Άρθρα :: Serial Killers articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

True Detective Season 2 Episode 7: Ο Μάρτυρας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (True Detective Season 2 Episode 7: Ο Μάρτυρας)

SPOILER ALERT: Οι εκφρασθείσες ελπίδες επιβεβαιώνονται, αφού η σειρά συνεχίζει την ανοδική πορεία με το προτελευταίο επεισόδιο, όπου τα πράγματα περιπλέκονται, καθώς οδηγούμαστε στη λύση του μυστηρίου, οι καταστάσεις γίνονται δυσχερείς για τους ήρωες και αποχαιρετούμε έναν αγαπημένο χαρακτήρα. 

Εάν αισθάνεσθε λίγο μπερδεμένοι με τις πολύπλοκες λεπτομέρειες της υπόθεσης, στις πηγές υπάρχει ένας σύνδεσμος προς ένα (αρκετά μεγάλο, είναι η αλήθεια) κείμενο που πιάνει από την αρχή το νήμα της φετινής σεζόν και σταδιακά το ξετυλίγει προς πάσα κατεύθυνση. Αυτό που είμαστε σε θέση να πούμε εμείς είναι ότι η δεύτερη σεζόν, χωρίς να είναι συγκρίσιμη με την πρώτη -κυλά άλλωστε σε διαφορετικές ράγες- βελτιώνεται αισθητά στο δεύτερο μισό και τείνει να μας χαρίσει ένα εξαιρετικό και σπάνιο για τα δεδομένα της μικρής οθόνης νουάρ. Ας δούμε πώς κύλησαν οι εξελίξεις της εβδομάδας για τους πρωταγωνιστές.

Ο Ray Velcoro επισκέπτεται την Davis για να της παραδώσει τα συμβόλαια που έκλεψαν από το γραφείο της έπαυλης και τη βρίσκει νεκρή. Φεύγει πανικόβλητος, υποθέτοντας ότι του την έχουν στήσει και δίνει τις πληροφορίες στον Frank. Στο μεταξύ η επερχόμενη σκηνή με την Ani συνιστά λύτρωση για τον ίδιο, αφού εκείνη παρατηρεί προηγουμένως ότι δεν είναι «κακός άνθρωπος», αλλά κάποιος που έτυχε να χάσει τον δρόμο του – και που, άρα, είναι διατεθειμένος κι ενδεχομένως μπορεί υπό τις κατάλληλες συνθήκες να τον ξαναβρεί. Είχαμε επισημάνει προ πολλού ότι, τηρουμένων των αναλογιών, ο Ray είναι ο Rust Cohle της φετινής σεζόν: απαισιόδοξος και απογοητευμένος, παραδομένος στη διαφθορά και την αυτοκαταστροφή, χωμένος στη λάσπη μέχρι το λαιμό, χωρίς ελπίδα για εξιλέωση κι επιστροφή στο φως, αλλά με ένα τμήμα του εαυτού του να αντιστέκεται και να μην εγκαταλείπει τη μάχη. Σημείο καμπής η εικονική «δολοφονία» του από τον μυστηριώδη (;) Πουλάνθρωπο.

