Άρθρα :: In a Cinemanner of Speaking articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

20o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Αφιέρωμα στην Agnés Varda

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (20o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Αφιέρωμα στην Agnés Varda)

To επερχόμενο επετειακό 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τιμά μια αεικίνητη πρωτοπόρο των εικόνων, η οποία άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε σινεμά: τη θρυλική σκηνοθέτιδα Agnés Varda. Προικισμένη με την σπάνια φλόγα του δημιουργού που δεν εφησυχάζει ποτέ, η Agnés Varda, λίγο προτού συμπληρώσει τα 90 της χρόνια, δεν παύει να προκαλεί τη ματιά και το νου μας, να εμπνέει κοινό και δημιουργούς και να ταράζει τα κινηματογραφικά νερά.

Στις ταινίες μου πάντα ήθελα να κάνω τους ανθρώπους να δουν σε βάθος.
Δεν θέλω να δείξω πράγματα, αλλά να τους δώσω την επιθυμία να δουν.

Agnés Varda
εικόνα άρθρου (20o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Αφιέρωμα στην Agnés Varda)

Στο πλαίσιο του αφιερώματος, το κοινό του 20ου ΦΝΘ θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει στη μεγάλη οθόνη 10 ντοκιμαντέρ-σταθμούς στη φιλμογραφία της. Ανάμεσά τους, και την πρόσφατη ταινία της «Πρόσωπα και Ιστορίες» / “Faces Places”, ένα ζωηρό κι αισιόδοξο road movie που κέρδισε το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Καννών, με πρωταγωνιστές την ίδια και τον 33χρονο διεθνώς αναγνωρισμένο γάλλο φωτογράφο και εικαστικό JR, με τον οποίο η Varda συνυπογράφει τη σκηνοθεσία. Η ταινία «Πρόσωπα και Ιστορίες» θα είναι η ταινία έναρξης του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018 στο Ολύμπιον, και θα κυκλοφορήσει σύντομα στις αίθουσες από την One from the Heart.

εικόνα άρθρου (20o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Αφιέρωμα στην Agnés Varda)

Γεννημένη το 1928 στο Βέλγιο, η Varda δεν έπαψε ποτέ να επανεφευρίσκει το σινεμά. Δεν την αποκαλούν τυχαία, μητέρα της γαλλικής νουβέλ βαγκ, καθώς άνοιξε το δρόμο για το αντισυμβατικό ρεύμα της μεγάλης οθόνης και έγινε η πρώτη γυναίκα εκπρόσωπός του, πλάι σε εμβληματικούς σκηνοθέτες όπως ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ, ο Φρανσουά Τριφό, αλλά και ο σύζυγός της Ζακ Ντεμί (1931-1990), με τον οποίον μοιράστηκαν σχεδόν μια ολόκληρη ζωή. Πάντοτε πιστή σε ένα σινεμά προσωπικό, ανίκητο από το χρόνο, η Varda μας χάρισε ένα πλούσιο έργο, που το διαπερνούν τα κοινωνικά, πολιτικά και φεμινιστικά πιστεύω της, τροφοδοτώντας έναν καλλιτεχνικό διάλογο που ακόμη συνεχίζεται.

εικόνα άρθρου (20o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Αφιέρωμα στην Agnés Varda)

Δέκα στιγμές από το σινεμά της Agnés Varda που θα παρακολουθήσουμε στο 20ο Φεστιβάλ:

Πρόσωπα και Ιστορίες / Faces Places (2016): Ένα ντοκιμαντέρ απρόβλεπτο όσο και οι δημιουργοί του. Η Varda και ο JR σε ένα feelgood οδοιπορικό, διασχίζουν τη γαλλική ύπαιθρο, μοιράζονται μια απροσδόκητη φιλία και αποθεώνουν τους απλούς ανθρώπους που συναντούν καθ’ οδόν, μετατρέποντας τα φωτογραφικά τους πορτρέτα σε τεράστιες τοιχογραφίες.

The Beaches of Agnes (2008): Η Varda αποκαλύπτει την Varda. Η σκηνοθέτιδα βουτά στη μνήμη της με φόντο διάφορες ακρογιαλιές που σημάδεψαν τη ζωή αλλά και τις ταινίες της, προσκαλώντας μας σε ένα αυτοβιογραφικό ταξίδι με ανεξίτηλα συναισθήματα και εικόνες.

