Άρθρα :: In a Cinemanner of Speaking articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Τρεις ταινίες του Jacques Audiard

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τρεις ταινίες του Jacques Audiard)

Σαν σήμερα, το 1952, γεννήθηκε ο Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος Jacques Audiard, γιος του εξίσου διακεκριμένου σεναριογράφου και σκηνοθέτη Michel Audiard. Βραβευμένος ουκ ολίγες φορές στα γαλλικά César και στα αγγλικά BAFTA, και έχοντας κερδίσει στις Κάννες τον Χρυσό Φοίνικα το 2015 για την ταινία του “Deephan” συγκαταλέγεται ως ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή σκηνοθέτες της πατρίδας του.

The Beat That My Heart Skipped

Ο Tom (Romain Duris), ένας μεσίτης ακινήτων στο Παρίσι, χρησιμοποιεί παράνομες μεθόδους για να επιτύχει τους επαγγελματικούς σκοπούς του. Ακολουθώντας τα βήματα του περιθωριακού απατεώνα πατέρα του, ζει μέσα στην ατιμία ενώ η κερδοσκοπία του καταπατά κάθε έννοια ηθικής και αξιοπρέπειας. Όταν θα συναντήσει τυχαία τον διευθυντή θεάτρου που συνεργαζόταν στο παρελθόν με την πιανίστρια μητέρα του που έχει πεθάνει, το πάθος του για το πιάνο θα αναζωπυρωθεί και θα διχάσει τη ζωή του.

Μέσα στα ψυχρά σκηνικά των παρηκμασμένων κτιρίων του εργατικού Παρισιού και στο βούρκο των ανήθικων εγχειρημάτων, ο Tom έχει απολέσει τη θέρμη που παλιότερα του προκαλούσε η κλασσική μουσική. Για να ξαναφέρει στην επιφάνεια τις ικανότητές του στο πιάνο, προσλαμβάνει την Miao-Lin, μια Κινέζα πιανίστρια που δεν μιλάει γαλλικά. Η νευρωτική φιγούρα του, η έντονα αγχώδης συμπεριφορά του φανερώνουν έναν βίαιο χαρακτήρα γεμάτο οργή που προσπαθεί να εκτονώσει την ένταση που τον καταλαμβάνει. Γυρίζει τους δρόμους του Παρισιού ακούγοντας techno με τα ακουστικά του, με τη φιλοπόλεμη ιδιοσυγκρασία του να ξεχωρίζει. Ο Tom παίζει πιάνο με την ίδια ανυπόμονα βίαιη διάθεση που τον διακρίνει και στη δουλειά του, με ξεσπάσματα θυμού να διαδέχονται τα λάθη του. Καθώς η ιστορία προχωράει, γίνεται φανερό πως είναι μοιραίο να ακολουθήσει τα χνάρια του κατεστραμμένου πατέρα του και όχι της μητέρας του...

Read Μy Lips

εικόνα άρθρου (Τρεις ταινίες του Jacques Audiard)

Η Carla (Emanuelle Devos), μια υπάλληλος γραφείου με προβλήματα ακοής και την ικανότητα να διαβάζει τα χείλη, προσλαμβάνει για βοηθό της τον Paul (Vincent Cassell), ο οποίος μόλις έχει αποφυλακιστεί και χρειάζεται άμεσα δουλειά. Ο Paul φαίνεται να μην έχει αποκοπεί τελείως από το εγκληματικό του παρελθόν και όταν του παρουσιάζεται η ευκαιρία να ληστέψει μια ομάδα εγκληματιών, επιστρατεύει την Carla για τη σπάνια ικανότητά της.