Ο Frank Semyon σκοτώνει το τσιράκι του τον Blake που «το έπαιζε διπλό ταμπλό», αφού ο Ray του αποκαλύπτει την αλήθεια που υποπτευόταν, ότι δηλαδή ο Osip Agranov έχει εξαγοράσει τους άντρες του και του παίρνει τα clubs κάτω από τη μύτη του. Πριν τον τιμωρήσει, τον αναγκάζει να του πει όλες τις λεπτομέρειες για την αδιόρατη απειλή που απλώθηκε γύρω του και το πώς του την έφεραν. Ο Ρωσσοεβραίος εισήγαγε γυναίκες στην περιοχή εδώ και μήνες, ενώ το σχέδιο είχε ξεκινήσει από την πρώτη τους γνωριμία με τον Frank στην Ευρώπη. Αλλά το γεγονός ότι ο αντίπαλός του δε γνωρίζει ότι πλέον έχουν ανακαλυφθεί οι κινήσεις του, του δίνει ένα τακτικό πλεονέκτημα για να προετοιμάσει την αντεπίθεσή του. Μέσα στο κόλπο είναι και ο γιος του δημάρχου, ο Tony Chessani, που τρέφει φιλοδοξίες πρόωρης και αιφνίδιας διαδοχής του πατέρα του, γεγονός που σίγουρα δεν προκαλεί τη χαρά του τελευταίου, όταν ο Frank τον ενημερώνει. Εκ πρώτης όψεως, ο Semyon αντιδρά ψύχραιμα στην συνάντηση με τους Ρώσσους που ακολουθεί, καθώς φαίνεται συμβιβασμένος με τη νέα τάξη πραγμάτων. Ωστόσο, στην πρώτη ευκαιρία θυμάται για τα καλά τον παλιό, παράνομο εαυτό του και τυλίγει στις φλόγες τα μαγαζιά του, προκειμένου να μη τα χαρούν οι αντίπαλοί του! Έχοντας σηκώσει ό,τι «ρευστό» κι έχοντας συγκεντρώσει όσες δυνάμεις μπορούσε, ο Frank ετοιμάζει μία τελευταία παράσταση εκδίκησης και ένα σχέδιο απεμπλοκής και διαφυγής από την όλη κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τα πράγματα. Απολαυστικός ο Vince Vaughn, μοιάζει -έπειτα από κάποιες ερμηνευτικά άνισες στιγμές που προηγήθηκαν- να έχει βρει εντελώς τα πατήματά του στον ρόλο του Γκάνγκστερ-Εκδικητή. Αναμένουμε το φινάλε για να δούμε εάν θα στεφθούν από επιτυχία οι προσπάθειές του…

Η Αντιγόνη Μπεζερίδη «σπάει». Βρίσκεται σε άθλια κατάσταση από τις ουσίες που της έδωσαν στο πάρτυ και το σοκ της αναγκαστικής αφαίρεσης ζωής του φρουρού, για την οποία τώρα κατηγορείται. Φυγαδεύει την Αθηνά και τον πατέρα τους. Προσπαθεί να πείσει τη Vera να καταθέσει, αλλά εισπράττει την τρομαγμένη κι επίμονη άρνησή της – στην τελική, δεν περνούσαν και τόσο άσχημα στα πάρτυ ως σεξουαλικά αντικείμενα. Από φωτογραφίες που της δείχνει, τις οποίες κάποιος είχε στείλει στην αδερφή της Vera, η τελευταία μπορεί να ταυτοποιήσει μερικά πρόσωπα και να βάλει έτσι στη θέση τους ορισμένα κομμάτια του παζλ. Η Tasha, μια ουγγρικής καταγωγής κοπέλα από τα πάρτυ, σκόπευε να εκβιάσει τον Caspere και για αυτό την «καθάρισαν» στην καλύβα που είχαν ανακαλύψει η Ani με τον Paul. Από την άλλη, η Laura φαίνεται πως ήταν το κοριτσάκι που επέζησε από τη ληστεία των διαμαντιών του 1992 (είχε επιζήσει και ο αδερφός της, ενώ οι γονείς δολοφονήθηκαν) η οποία είχε διεξαχθεί από το διεφθαρμένο τρίο των (αστυνομικών) Holloway, Burris, Dixon και τον Caspere (ο τελευταίος στο ρόλο του λογιστή). Τη Laura λοιπόν οι ήρωές μας την έχουν συναντήσει, καθώς εργαζόταν στο γραφείο του δημάρχου, ενώ την είχαν ξαναδεί για λίγο στο πλατώ της α λα “Mad Max” γυριζόμενης ταινίας. Εικάζεται ότι παρακολουθούσε τον Caspere με σκοπό να πάρει εκδίκηση, κάτι που ίσως συνέβη, αφού ουδείς από τους εμπλεκόμενους παίκτες φαίνεται να γνωρίζει ποιος ευθύνεται για τη δολοφονία, ενώ η ίδια έχει εξαφανιστεί εδώ και τρεις μήνες, εγκαταλείποντας την οικία και τη δουλειά της. Καταβεβλημένη από όσα έχουν συμβεί και τη διαπίστωση της δεινής τους θέσης, η Ani υποκύπτει στη γοητεία του Ray.

