Άρθρα :: In a Cinemanner of Speaking articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις)

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ημέρα 1η. Κι οφείλουμε σ’ αυτήν τις σύντομες σπονδές μας, με το ίδιο ηθικό χρέος που οφείλει κάποιος τις ευχές του στη μεγαλύτερη γιορτή της πόλης (και της Ελλάδας!). Ένα μικρό οδοιπορικό σε φιλμ και θεματικά τμήματα, σαν στάση ταξιδιώτη «κάτω από σκιερό δεντρί». Κι ο πιο προσιτός κι «ευανάγνωστος» τρόπος για να πάρετε μια κάπως αντιπροσωπευτική δόση αυτής της λαμπρής τελετής του σινεμά, είναι να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον σας με μερικές φράσεις-κλειδιά και κάποιες σκόρπιες, άτακτες ιδέες που ξυπνούν μονάχα μέσα σε μια αίθουσα προβολής. Κάθε ταινία έχει τις συνδηλώσεις της! Αυτές είναι που μαζεύουμε στο τέλος κάθε μέρας και καταστρώνουμε με απέραντη αγάπη ένα μικρό ψηφιδωτό στιγμών. Ένα μικρό αλλά αχανές πέλαγος τυχαίων σκέψεων για (σχεδόν) τυχαίες συμμετοχές του Φεστιβάλ.

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις)

Έβρεχε στην πόλη και το πιο στεγνό μέρος για να προστατευθεί κανείς ήταν μέσα σε μια κινηματογραφική αίθουσα

1) Man Is Not A Bird, του Dušan Makavejev

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις)

Stavros Tornes: 8/11, 15:30

Το γιουγκοσλαβικό «Μαύρο Κύμα». Οργανισμός αυθύπαρκτος, γερά αγκυροβολημένος στον ρηξικέλευθο επαναστατισμό της γαλλικής NouvelleVague και ξαδερφάκι του πολωνικού και τσεχοσλοβακικού πολιτικού σινεμά. Πρωτεργάτης αυτής της τολμηρής αμφισβήτησης των φιλμικών (κι ηθικών) κανόνων στάθηκε η αεικίνητη, αναρχική φύση του σπουδαίου Dušan Makavejev. Αν έπρεπε να δείτε μόνο μια ταινία που επηρέασε όσο καμία άλλη τον κινηματογράφο αυτής της (πρώην) χώρας, δείτε το εκπληκτικό πρώτο του αριστούργημα “ManIsNotABird”. Έργο τέχνης άφθαρτο κι υπεραιωνόβιο.

2) Babyteeth, της Shannon Murphy

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις)

Κέντρο Πολιτισμού «Χρήστος Τσακίρης» Δήμος Παύλου Μελά: 2/11, 20:00 και Μακεδονικόν: 7/11, 15:00

Όταν πάσχεις από καρκίνο, αλλάζει ολόκληρη η ζωή σου. Ακόμα και τα πιο απομακρυσμένα απ’ τη βαθιά ζωή μας γεγονότα, τα καθημερινά και τα αδιάφορα, κανοναρχούνται από τη λέξη που δυστυχώς μας μάθαν να φοβόμαστε. Thec-word. Δεν υπάρχει όμως καμία ανήκεστος κατάσταση παρά μόνη εκείνη που την ονομάζουνε νεότητα. Ο έρωτας κι η ευτυχία, οι δύο κεφαλές των νιάτων, δεν φοβούνται ποτέ τίποτα. Ούτε και τον καρκίνο. Αν θέλετε να δείτε μια ταινία που λέει πάρα πολλά για τον καρκίνο χωρίς να αναφέρει -μέσα στις δύο της ώρες- ούτε μία φορά τη λέξη, δείτε το “Babyteeth” της Αυστραλέζας Shannon Murphy. Ούτε μία φορά!