Η παράνομη επιχείρηση αποτελεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο «αναβαθμίζουν» τη σχέση τους, ανακαλύπτοντας την έντονη χημεία τους και οδηγούν τους εαυτούς τους σε ενέργειες που τους ξεπερνάνε. Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η απροκάλυπτη έλξη που νιώθουν μεταξύ τους. Συμπεριφέρονται απειλητικά ο ένας προς στον άλλον, γεγονός που ο καθένας τους φαίνεται να απολαμβάνει, ενώ ο κίνδυνος και η αβεβαιότητα εντείνονται, και σταδιακά ανακαλύπτουν τον μεγάλο βαθμό αλληλοεξάρτησής τους. Η ταινία κινείται στα όρια του ρομαντισμού, καθώς ξεδιπλώνεται η ερωτική σχέση των πρωταγωνιστών που τους ολοκληρώνει συναισθηματικά, και της αγωνίας που προσφέρει ένα καλογραμμένο καταιγιστικό θρίλερ, στο οποίο οι ήρωες ικανοποιούν την παρορμητική και ενστικτώδη επιθυμία τους για ριψοκίνδυνες καταστάσεις. 

Rust and Bone

εικόνα άρθρου (Τρεις ταινίες του Jacques Audiard)

Όταν μια όρκα της επιτίθεται σ' ένα ακροβατικό σόου που η ίδια διευθύνει, η Stephanie (Marion Cotillard), εκπαιδεύτρια φαλαινών, θα χάσει και τα δυο της πόδια. Απελπισμένη και προσπαθώντας να προσαρμοστεί στη νέα της ζωή, τηλεφωνεί στον Ali (Matthias Schoenaerts), τον υπεύθυνο ασφαλείας ενός κλαμπ όπου η Stephanie είχε εμπλακεί σε καυγά και ο ίδιος τη βοήθησε να επιστρέψει σπίτι. Οι δυο τους θα αναπτύξουν μια ιδιόμορφη σχέση όπου ο Ali θα τη βοηθήσει να έρθει και πάλι σε επαφή με το σώμα της και θα της προσφέρει ψυχολογική υποστήριξη ενόσω η Stephanie προσπαθεί να προσαρμοστεί και να ανταπεξέλθει στη νέα γι' αυτήν πραγματικότητα.

Οι δυο τους θα προσπαθήσουν να τιθασεύσουν τις άγριες παρορμήσεις τους και να καθορίσουν τις παραμέτρους της περίπλοκης σχέσης τους. Η ταινία εστιάζει στον πόνο που αντιμετωπίζουν οι πρωταγωνιστές και στον τρόπο που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον και αλληλοβοηθούνται ώστε να αντιμετωπίσουν τους δαίμονές τους. Ρεαλιστική και ρομαντική ταυτόχρονα, μία ιστορία που αναδεικνύει τον πόλεμο τόσο με την σωματική όσο και με τη συναισθηματική αναπηρία, και τον αγώνα για επιστροφή στη ζωή. 

εικόνα αρθρογράφου (Δημήτρης Μπακούρας)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Δημήτρης Μπακούρας

Γεννήθηκα μια κρύα νύχτα του Οκτώβρη του '94 στο μακρινό Ludwigsburg της Γερμανίας και οι γονείς μου, πριν καν κλείσω τα τρία μου χρόνια, με έφεραν πίσω στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης. Από τότε έψαχνα διαρκώς τρόπο να φύγω και τελικά η ζωή με έφερε φοιτητή στο πολυτεχνείο Θεσσαλίας. Επειδή όμως είμαι κακομαθημένος και έχω τάσεις φυγής χάνομαι με τις ώρες στα χρώματα, τη νοσταλγία, τους χαρακτήρες και τη δραματουργία του κινηματογράφου, που καμιά φορά ξεχνάω να κοιμηθώ. Καταριέμαι συχνά τη ζωή μου αν και τον περισσότερο καιρό είμαι αισιόδοξος και καμιά φορά επηρμένος χωρίς απολύτως κανένα λόγο. Κολλημένος με το κλασσικό ροκ, ζω ελπίζοντας πως ο R. Plant θα αλλάξει γνώμη και θα πάρει τους υπόλοιπους για μια τελευταία περιοδεία η οποία θα περνάει από την Ελλάδα.

Artcore magazine's footer