Άρθρα :: Συνεντεύξεις articles :: interviews

επιλογή γλώσσας
choose language

11.10
2016
  • Column: Συνεντεύξεις
  • Author: Artcore

Σπόροι που δεν ξεριζώνονται: Μια συζήτηση με τον Σταύρο, τη Χαρούλα και τον Τάκη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Σπόροι που δεν ξεριζώνονται: Μια συζήτηση με τον Σταύρο, τη Χαρούλα και τον Τάκη)

Αφού ολοκλήρωσε μια πολύ πετυχημένη σειρά παραστάσεων, ο «Άγριος Σπόρος» φυτρώνει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Επί Κολωνώ. Το κείμενο του Γιάννη Τσίρου αναλαμβάνει η Ομάδα Νάμα, με τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ελένης Σκότη. Συνάντησα τους τρεις πρωταγωνιστές στον ατμοσφαιρικό χώρο του θεάτρου, στην οδό Ναυπλίου. Ο Τάκης Σπυριδάκης, η Ντάνη Γιαννακοπούλου και ο Ηλίας Βαλάσης μίλησαν για τους ρόλους τους, την παράσταση, τη μεταξύ τους συνεργασία και τη διαχρονικότητα του κειμένου. 

Είναι ο δεύτερος χρόνος που παίζεται η παράσταση. Τι γεύση σας άφησε ο χρόνος που πέρασε, και τι περιμένετε από τη φετινή σαιζόν;
Τάκης Σπυριδάκης: Νιώθουμε σαν να μην έχουμε παίξει ξανά το έργο και να πηγαίνουμε τώρα για την πρώτη παράσταση. Το έργο το αγαπάμε πολύ και οι τρεις, αγαπάμε πολύ ο ένας τον άλλον και αισθανόμαστε την ίδια αγωνία σαν να το ξεκινάμε πρώτη φορά φέτος. Πέρσι, ο κόσμος αγκάλιασε την παράσταση –τον ευχαριστούμε γι’ αυτό–, κι ελπίζουμε να συμβεί το ίδιο και φέτος.
Ντάνη Γιαννακοπούλου: Καταβάλαμε ιδιαίτερη προσπάθεια για να ανέβει αυτή η παράσταση, δώσαμε το εκατό τοις εκατό του εαυτού μας, οπότε η αγάπη του κόσμου μας αντάμειψε.
Ηλίας Βαλάσης: Να τονίσουμε επίσης ότι είναι κατά κάποιο τρόπο μια «συλλογική» δουλειά, προϊόν της συνεργασίας ανάμεσα σε εμάς τους ηθοποιούς, τη σκηνοθέτιδά μας κ. Σκότη, στα παιδιά που είναι υπεύθυνα για τα φώτα, τα σκηνικά, τα εισιτήρια, το μπαρ... Όλοι παίζουν σημαντικό ρόλο στο ανέβασμα της παράστασης. 

εικόνα άρθρου (Σπόροι που δεν ξεριζώνονται: Μια συζήτηση με τον Σταύρο, τη Χαρούλα και τον Τάκη)

Τι ιδιαιτερότητες έχει το ανέβασμα του έργου ενός σύγχρονου (εν ζωή) συγγραφέα; Συμμετείχε ο συγγραφέας στη διαδικασία του «στησίματος» της παράστασης;
Ηλίας Βαλάσης: Συχνά, οι συγγραφείς παρεμβαίνουν. Όμως ο κ. Τσίρος, ένας εξαιρετικός συγγραφέας και άνθρωπος, μας παρέδωσε το κείμενο σαν νύφη. Το παρέδωσε σαν πατέρας στην Ελένη Σκότη και στον Τάκη Σπυριδάκη και εξαφανίστηκε. Έδειξε απόλυτο σεβασμό και διακριτικότητα. Η εμπιστοσύνη του σε μας μας βοήθησε να το «ταξιδέψουμε».

