Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

04.04
2017

In-Edit Thessaloniki 2017: One More Time With Feeling, του Andrew Dominik

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (In-Edit Thessaloniki 2017: One More Time With Feeling, του Andrew Dominik)

Στις 14 Ιουλίου 2015, o Arthur Cave , ο ένας από τους δυο γιους που είχε αποκτήσει ο Nick Cave με το πρώην μοντέλο Susie Bick, βρήκε τραγικό θάνατο, πέφτοντας από ένα γκρεμό στο Μπράιτον της Αγγλίας, ευρισκόμενος –όπως έχει εμμέσως επιβεβαιωθεί- υπό την επήρεια ουσιών. Εκείνη την εποχή, ο σκοτεινός πρίγκιπας ηχογραφούσε το δέκατο έκτο άλμπουμ του συγκροτήματος Nick Cave and The Bad Seeds, με τίτλο “Skeleton Tree”. Παρόλο που το μεγαλύτερο τμήμα του άλμπουμ είχε ήδη ηχογραφηθεί, ο Cave, με τη βοήθεια των συνεργατών του, ενέταξε το συναίσθημα της σοκαριστικής οδύνης στους στίχους και τη γενικότερη αύρα του “Skeleton Tree”, το οποίο συνδέθηκε άρρηκτα στο μυαλό του κοινού με αυτή την ανείπωτη τραγωδία.

εικόνα άρθρου (In-Edit Thessaloniki 2017: One More Time With Feeling, του Andrew Dominik)

Το ντοκιμαντέρ “One More Time With Feeling” του Νεοζηλανδού Andrew Dominik (που μας έχει χαρίσει τις πανέμορφες ταινίες “The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford” [2007] και “Killing Them Softly” [2012]) πραγματεύεται την απώλεια και τη δημιουργία, χωρίς να αγκιστρώνεται σε καμία από τις δύο έννοιες, χωρίς να τις περιδιαβαίνει παρατακτικά και μηχανιστικά. Το “One More Time With Feeling” μοιάζει με το πένθος, μοιάζει και με την έμπνευση. Είναι ένας μονίμως ανοιχτός δίαυλος επικοινωνίας. Είναι ένας ψίθυρος που βουίζει ασταμάτητα στο κεφάλι σου και καταλήγει πολύ πιο δυνατός από οποιαδήποτε κραυγή. Είναι μία επίπονη προσπάθεια να κατασταλάξεις στο τι αξίζει να θυμάσαι και στο τι πρέπει να λησμονείς, τουλάχιστον ανά στιγμές. Είναι μία συγκινητική κατάθεση ψυχής, που κινείται κυκλικά, παλινδρομικά, σπειροειδώς, αλλά ποτέ ευθύγραμμα.

εικόνα άρθρου (In-Edit Thessaloniki 2017: One More Time With Feeling, του Andrew Dominik)

«Όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα αυτή τη στιγμή. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον». Ο Cave διερωτάται, αναλογίζεται, αφουγκράζεται. Νιώθει σφιχταγκαλιασμένος με την απώλεια που βίωσε, σαν ένα αόρατο ελατήριο που τον επιστρέφει στη στιγμή του σοκ, με κάθε του σύσπαση. Αναρωτιέται φωναχτά, μουρμουρίζει απορημένα για το πώς νιώθει ο ίδιος, για το πώς θα δεξιωθεί το κοινό αυτό το νέο άλμπουμ, για το αν θα στοιχειώνεται για πάντα ή αν συνεχίσει να πορεύεται κι ο ίδιος, μαζί με τη ζωή που κυλά δίχως λύπηση καμιά για τα δικά μας δράματα.

εικόνα άρθρου (In-Edit Thessaloniki 2017: One More Time With Feeling, του Andrew Dominik)

Ο Dominik καταγράφει από απόσταση αναπνοής, έχοντας ως βασικό γνώμονα να καταδείξει την ανεπάρκεια της καταγραφής του. Και καταλήγει να φτιάχνει ένα οπτικά καθηλωτικό κολάζ από μουσική, λόγια εξομολογητικά και μαρτυρίες επιφοίτησης, πανέμορφα πλάνα που κοντοστέκονται σε γωνίες, αντανακλάσεις, επιφάνειες, αντικείμενα, αλλά και εικόνες του ίδιου να προσπαθεί ανεπαρκώς και βεβιασμένα να συλλάβει όλα τα παραπάνω. Οι λέξεις, η αφήγηση και ο στόμφος που δεν μπορούν ποτέ να αποδώσουν το κενό του πόνου και τη σιωπή που μεσολαβεί ανάμεσα στο μπλοκάρισμα και την εκκίνηση, το εμπόδιο και το άλμα. Η ανεπάρκεια των πάντων, της ίδιας της ζωής, των σκέψεων και των αισθημάτων. «Θα ήθελα πάρα πολύ να πω για τον Arthur ότι ζει στις καρδιές μας, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ζει πουθενά πλέον». Και όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν τρυφηλά και λιγοστά.

One More Time With Feeling, του Andrew Dominik
Είδος: Ντοκιμαντέρ, Μουσική
Διάρκεια: 113'

*Aναδημοσίευση από το cinedogs.gr, κινηματογραφικό συνεργάτη του Artcore magazine

εικόνα αρθρογράφου (Aureliano Buendia)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Aureliano Buendia

Οργάνωσε τριανταδύο ένοπλες εξεγέρσεις και τις έχασε όλες. Απόκτησε δεκαεφτά αρσενικά παιδιά από δεκαεφτά διαφορετικές γυναίκες που εξοντώθηκαν όλα το ένα μετά το άλλο μέσα σε μια και μόνη νύχτα πριν το μεγαλύτερο φτάσει στην ηλικία των τριανταπέντε χρόνων. Ο ίδιος επέζησε μετά από δεκατέσσερις απόπειρες δολοφονίας, εβδομήντα τρεις ενέδρες κι ένα εκτελεστικό απόσπασμα. Έζησε, παρ' όλο που ήπιε με τον καφέ του μια δόση στρυχνίνης, που θα ήταν αρκετή για να σκοτώσει ένα άλογο.

Artcore magazine's footer