Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

25.04
2017

Life, του Daniel Espinosa

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Life, του Daniel Espinosa)

Το ερώτημα του κατά πόσο είμαστε μόνοι σε αυτό το σύμπαν είναι μεν πρόσφατο ως προς το σκέλος της επιστημονικής του διερεύνησης, αλλά στην ουσία του έχει απασχολήσει τον άνθρωπο από την πρώτη σχεδόν μέρα της ύπαρξής του. Προσπαθώντας να ισορροπήσουμε σε μία τραμπάλα διττού φόβου, αναρωτιόμαστε ασταμάτητα για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής, νιώθοντας συγχρόνως έξαψη και τρόμο μπροστά σε μία τέτοια ιδέα. Από τη μία, η ανακούφιση μίας δυσβάσταχτης μοναξιάς και ενός αφόρητου φορτίου. Αν είναι μονάχα ο δικός μας πλανήτης ευλογημένος με το δώρο της ζωής, ξαφνικά μετατρέπεται σε ασήκωτο ηθικό χρέος η προάσπιση και εκμετάλλευση αυτού του δώρου, με την ανθρωπότητα να βαδίζει από το κακό στο χειρότερο όσον αφορά αυτό το καθήκον.

Παράλληλα, η φευγαλέα συνειδητοποίηση του αχανούς και -κυριολεκτικά- ασύλληπτου μεγέθους των όσων μας περιβάλλουν, εγείρει, έστω και υποδόρια, μία συγκλονιστική αίσθηση γύμνιας και αμηχανίας. Όσο και να προκαλεί δέος και αγωνία η πιθανότητα μίας συμπληρωματικής εστίας ζωής στο σύμπαν, ταυτόχρονα φτιάχνει και ένα δίαυλο επικοινωνίας. Επιτέλους, θα μπορέσουμε να μοιραστούμε με κάποιον τις αβάσταχτες και άλυτες απορίες μας. Είτε λάβουμε απαντήσεις είτε επιβεβαιώσουμε το αδιέξοδο, όπως και να έχει, πλέον θα είμαστε λιγότερο μόνοι.

εικόνα άρθρου (Life, του Daniel Espinosa)

Οι ταινίες που προσεγγίζουν το ζήτημα της εξωγήινης ύπαρξης κατέχουν τη δική τους περίοπτη θέση στην ιστορία του σινεμά. Ως παραβολές για την πάταξη των αδύναμων και των διαφορετικών του γήινου κόσμου. Ως αποτυπώσεις του αγιάτρευτου φόβου για το άγνωστο και το σκοτάδι. Ως αλληγορίες για την προαιώνια προφητεία της συντέλειας και της καταστροφής. Ως ευχολόγια οικουμενικής συναδέλφωσης και συστράτευσης σε ένα κοινό ιερό σκοπό. Το “Life” του Σουηδού, αλλά με πορτογαλικές ρίζες, Daniel Espinosa φιλοδοξεί να βρει τη δική του ταπεινή θέση, έστω και στριμωγμένο, σε αυτή την τεράστια αίθουσα της έβδομης τέχνης. Μακριά, φυσικά, από τα κειμήλια και τους θησαυρούς, αλλά τουλάχιστον στην πτέρυγα με τα εκθέματα που δεν αναλώνονται στα τελείως προφανής και πρωτόλεια.