3) What a Country!,τουVinko Brešan

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις)

Stavros Tornes: 2/11, 20:30 και Κέντρο Πολιτισμού «Χρήστος Τσακίρης»: 7/11, 20:00

Άλλη μία δηκτική παραβολή για την τραγική γιουγκοσλαβική ταυτότητα! Κι ίσως η καλύτερη που θα μπορούσε να υπάρξει στο σήμερα. Μια ταινία που προσπαθεί να αλλάξει την ευθύγραμμη αφηγηματική εξιστόρηση με τον ίδιο τρόπο που οι ήρωές της προσπαθούν να αλλάξουν τη θέση ενός ιστορικού τάφου. Εκείνου του πρώτου προέδρου της ανεξάρτητης Κροατίας Φράνιο Τούτζμαν. Ένα φιλμ που βυθίζεται στην αμφισημία και τα ερωτηματικά, αναδιφώντας το ύψιστο κοινωνικοπολιτικό ερώτημα για το αν η ιστορία αποτελεί τετελεσμένο γεγονός ή απλώς μια συλλογική παραδοχή που μπορεί να μετουσιωθεί μόνο μέσα από πάλη και αγώνα!

4) You Will Die at Twenty, του Amjad Abu Alala

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις)

Frida Liappa: 6/11, 23:30

Σουδανική παραγωγή (ή μάλλον συμπαραγωγή) κι όμως ναι. Ταινία όχι σίγουρα τέλεια, μα τουλάχιστον αξιοπρόσεκτη για το χαρακτήρα της. Το κάπως έωλο της θέμα συγκερνάται με τη μυθολογική, παραμυθένια οπτική του σκηνοθέτη και δημιουργούν μια επιδραστικότατη αλληγορία για την παράδοση και την οδυνηρή αλήθεια της ύπαρξης. Ένα φιλμ που θα μπορούσε να έχει ξεπηδήσει από σελίδες του Ναγκίμπ Μαχφούζ. Τουλάχιστον απολαυστική.

5) Noah Land, του Genk Ertürk

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις)

Stavros Tornes: 7/11, 23:00 και Πολιτιστικό Κέντρο Συκεών: 6/11, 18:00

Τελευταία ταινία της σύντομης αυτής αναδρομής, είναι ένα ακόμα φιλμ με ισχυρούς τους δεσμούς του στην παράδοση και την καταγωγική ιδιαιτερότητα του ανθρώπου. Μια βαθιά αληθινή ταινία που μοιάζει με πατροπαράδοτο, οικογενειακό ημερολόγιο. Αγνό και άδολο, ειλικρινές κι αυθεντικό, αυτό το αμιγώς ανθρώπινο δράμα βυθομετρά (με σαφείς αστοχίες) τα πιο αρχετυπικά άγχη του ανθρώπου. Τη ζωή και ταυτόχρονα το επέκεινα του θανάτου. Στοχασμός για την «άλλη όχθη του ποταμού» που θα έγραφε κι ο Κούνδουρος σε μία ακόμα συμμετοχή του Φεστιβάλ!

Αυτά ήταν λοιπόν κάποια από τα ψήγματα της μέρας. Επιλεγμένα για διαφορετικούς λόγους το καθένα κι αντικατοπτρίζοντας ολότελα ξεχωριστές ποιότητες, ελπίζω να καταφέρετε να απολαύσετε να τα απολαύσετε· σπεύσατε! 

Να έχετε ένα καλό υπόλοιπο Φεστιβάλ!

εικόνα αρθρογράφου (Γιώργος Κοκτσίδης)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Γιώργος Κοκτσίδης

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και σπουδάζω Ιατρική. Μεγαλώνοντας κι έχοντας πάντα μια ηλικία κάπως διαφορετική απ' τη δική μου, κατά τρόπο εντελώς παράδοξο, συνήθισα περισσότερο να γράφω παρά να μιλάω. Η αγάπη μου για τον κινηματογράφο βρίσκεται κυρίως στην coca-cola και τα popcorn των Village Cinemas κι όπως για κάθε παιδί τ' όνειρό μου έμεινε για πάντα καρφωμένο στον Gandalf και τον James Bond. Έμαθα ν' αγαπώ τον σκανδιναβικό κινηματογράφο και παρασύρθηκα στο film noir των Αμερικανών. Μοναδικό μου δόγμα είναι μάλλον εκείνο του Λειβαδίτη, να πιστεύω στο απίστευτο που είναι και η πιο αληθινή μας ιστορία. Γιατί καλώς ή κακώς, ο κόσμος μας είναι αυτός του κινηματογράφου, και πίσω απ' τον Woody Allen ας παραδεχτούμε ότι τίποτα δεν είναι ψεύτικο αν «χρειάζεσαι τ' αυγά».

Artcore magazine's footer