The Gleaners and Ι (2000): Άνθρωποι που αναζητούν κρυμμένους «θησαυρούς» σε αγρούς, σκουπίδια και αγορές της Γαλλίας. Αυτοί είναι οι ήρωες της Varda, με τους οποίους νιώθει ότι και η ίδια ταυτίζεται. Ο λόγος; Στο σινεμά κυνηγάς και ανακαλύπτεις όσα οι άλλοι συχνά αγνοούν.

The World of Jacques Demy (1995): «Βασίστηκα σε φίλους, το περιβάλλον του, τους ηθοποιούς που δούλεψαν μαζί του, αλλά και ανθρώπους που δεν τον συνάντησαν ποτέ αλλά συγκινήθηκαν από τον κόσμο του», λέει η Varda για αυτή την εκ βαθέων αφιέρωση στον σύζυγό της Ζακ Ντεμί.

The So–called Caryatids (1984): Οι λεγόμενες Καρυάτιδες του Παρισιού, αγάλματα (ημι)γυμνων γυναικείων φιγούρων κοσμούν την πόλη. Η Varda τις παρατηρεί με θαυμασμό και λυρισμό, συνοδεία ποιημάτων του Μποντλέρ.

Mural Murals (1980): Το Λος Άντζελες, όπου έζησε για χρόνια η Varda, έτσι όπως αποτυπώνεται στους εντυπωσιακούς, ζωγραφισμένους τοίχους του. Μια πολύχρωμη γιορτή της τέχνης του δρόμου και της πολυμορφίας της πόλης.

Daguerréotypes (1976): Η Varda φιλοτεχνεί το άλμπουμ της γειτονιάς της, της παριζιάνικης οδού Daguerre, μέσα από τα πορτρέτα των καταστηματαρχών της. Ένα αφοπλιστικά ζεστό μωσαϊκό ανθρώπων και ιστοριών που εκπλήσσει.

Black Panthers (1968): Ένα περιστατικό που καθήλωσε την Αμερική, οι διαδηλώσεις για την απελευθέρωση του Χιούι Νιούτον, ιδρυτικού μέλους των Μαύρων Πανθήρων, φιλτράρονται μέσα από το πάντα θαρραλέο πολιτικό βλέμμα της Varda.

Uncle Yanko (1967): Η Varda ανακαλύπτει στο Σαν Φρανσίσκο τον ελληνικής καταγωγής θείο της Jean Varda –ή αλλιώς Yanko-, που ζει ως μποέμ ζωγράφος. Το πορτρέτο του είναι μια προσωπική ταινία-αναφορά στις ρίζες της ίδιας της δημιουργού.

Salut les Cubains (1963): Στοπ-καρέ στην Κούβα τέσσερα χρόνια μετά τον ερχομό του Κάστρο. Η Varda συνθέτει ένα απολαυστικό φωτογραφικό κολάζ με περισσότερα από 1.500 ασπρόμαυρα στιγμιότυπα της χώρας.

*Aναδημοσίευση από το cinedogs.gr, κινηματογραφικό συνεργάτη του Artcore magazine

εικόνα αρθρογράφου (Aureliano Buendia)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Aureliano Buendia

Οργάνωσε τριανταδύο ένοπλες εξεγέρσεις και τις έχασε όλες. Απόκτησε δεκαεφτά αρσενικά παιδιά από δεκαεφτά διαφορετικές γυναίκες που εξοντώθηκαν όλα το ένα μετά το άλλο μέσα σε μια και μόνη νύχτα πριν το μεγαλύτερο φτάσει στην ηλικία των τριανταπέντε χρόνων. Ο ίδιος επέζησε μετά από δεκατέσσερις απόπειρες δολοφονίας, εβδομήντα τρεις ενέδρες κι ένα εκτελεστικό απόσπασμα. Έζησε, παρ' όλο που ήπιε με τον καφέ του μια δόση στρυχνίνης, που θα ήταν αρκετή για να σκοτώσει ένα άλογο.

Artcore magazine's footer