Άρθρα :: In a Cinemanner of Speaking articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

60 χρόνια Φεστιβάλ: 4 ταινίες – 4 φράσεις

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 4 ταινίες – 4 φράσεις)

Ξανά λοιπόν εδώ, με 2-3 ταινίες που είδαμε το Παρασκευοσάββατό μας!

1) Nobadi, του Karl Markovics

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 4 ταινίες – 4 φράσεις)

Ο Αυστριακός Karl Markovics, στην τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, μας εκθέτει σ’ ένα θέαμα εκουσίως κι αναίτια σκληρό αλλά και αυθεντικά ανθρώπινο. Προερχόμενος από μια χώρα που σπαράσσεται από την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των καιρών μας, θα μας μιλήσει σύντομα και απλά για την ανθρωπιά, την αλληλοκατανόηση και τους δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων.

2) The Whistlers, του Corneliu Porumboiu

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 4 ταινίες – 4 φράσεις)

Βαλκανικό νεο-noir που το γεύεσαι μονορούφι, σαν σχεδόν κρυστάλλινο ουΐσκυ. Να με τι μοιάζουν οι «Οι Σφυρίχτρες» του Corneliu Porumboiu. Ο σκηνοθέτης του εκπληκτικά όμορφου «12:08 East of Bucharest», που αποτελεί κι ένα από τα πιο βαριά χαρτιά στην εποχή άνθισης του νέου ρουμανικού κινηματογράφου, δανείζεται πολλά από τις αμερικάνικες κατασκοπικές ταινίες και τα γκανγκστερικά φιλμς, γεμίζει με κρυφές κάμερες τους χώρους δράσης, και μας παρουσιάζει ένα σφιχτοδεμένο, περιπετειώδες δράμα σαν μια στρεβλωμένη μετενσάρκωση του “The Conversation”. Δανείζεται εξαιρετικά πολλά από το αριστουργηματικό “The Consequences of Love” του Paolo Sorrentino, αλλά καταφέρνει να φιλοτεχνήσει μια τελείως αυτάρκη κινηματογραφική οντότητα, που προέρχεται κατευθείαν από τα πυριφλεγή σπλάγχνα του ρουμανικού New Wave. Ίσως η καλύτερη εθνική κινηματογραφία των Bαλκανίων αυτή τη στιγμή.

3) About Endlessness, του Roy Anderson

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 4 ταινίες – 4 φράσεις)

Ο Σουηδός auteur, το μεγαθήριο του υπαρξιακού σινεμά, εκείνος που άφησε τη διαφήμιση -από την οποία ξεκίνησε- να μπολιάσει την σινεματική οπτική του, μεταμορφώνοντάς την εν τέλει σε απόλυτα ιδιότυπη και μαγευτική τέχνη. Για ακόμα μια φορά δεν απογοητεύει. Ένα φιλμ που επιχειρεί να στεφανώσει όλη την ανθρωπότητα και τα δεινά της. Κινηματογράφος που πάνω απ’ όλα αγαπάει τον άνθρωπο.

4) Δεν Ακούμε Τα Τραγούδια, του Τάκη Παπαναστασίου

εικόνα άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 4 ταινίες – 4 φράσεις)

Τα τελευταία χρόνια,, με τον Λάνθιμο μακριά, η φυλλοροούσα ελληνική κινηματογραφία ψάχνει απεγνωσμένα το μύθο που θα την αποκαταστήσει και θα την άρει από το δημιουργικό της αδιέξοδο. Ο μόλις 33 χρονών Τάκης Παπαναστασίου δημιουργεί μια ταινία βαθιά εγκεφαλική και σημειολογικά πολυεπίπεδη. Στο κέντρο της οι σχέσεις των ανθρώπων και στην περιφέρεια η αιώνια δίψα για ευτυχία.

Να έχετε ένα καλό υπόλοιπο Φεστιβάλ!

εικόνα αρθρογράφου (Γιώργος Κοκτσίδης)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Γιώργος Κοκτσίδης

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και σπουδάζω Ιατρική. Μεγαλώνοντας κι έχοντας πάντα μια ηλικία κάπως διαφορετική απ' τη δική μου, κατά τρόπο εντελώς παράδοξο, συνήθισα περισσότερο να γράφω παρά να μιλάω. Η αγάπη μου για τον κινηματογράφο βρίσκεται κυρίως στην coca-cola και τα popcorn των Village Cinemas κι όπως για κάθε παιδί τ' όνειρό μου έμεινε για πάντα καρφωμένο στον Gandalf και τον James Bond. Έμαθα ν' αγαπώ τον σκανδιναβικό κινηματογράφο και παρασύρθηκα στο film noir των Αμερικανών. Μοναδικό μου δόγμα είναι μάλλον εκείνο του Λειβαδίτη, να πιστεύω στο απίστευτο που είναι και η πιο αληθινή μας ιστορία. Γιατί καλώς ή κακώς, ο κόσμος μας είναι αυτός του κινηματογράφου, και πίσω απ' τον Woody Allen ας παραδεχτούμε ότι τίποτα δεν είναι ψεύτικο αν «χρειάζεσαι τ' αυγά».

Artcore magazine's footer