Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

26.10
2016

Julieta, του Pedro Almodóvar

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Julieta, του Pedro Almodóvar)

Ο Pedro Almodóvar καταπιάνεται για ακόμα μια φορά με το αγαπημένο του θέμα: τη γυναίκα και τον ψυχισμό της. Η “Julieta” -άκρως αλμοδοβαρική και πολύπλευρη- αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ισπανίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Το αδιέξοδο στη σχέση μητέρας και κόρης απασχολεί αυτή τη φορά τον Almodóvar, που κινείται στα γνωστά μέχρι τώρα μονοπάτια του, παρουσιάζοντας την ιστορία της Julieta (Emma Suárez) μέσα από ένα ταξίδι αναζήτησης. Η νεαρή πρωταγωνίστρια (Adriana Ugarte) έρχεται σε ρήξη με την κόρη της μετά τον θάνατο του πατέρα, γεγονός που οδηγεί στην εξαφάνιση της δεύτερης. Η φαινομενικά αναίτια εξαφάνιση δρομολογεί μια σειρά αντιδράσεων από την πλευρά της Julieta, η οποία καλείται να επεξεργαστεί ξανά το παρελθόν της, σε μια ύστατη προσπάθεια λύτρωσης. Τα χρώματα και ο πολυδιάστατος γυναικείος χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας δομούν τη νέα δουλειά του Almodóvar που, παρά το γεγονός ότι δεν βρίθει πρωτοτυπίας, τραβάει τα βλέμματα χάρη στην άψοφη αφηγηματική ροή της.

εικόνα άρθρου (Julieta, του Pedro Almodóvar)

Σε δευτερεύοντα ρόλο, βλέπουμε τη Rossy de Palma που εμφανίζεται σε μερικές από τις καλύτερες αλμοδοβαρικές ταινίες, εδώ και χρόνια. Η Adriana Ugarte μένει πιστή σε ένα ρόλο με ξεκάθαρη εξέλιξη και κορύφωση, αναπτύσσοντας επιτυχώς τον χαρακτήρα της, από την δύσκολη ηλικία της νιότης στα πιο ώριμα χρόνια της ζωής της. Το δράμα ξετυλίγεται αβίαστα, ενώ ο Almodóvar δείχνει πως τίθεται στο πλευρό της ηρωίδας του παρά τα λάθη και τις αδυναμίες της, προσφέροντάς της μια μετέωρη λύτρωση που χαρακτηρίζει το φινάλε των περισσότερων ταινιών του.

Καθώς οδηγούμαστε προς το τέλος, ο ίδιος ο σκηνοθέτης μετατρέπεται σε παρατηρητή των γεγονότων, αφήνοντάς τα να ξεφύγουν από τη δική του σφαίρα επιρροής. Η Julieta κατευθύνεται πλέον μόνο από το ένστικτό της και την ανάγκη της για επανασύνδεση. Ο θεατής καταλήγει να επαναπροσδιορίσει αυτό που βλέπει και να το θέσει σε μια ευρύτερη κλίμακα προβληματισμού, με βασικούς άξονες την αποξένωση και τη φυγή, με άλλα λόγια, την ίδια τη σύγχρονη ζωή.

εικόνα άρθρου (Julieta, του Pedro Almodóvar)
εικόνα άρθρου (Julieta, του Pedro Almodóvar)

Πρόκειται για μια δουλειά λιγότερο εκκεντρική από το “El Piel que Habito”, βαθιά ανθρωποκεντρική, που θυμίζει αναμφίβολα κάτι από παλιό Almodóvar. Αυτό που ίσως μένει τελικά από το “Julieta” είναι μια υπέροχη αίσθηση ανικανοποίητου, μια εκκρεμότητα, μια κουβέντα που δεν αρθρώνεται ποτέ στην οθόνη, αλλά γεμίζει το μέλλον με προσδοκία. Ατμοσφαιρικές εικόνες και εξελισσόμενοι χαρακτήρες δίνουν στον θεατή τη μεγαλύτερη απόλαυση απ’ όλες: να κρυφοκοιτάξει για λίγο τα μυστικά και τις πληγές που κουβαλάει κάθε οικογένεια.

Julieta, του Pedro Almodóvar
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 99’

εικόνα αρθρογράφου (Άννα μ. Μ.)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Άννα μ. Μ.

Η Άννα μ. Μ. αγαπάει τον κινηματογράφο, τα χοντρά παπλώματα, την ποίηση, την κανέλα, τις συζητήσεις δίχως αρχή και τέλος, τη Μαδρίτη, τους συγγραφείς που την παίρνουν από το χέρι. Η Άννα μισεί τα αεροπλάνα, το 78Ν τα σαββατόβραδα, τα χάδια στα μαλλιά, το άρωμα του πικραμύγδαλου, το πορτοκαλί χρώμα, τις μεγάλες εισαγωγές σε τραγούδια, να γράφει για τον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο.

Artcore magazine's footer