εικόνα άρθρου (Life, του Daniel Espinosa)

Κι όπως υποδηλώνει και ο λιτός τίτλος του, έχει στον πυρήνα της αναζήτησής του την έννοια της ζωής. Μία αναζήτηση που εγκολπώνει μέσα της κάτι εξ ορισμού ευγενές και μεγαλόπρεπο. Η σπίθα της ύπαρξης, η αρχή των πάντων αντανακλά μία βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι η ζωή είναι de facto προικισμένη με τις θετικότερες των ιδιοτήτων, με μία θεμελιώδη αίσθηση φωτεινής και υποσχόμενης έναρξης. Η καθαγιασμένη αυτή αναζήτηση της ζωής, στην οποία εμπλέκονται οι επίλεκτοι ήρωες του “Life”, διακατέχεται από μία ασυναίσθητη αλαζονεία. Από την υβριστική βεβαιότητα ότι αυτή η ζωή μπορεί να μείνει εγκλωβισμένη στις προθήκες ενός εργαστηρίου. Ότι αυτή η ζωή δεν έχει ως αυτοσκοπό τη δική της εξάπλωση, όπως κάθε μορφή ζωής, αλλά μπορεί να αρκεστεί στον ρόλο του πειραματόζωου, του ευρήματος και του συμβόλου για μία ενθουσιασμένη και αποσβολωμένη ανθρωπότητα.

εικόνα άρθρου (Life, του Daniel Espinosa)

Η παραπάνω σαγηνευτική αρχική μαγιά, αφήνει σε πρώτο επίπεδο το στίγμα της, αλλά δυστυχώς ξεφουσκώνει κάτω από το βάρος των επιλογών της πεπατημένης οδού μίας sci-fi περιπέτειας. Το “Life” υποκύπτει αφενός στην ευκολία της καρικατουρίστικης απεικόνισης ενός εκκολαπτόμενου εξωγήινου τέρατος (που εν μέρει ακυρώνει τη θεωρητική του εισαγωγή), αφετέρου παραδίνεται στην ευκολία της ανάπτυξης της δράσης σε μορφή βιντεοπαιχνιδιού, με άτυπες πίστες. Οδεύοντας προς το φινάλε, το “Life” δείχνει να έχει παίξει όλα τα χαρτιά του πρόωρα, και αδυνατεί να εκπλήξει ή να καθηλώσει, όχι σε κάποιο δευτερογενές βαθύ επίπεδο, αλλά ακόμη στο πρωτογενές στάδιο του οπτικού ερεθίσματος. Διασώζεται, πάντως, έστω και την τελευταία στιγμή με ένα παιχνιδιάρικο φινάλε, που διαφεύγει από τη μαύρη τρύπα του πατροπαράδοτου happy end. Ένα φινάλε ολίγον εξυπνακίστικο ή ακόμη και χειριστικό, αν κάποιος θέλει να εξαντλήσει την αυστηρότητά του, αλλά σίγουρα πιο καλοδεχούμενο από μία τετριμμένη αποθέωση της ανθρώπινης αυτοθυσίας. Καμιά φορά, η αναζήτηση ζωής κρύβει μέσα της μία ανομολόγητη αναζήτηση της Νεμέσεως και της δίκαιης καταστροφής…

Life, του Daniel Espinosa
Είδος: Επιστημονική Φαντασία, Θρίλερ
Διάρκεια: 103'

*Aναδημοσίευση από το cinedogs.gr, κινηματογραφικό συνεργάτη του Artcore magazine

εικόνα αρθρογράφου (Aureliano Buendia)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Aureliano Buendia

Οργάνωσε τριανταδύο ένοπλες εξεγέρσεις και τις έχασε όλες. Απόκτησε δεκαεφτά αρσενικά παιδιά από δεκαεφτά διαφορετικές γυναίκες που εξοντώθηκαν όλα το ένα μετά το άλλο μέσα σε μια και μόνη νύχτα πριν το μεγαλύτερο φτάσει στην ηλικία των τριανταπέντε χρόνων. Ο ίδιος επέζησε μετά από δεκατέσσερις απόπειρες δολοφονίας, εβδομήντα τρεις ενέδρες κι ένα εκτελεστικό απόσπασμα. Έζησε, παρ' όλο που ήπιε με τον καφέ του μια δόση στρυχνίνης, που θα ήταν αρκετή για να σκοτώσει ένα άλογο.

Artcore magazine's footer