Άρθρα :: Serial Killers articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

True Detective Season 2 Episode 2: Μπαμ και κάτω!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (True Detective Season 2 Episode 2: Μπαμ και κάτω!)

SPOILER ALERT Το δεύτερο επεισόδιο εξακολουθεί να υφαίνει τον ιστό του μυστηρίου. Ταυτόχρονα, συνεχίζει την κατάβαση στις προσωπικές σκέψεις και τα βάσανα του εκάστοτε χαρακτήρα. Η σκηνοθεσία του Justin Lin έχει τη χαρακτηριστική βιομηχανική αύρα που συνδυάζεται ταιριαστά με τα υπέροχα χρώματα. Τα συγκεκριμένα υλικά αποτελούν τη βάση του επεισοδίου και κατ’ επέκταση το μοτίβο της σεζόν. Αντιλαμβανόμαστε ότι έτσι θα πάει το πράγμα. Εκείνο που δεν κατορθώσαμε να προβλέψουμε ή να ψυχανεμιστούμε είναι η κατάληξη του επεισοδίου. Ο Velcoro στο πάτωμα, θανάσιμα (;) χτυπημένος από τη μυστηριώδη φιγούρα-πουλί. Τα σκάγια του shotgun διαπερνούν το κορμί του. Σκλήρυνε απότομα το παιχνίδι.

Η κίνηση φαντάζει τολμηρή από την πλευρά του δημιουργού της σειράς – μια κίνηση α λα “Game of Thrones”, όπως έσπευσαν να τη χαρακτηρίσουν αρκετοί. Ο Ray είναι βασικός χαρακτήρας, τον οποίο υποδύεται ένας γνωστός ηθοποιός, με ήδη αρκετά φορτωμένη την προσωπική του ιστορία για να μας απασχολήσει κατά μήκος οκτώ επεισοδίων. Αναμένουμε με αγωνία το εάν και πώς θα γλιτώσει. Στην περίπτωση που αυτό συμβεί, θα πρόκειται για ένα καθαρτικό συμβάν «αναγέννησης» ή «ανάστασης» για τον Velcoro, που προηγουμένως εξέφρασε ρητά τη διάθεσή του να τα παρατήσει, δηλαδή να σταματήσει να ζει. Έχει προηγηθεί μια δύσκολη ημέρα, αφού η πρώην γυναίκα του τον κατηγορεί ότι αποτελεί αρνητική επιρροή για το παιδί τους, ανακοινώνοντάς του τη διεκδίκηση της πλήρους κηδεμονίας του, ακόμη και εάν χρειαστεί να διεξαχθεί τεστ πατρότητας, το οποίο ενδεχομένως θα αποδείκνυε ότι το παιδί δεν είναι δικό του. Στο κτήριο που του την είχε στημένη ο Πουλάνθρωπος βρέθηκε έπειτα από εισήγηση του Frank Semyon, ο οποίος, έχοντας μείνει ξεκρέμαστος από τον θάνατο του Caspere, έχει το μεγαλύτερο συμφέρον από την εξιχνίαση της βάναυσης δολοφονίας – και κυρίως την ανεύρεση των χρημάτων του. Πρόκειται για μία εσωτερική σύγκρουση για τον ταλαίπωρο Ray, εφόσον υπηρετεί δύο διαφορετικούς αφέντες που του δίνουν αντιφατικές εντολές. Μένει να δούμε πού θα «καθίσει» η μπίλια της αφοσίωσής του, εάν τη γλιτώσει: στον Frank στον οποίο είναι υποχρεωμένος ή στον γλοιώδη και καρτουνίστικο δήμαρχο του Vinci, που του ζητά να παρεμποδίσει τις έρευνες και να τις «τρενάρει», ώστε να μην υπάρξουν ανεπιθύμητες εκπλήξεις; 

Ο εσωτερικός αγώνας της Ani, από την άλλη, είναι ξεκάθαρος. Στο πρόσωπο της ελληνικής καταγωγής ηρωίδας διαγράφεται η γυναικεία πάλη και ο φεμινιστικός αγώνας. Γυναίκα δυναμική και σκληρή που προσπαθεί να επιβιώσει στον ανδροκρατούμενο κόσμο. Εφοδιασμένη με μαχαίρια, είναι έτοιμη κάθε στιγμή να αντιμετωπίσει τον οποιοδήποτε άνδρα που θα θελήσει να τη βλάψει. Αναφέρει χαρακτηριστικά στον Velcoro ότι το όπλο είναι το εργαλείο ισοστάθμισης της γυναικείας αδυναμίας σε σχέση με τη δύναμη του άντρα. Πέρα από τα λόγια όμως, οι αντιλήψεις της γίνονται ξεκάθαρες και μέσω των (απλών) πράξεών της. Είναι αυτή που οδηγεί το αυτοκίνητο και έχει συνοδηγό τον Velcoro. Η εικόνα είναι συμβολική της θεώρησής της. Η γυναίκα παίρνει το τιμόνι και χαράσσει την πορεία, ο άντρας ακολουθεί σε δεύτερο ρόλο. Επίσης, παρατηρούμε με ενδιαφέρον τις σεξουαλικές νύξεις που αφορούν την Bezzerides. Μετά από μια κουραστική μέρα, επιστρέφει σπίτι. Κάνει μπάνιο και το επόμενο λεπτό παρακολουθεί πορνό. Καθαρότητα και βρωμιά ταυτόχρονα. Άραγε αυτός ο συμβολισμός αντικατοπτρίζει την ντετέκτιβ; 

