Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

25.06
2015

La Isla Minima, του Alberto Rodríguez

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La Isla Minima, του Alberto Rodríguez)

Ισπανία, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Μία κοινωνία που προσπαθεί να βρει τα πατήματά και τις ανάσες της. Να κοιτάξει δειλά την επόμενη μέρα, μετά από μία σκοτεινή και ασφυκτική 40ετία δικτατορίας. Να βάλει στην άκρη μίση και δάκρυα και να βρει καινούργιους συνεκτικούς δεσμούς, μετά από τόσο διχαστικό και αδελφοκτόνο πόνο. Δύσκολη αποστολή, ως και αδύνατη. Οι φρικτές θύμησες είναι κάτι παραπάνω από νωπές. Είναι ακόμη παρούσες, στέκουν απειλητικές στο βάθος, όπως τα κρεμασμένα κάδρα του Φράνκο και του Χίτλερ σε ένα έρημο τοίχο.

Μεταφερόμαστε στο εσωτερικό μιας κοινωνίας που βράζει σε χαμηλή φωτιά, όπως αποτυπώνεται εμμέσως στις κινητοποιήσεις των αγροτών που κυριαρχούν στο πίσω φόντο. Μιας κοινωνίας γεμάτης καχυποψία, ανείπωτα λάθη και βαριά κρίματα όπως εκφράζονται μέσα από τη σχέση συνεργασίας – αντιπαλότητας των δύο βασικών πρωταγωνιστών. Μιας κοινωνίας που παλεύει να ξορκίσει τη θλίψη, την απογοήτευση και τις ενοχές, όπως αυτές καθρεφτίζονται στο μονίμως θλιμμένο και απόμακρο βλέμμα του εξαιρετικού Χαβιέρ Γκουτιέρες.

Η επιμέρους γεωγραφία της δράσης είναι ενδεικτική και καταλυτική. Οι ελώδεις όχθες του Γουαδαλκιβίρ συγκροτούν ένα ντεκόρ που ξεφεύγει από τα όρια του συμπληρωματικού διακόσμου. Ο Αλμπέρτο Ροντρίγκες φτιάχνει ένα κόσμο όλο χώμα, λάσπη και υγρασία. Ένα νοητό και συναισθηματικό βάλτο, όπου το κάθε μικρό βήμα γίνεται με δυσκολία γιατί πρέπει να σηκώσει ένα βάρος που δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Και μας διηγείται μία ιστορία ειδεχθών εγκλημάτων, που λειτουργούν περισσότερο ως αφορμή για να φωτιστούν κάποια ευρύτερα και συνεχιζόμενα εγκλήματα. Αυτά της μωρίας, της άγνοιας και της σιωπής ενός μικρόκοσμου που έχει συνηθίσει τόσο πολύ στη βρωμιά που δεν ενδιαφέρεται πλέον ούτε καν να ξεπλύνει τις ντροπές.

Το μικρό νησί είναι ένα crime story που μπλέκει το αστυνομικό σασπένς με το ελαφρύ θρίλερ, με το ζουμί του να βρίσκεται σε ό,τι υπονοείται. Σε ό,τι αχνοφαίνεται μακριά. Στη σκόνη που έχει συσσωρευτεί στις γωνίες και διαφεύγει, άθελα από το ανυποψίαστο και σκοπίμως από το υποψιασμένο, μάτι. Όλος αυτός ο εγκλεισμός στη στατικότητα και τη δυσκινησία ενός σάπιου και βουλιαγμένου εδάφους διακόπτεται από λήψεις που θαρρείς και βγήκαν από τα ουράνια. Ένας θεός που αδιαφορεί για τις μικροσκοπικές κουκκίδες που άγονται και φέρονται από μίση και πάθη; Μία νότα ανακούφισης και γαλήνης, από μια απόσταση που υπενθυμίζει τη μικρότητα των όσων διαδραματίζονται εκεί κάτω; Ό,τι και να είναι, το τέχνασμα του Ροντρίγκες ανακουφίζει και αγχώνει ταυτόχρονα, απομακρύνει και φέρνει κοντύτερα συγχρόνως.

Εν ολίγοις, όλα τα παραπάνω σταθεροποιούν τη μικρή αυτή νησίδα σκοταδιού σε μία ρότα χαμηλόφωνη, μπάσα και πένθιμη. Δίχως η κάπως προβλέψιμη αστυνομική ίντριγκα και η μειωμένης έντασης αποκάλυψη του ενόχου να λειτουργούν ανασταλτικά. Εξάλλου, όπως προείπαμε, η ιστορία αυτή επωμίζεται κάτι βαθύτερο από το, όχι άτρωτο, στόρι που αφηγείται. Και η ουσία της συμπυκνώνεται στο βουβό και γυμνό της φινάλε. Με την ανταλλαγή αποκαμωμένων βλεμμάτων από δύο ήρωες που κάθε άλλο παρά ήρωες αισθάνονται. Κάποιες φορές, η ήττα μοιάζει προδιαγεγραμμένη και βαθύτερη από οποιαδήποτε γεγονότα. 

Σκηνοθεσία: Αλμπέρτο Ροντρίγκες

Παίζουν: Χαβιέρ Γκουτιέρες, Ραούλ Αρεβάλο

Διάρκεια: 104’

 

*Aναδημοσίευση από το cinedogs.gr, κινηματογραφικό συνεργάτη του Artcore magazine

 

εικόνα αρθρογράφου (Aureliano Buendia)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Aureliano Buendia

Οργάνωσε τριανταδύο ένοπλες εξεγέρσεις και τις έχασε όλες. Απόκτησε δεκαεφτά αρσενικά παιδιά από δεκαεφτά διαφορετικές γυναίκες που εξοντώθηκαν όλα το ένα μετά το άλλο μέσα σε μια και μόνη νύχτα πριν το μεγαλύτερο φτάσει στην ηλικία των τριανταπέντε χρόνων. Ο ίδιος επέζησε μετά από δεκατέσσερις απόπειρες δολοφονίας, εβδομήντα τρεις ενέδρες κι ένα εκτελεστικό απόσπασμα. Έζησε, παρ' όλο που ήπιε με τον καφέ του μια δόση στρυχνίνης, που θα ήταν αρκετή για να σκοτώσει ένα άλογο.

Artcore magazine's footer