Ο Paul Woodrugh επίσης κρύβει τη μητέρα και τη μνηστή του σε ένα διαμέρισμα. Είναι ο μόνος από τους τρεις που έχει ένα σχετικό περιθώριο ελευθερίας κινήσεων και δράσης. Όμως τα βάσανά του δεν έχουν τελειώσει, αφού εκβιάζεται με φωτογραφίες των ομοφυλικών ερωτοτροπιών του και πέφτει σε παγίδα από την οποία δε βγαίνει ζωντανός. Το σύστημα διαφθοράς του Vinci εμφανίζεται αρκετά ισχυρό και πολυπλόκαμο, με το τρίγωνο μεταξύ γραφείου σερίφη, τοπικής αστυνομίας και Catalyst να ελέγχει απόλυτα το περιβάλλον (με την αρωγή και σιωπηρή ανοχή του καρτουνίστικου δημάρχου). Το στήσιμο γίνεται σε ένα υπόγειο, όπου εμφανίζονται από κοινού οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί με τον -εργαζόμενο για λογαριασμό της Black Mountain, που έχει ως μοναδικό εργοδότη της την Catalyst- πρώην συνάδελφο και «σύντροφό» του. Όλα προσχεδιασμένα, λοιπόν. Η προσέγγισή του είχε γίνει για να ελεγχθεί κι αυτός με κάποιον τρόπο, όπως οι υπόλοιποι, ώστε να τον παγιδεύσουν -δεδομένου ότι δεν ήταν διεφθαρμένος- με τον μόνο τρόπο που μπορούσαν, με τις ενοχές του για την «αποκλίνουσα» σεξουαλικότητά του και τις συνέπειες που θα είχε τυχόν αποκάλυψή της, τη στιγμή που ετοιμαζόταν να γίνει πατέρας. Του ζητούν να παραδώσει τα έγγραφα που εκλάπησαν και εκείνος προσποιείται ότι δέχεται, σπεύδοντας να προσθέσει ότι δεν τα έχει μαζί του. Με τη γενναιότητα και τις χαρακτηριστικές του ικανότητες σε σκηνικά έντασης και στο πεδίο της μάχης, για τις οποίες η σειρά έχει φροντίσει να μας ενημερώσει, ο Paul καταφέρνει να αιφνιδιάσει τους παρευρισκόμενους και να τραπεί σε φυγή. Ακολουθεί κυνηγητό, στη διάρκεια του οποίου έχει την ευκαιρία να βγάλει από τη μέση τους περισσότερους. Εκεί που νομίζει ότι ξέφυγε οριστικά, όμως, παραμονεύει ο Kevin Burris που τον ακολουθούσε από πριν και μια σφαίρα διαπερνά το σώμα του από πίσω. Άλλη μία, και η δουλειά έχει ολοκληρωθεί, ο ατρόμητος πολεμιστής πέφτει. Ο Paul Woodrugh δεν υπάρχει πια.

εικόνα αρθρογράφου (Nick Pasx)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Nick Pasx

Είμαι ο Νίκος, σπουδάζω Ελληνική Φιλολογία στα Ιωάννινα και θα σας μιλήσω για μένα μέσα απ' αυτή τη φράση: «Το πρώτο βήμα, ειδικά για νέους ανθρώπους με ενέργεια και κίνητρο και ταλέντο, αλλά χωρίς χρήματα, το πρώτο βήμα για να ελέγξεις τον κόσμο σου είναι να ελέγξεις τον πολιτισμό σου. Να δημιουργήσεις και να επιδείξεις το πρότυπο του κόσμου μέσα στον οποίο θες να ζεις. Να γράφεις τα βιβλία. Να συνθέτεις τη μουσική. Να γυρνάς τις ταινίες. Να βάζεις χρώμα στην τέχνη»(Chuck Palahniuk).

εικόνα αρθρογράφου (Φρήντριχ Κόυνερμαν)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Φρήντριχ Κόυνερμαν

Λίγα λόγια για τον Κόυνερμαν: Είμαι ο Κ. και σπουδάζω φιλοσοφία στα Γιάννενα. Μου αρέσει να γράφω, να διαβάζω, να ακούω μουσική (νταρκ μινιμαλάδες όλων των χωρών, ενωθείτε!), να βλέπω ταινίες, και να παρακολουθώ άλλους να μιλούν για τα ταξίδια τους, αλλά όχι να ταξιδεύω ο ίδιος.

Artcore magazine's footer