θέλουν να συνθηκολογήσουν· ηλικιωμένοι που αποξενώνονται με τα παιδιά τους και αναπτύσσουν ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς με γείτονες· έφηβοι που δυσκολεύονται να βρουν πού ανήκουν μέσα στο γενικότερο πλαίσιο αλλοτρίωσης και αποπροσωποποίησης της πόλης. Μια πόλη γεμάτη αντικρουόμενα θέλω και συμφέροντα που συμπλέκονται μέσα στον αχανή χάρτη των ανθρώπινων επιθυμιών και οδηγούν τους κατόχους τους σε αμηχανία και τελικά σε σύγκρουση.

εικόνα άρθρου (Little Men, του Ira Sachs)

Little Men, του Ira Sachs
Μεταφρασμένος τίτλος: «Μικροί Κύριοι»
Είδος: Δράμα, Οικογενειακό
Διάρκεια: 85’

Εικόνες (Πηγές)

  • http://static.rogerebert.com/
  • http://images1.villagevoice.com/
  • http://thatmomentin.com/
εικόνα αρθρογράφου (Χριστίνα Μπότσου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Χριστίνα Μπότσου

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Όταν ήμουν μικρή πήγαινα σινεμά στο Παλάς και στην Αιολία και μερικές φορές στο Τριανόν. Η αγαπημένη μου ταινία ήταν ο Ε.Τ. Από τότε, έχω σταματήσει να βλέπω Σπίλμπεργκ αλλά μου κόλλησε η συνήθεια να δίνω πάντα ραντεβού έξω από σινεμάδες – και δε μου έφυγε ποτέ.

Artcore magazine's footer