Πιο βασανισμένος απ’ όλους μοιάζει ο Paul Woodrugh. Τραυματισμένος ψυχικά και δίχως σκοπό. Επισκέπτεται τη μητέρα του κι εκείνη του την πέφτει με πλάγιο τρόπο. Δεν δέχεται τους gay, όπως δεν δέχεται να ακολουθήσει καριέρα ντετέκτιβ αφού τελειώσει το μυστήριο που καλείται να λύσει. Πόθος του η επιστροφή στην τροχαία, το δρόμο, τη μηχανή, τη δική του εικόνα ελευθερίας. Ακόμη, αντιλαμβανόμαστε ότι οι δαίμονες έχουν κατακτήσει το είναι του σε σημείο που δεν δέχεται παραπάνω ευθύνες ή ενοχές. Αναγκάζει τη γκόμενά του να τον χωρίσει και την ωθεί σε αυτή την απόφαση. Το γνωρίζει. Προσπαθεί, όμως, με το να της επαναλάβει ότι είναι δικιά της η ευθύνη, να μην αφήσει τον κατεστραμμένο εαυτό του να δεχτεί το φταίξιμο. Την ώρα του καυγά τους επιμένει λυσσαλέα ότι εκείνη φταίει, το φωνάζει κουνώντας το δάχτυλο. Έχει ανάγκη να κοροϊδέψει τον εαυτό του. Η τελετουργική επανάληψη της αποκήρυξης ευθύνης μαρτυρεί ότι βρίσκεται ξεκάθαρα στο σημείο που δεν αντέχει παραπάνω πόνο. 

Ο Frank αντιμετωπίζει τους δικούς του δαίμονες. Στην πρώτη σκηνή του επεισοδίου, τον βλέπουμε να εξιστορεί ένα περιστατικό που του συνέβη όταν ήταν μικρός και που έκτοτε τον ακολουθεί. Αναρωτιέται εάν είναι ακόμη εκείνο το φοβισμένο παιδάκι στα σκοτάδια, εάν αξίζει την επιτυχία που είχε στην πορεία και πώς μπορεί να τη διαχειριστεί. Αποφασίζει να βγει από το τέλμα κινούμενος με πυγμή προκειμένου να εντοπιστούν τα λεφτά. Κινητοποιεί όλο το διαθέσιμο ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί και σαν «αληθινός ντετέκτιβ» βρίσκει ένα ίχνος, το οποίο «πλασάρει» στον Velcoro. Η πρωτοβουλία του συνιστούσε μονόδρομο, καθώς είχε βρεθεί σε δυσμενή θέση, ενώ είναι φανερό ότι βρίσκεται ενόψει πολέμου: κάποιος έκανε την κίνησή του στην παρτίδα της σκιώδους σκακιέρας των οικονομικών συμφερόντων. Οι εξελίξεις φαντάζουν απρόβλεπτες για όλους. Με άλλα λόγια, the game is on.

εικόνα αρθρογράφου (Nick Pasx)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Nick Pasx

Είμαι ο Νίκος, σπουδάζω Ελληνική Φιλολογία στα Ιωάννινα και θα σας μιλήσω για μένα μέσα απ' αυτή τη φράση: «Το πρώτο βήμα, ειδικά για νέους ανθρώπους με ενέργεια και κίνητρο και ταλέντο, αλλά χωρίς χρήματα, το πρώτο βήμα για να ελέγξεις τον κόσμο σου είναι να ελέγξεις τον πολιτισμό σου. Να δημιουργήσεις και να επιδείξεις το πρότυπο του κόσμου μέσα στον οποίο θες να ζεις. Να γράφεις τα βιβλία. Να συνθέτεις τη μουσική. Να γυρνάς τις ταινίες. Να βάζεις χρώμα στην τέχνη»(Chuck Palahniuk).

εικόνα αρθρογράφου (Φρήντριχ Κόυνερμαν)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Φρήντριχ Κόυνερμαν

Λίγα λόγια για τον Κόυνερμαν: Είμαι ο Κ. και σπουδάζω φιλοσοφία στα Γιάννενα. Μου αρέσει να γράφω, να διαβάζω, να ακούω μουσική (νταρκ μινιμαλάδες όλων των χωρών, ενωθείτε!), να βλέπω ταινίες, και να παρακολουθώ άλλους να μιλούν για τα ταξίδια τους, αλλά όχι να ταξιδεύω ο ίδιος.

Artcore magazine's footer