Άρθρα :: In a Cinemanner of Speaking articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Μία άγνωστη επιστολή του Orson Welles ήρθε στο φως!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μία άγνωστη επιστολή του Orson Welles ήρθε στο φως!)

Καμιά φορά, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο κινηματογραφική κι από την ίδια την 7η τέχνη. Όταν, μάλιστα, αφορά και το ίδιο το σινεμά, η αίσθηση απογειώνεται. 

Όπως στην περίπτωση της ανακάλυψης ενός μέχρι πρότινος άγνωστου γράμματος, με αποστολέα τον Orson Welles και (πιθανολογούμενο) παραλήπτη τον Leonard Lyons (βλέπε φώτο αμέσως παρακάτω), αρθρογράφο στην εφημερίδα New York Post και στενό φίλο του μεγάλου σκηνοθέτη. Η εν λόγω ανακάλυψη συνέβη στη βιβλιοθήκη Lilly Library, που βρίσκεται στο campus του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα, στην πόλη Μπλούμιγκτον. Η Lilly Library, που πήρε το όνομά της από τον ευεργέτη και δωρητή Josiah K. Lilly, διαθέτει μεγάλο όγκο σπάνιων βιβλίων και χειρόγραφων, μεταξύ των οποίο συγκαταλέγεται κι ένα πλούσιο υλικό για τον βίο και το έργο του Orson Welles.

εικόνα άρθρου (Μία άγνωστη επιστολή του Orson Welles ήρθε στο φως!)

Η επιστολή βρέθηκε μέσα σε ένα αντίτυπο του βιβλίου "Badge of Evil" (1956) του συγγραφέα Whit Masterson, το οποίο αποτέλεσε (χαλαρή) πηγή έμπνευσης για τη συγκλονιστική ταινία του Welles «Το άγγιγμα του κακού» (“Touch of Evil”, 1958, βλέπε επόμενη φώτο) κι είχε ως ημερομηνία αποστολής την 11η Μαρτίου 1953. Όσον αφορά το περιεχόμενο, ο Welles αναφέρει αρχικά την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι η σαιξπηρική ταινία του Οθέλλος, που είχε κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα το 1952, βρήκε επιτέλους διανομή στις ΗΠΑ (φυσικά, υπήρξαν εκ νέου επιπλοκές και η United Artists κυκλοφόρησε εν τέλει την ταινία το 1995). Έπειτα, ο Welles ζητά από τον Lyons να αφιερώσει μία στήλη για την ιταλική κωμωδία «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή» (“L'uomo, la bestia e la virtù”, 1953), η οποία βασιζόταν στην ομότιτλη νουβέλα του Luigi Pirandello και στην οποία ο Welles συμπρωταγωνιστούσε στο πλευρά του διάσημου Ιταλού κωμικού Totò.

εικόνα άρθρου (Μία άγνωστη επιστολή του Orson Welles ήρθε στο φως!)

Από εκεί και πέρα, ο Welles αναφερόταν στην επιστολή σε τρία πρότζεκτ που είχε κατά νου ή που του είχαν προταθεί: α) την προτροπή του Σερ Laurence Olivier να ερμηνεύσει τον έναν από τους δύο κεντρικούς ρόλους (με συμπρωταγωνιστή τον ίδιο τον Olivier) στο ανέβασμα ενός θεατρικού έργου, το οποίο έγραφε εκείνη την εποχή η Ιρλανδό-Βρετανή δραματουργός Bridget Boland και στο οποίο αναφερόταν ο Welles με τον τίτλο “I Confess”, β) τη σκηνοθεσία, αλλά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, μίας ταινίας για τον Αττίλα τον Κατακτητή, γ) το ανέβασμα ενός ιδιότυπου θεατρικού μονολόγου, όπου ο Welles θα διάβαζε αποσπάσματα από το μυθιστόρημα "Moby Dick" του Herman Melville.

εικόνα άρθρου (Μία άγνωστη επιστολή του Orson Welles ήρθε στο φως!)

Εν τέλει, τα τρία αυτά πρότζεκτ κατέληξαν ως εξής: α) Η Bridget Boland ολοκλήρωσε τη συγγραφή του θεατρικού της έργου, που τιτλοφορήθηκε τελικά “The Prisoner” (1954), χωρίς τους Welles και Olivier, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, με πρωταγωνιστές τους Alec Guinness και Jack Hawkins, β) η ταινία για τον Αττίλα τον Κατακτητή δεν γυρίστηκε ποτέ, γ) O Welles έγραψε τελικά το θεατρικό "Moby Dick – Rehearsed", στο οποίο μία ομάδα ηθοποιών κάνει πρόβες για το ανέβασμα μίας παράστασης βασισμένη στο έργο του Herman Melville και το οποίο ανέβηκε στο Duke of York’s Theatre του Λονδίνου, το καλοκαίρι του 1955. Ευκαιρία, πάντως, να θυμηθούμε την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ εναρκτήρια σκηνή του “Touch of Evil”.

*Aναδημοσίευση από το cinedogs.gr, κινηματογραφικό συνεργάτη του Artcore magazine

εικόνα αρθρογράφου (Aureliano Buendia)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Aureliano Buendia

Οργάνωσε τριανταδύο ένοπλες εξεγέρσεις και τις έχασε όλες. Απόκτησε δεκαεφτά αρσενικά παιδιά από δεκαεφτά διαφορετικές γυναίκες που εξοντώθηκαν όλα το ένα μετά το άλλο μέσα σε μια και μόνη νύχτα πριν το μεγαλύτερο φτάσει στην ηλικία των τριανταπέντε χρόνων. Ο ίδιος επέζησε μετά από δεκατέσσερις απόπειρες δολοφονίας, εβδομήντα τρεις ενέδρες κι ένα εκτελεστικό απόσπασμα. Έζησε, παρ' όλο που ήπιε με τον καφέ του μια δόση στρυχνίνης, που θα ήταν αρκετή για να σκοτώσει ένα άλογο.

Artcore magazine's footer