Ο «Άγριος Σπόρος» είναι μια ιστορία διαχρονική, με έντονο πολιτικο-κοινωνικό υπόβαθρο. Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για την ιστορία πίσω από την πλοκή;
Τάκης Σπυριδάκης: Θα φροντίσουμε να πούμε όσα χρειάζεται, ώστε να μην μαρτυρήσουμε την υπόθεση... Πολλοί νομίζουν ότι το έργο αφορά τη σύγχρονη πραγματικότητα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ότι περιγράφει αυτό που ονομάζουμε «κρίση». Όμως, αυτό είναι το προφανές. Η ιστορία δεν είναι παρά μια αφορμή για να μιλήσει ο συγγραφέας για πράγματα και τρόπους ζωής που χαρακτηρίζουν τον τόπο αυτό εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Επομένως, η φαινομενική «ευκολία» του έργου, το να μιλήσεις δηλαδή για το προφανές, είναι μια παγίδα. Εμείς προχωρήσαμε πιο βαθιά, φωτίζοντας εκείνες τις πλευρές του έργου που το κάνουν διαχρονικό. Ταξιδέψαμε. Ήταν ένα δύσκολο ταξίδι για εμάς και για τη σκηνοθέτιδά μας, αλλά κάθε τέτοιο ταξίδι είναι, ταυτόχρονα, και γοητευτικό. Το έργο λοιπόν μιλάει με όμορφο τρόπο για πολιτικά πράγματα με την ευρύτερη έννοια της λέξης. Πολιτικά, όχι κομματικά. Οι ήρωες έχουν μάθει να ζουν έτσι όπως ζουν. Με τα «ρουσφέτια» τους, τις «παρανομίες» τους, χωρίς άδειες για τα αυτοκίνητά τους, χωρίς άδειες για την καντίνα και το χοιροτροφείο τους... Έχουν φτιάξει μια «μικροκοινωνία», που λειτουργεί με τους δικούς της κανόνες. Και όλοι το γνωρίζουν αυτό. Μοιάζουν παράνομοι, αλλά δεν είναι, γιατί πολύ απλά είναι αυτοί που είναι. Στο έργο υπάρχει πολύ έντονο το ανθρώπινο στοιχείο. Κανένας ήρωας δεν έχει δίκιο ή άδικο — δεν υπάρχει «καλός» και «κακός». Οι σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι μονομερείς, μονοσήμαντες, «μαύρο-άσπρο»∙ είναι σχέσεις που περνάνε μέσα από την ιστορία με διακυμάνσεις — μοιάζουν με καρδιογράφημα. Με αφορμή έναν ξένο παράγοντα, όλα διαταράσσονται, και όλοι αρχίζουν να συγκρούονται. Από εκεί που όλα λειτουργούσαν μια χαρά, ο αστυνομικός πρέπει τώρα να γίνει αστυνομικός, ο πατέρας πρέπει να παίξει τον ρόλο του πατέρα… όλοι, ξαφνικά, πρέπει να παίξουν τον ρόλο τους. Ό,τι συνέβαινε μέχρι τότε βγαίνει στο φως με άλλο τρόπο και παίρνει άλλο νόημα. Έχουμε λοιπόν μια μικρογραφία αυτού που συμβαίνει στην κοινωνία, και όχι μόνο τα τελευταία χρόνια.
Ντάνη Γιαννακοπούλου: Να προσθέσω ότι υπάρχουν κάποιοι χαρακτήρες στο έργο, τα λεγόμενα «βωβά πρόσωπα», τα οποία δεν εμφανίζονται ποτέ. Ο ρόλος τους ωστόσο είναι πρωταγωνιστικός, αφού αυτά είναι που πυροδοτούν την ιστορία. Ένα από αυτά είναι και ο «ξένος παράγοντας» που ανέφερε πριν ο Τάκης. Επίσης, αυτά τα πρόσωπα είναι που φέρνουν στο φως προκαταλήψεις και στερεότυπα που υπάρχουν στη «μικροκοινωνία».

εικόνα άρθρου (Σπόροι που δεν ξεριζώνονται: Μια συζήτηση με τον Σταύρο, τη Χαρούλα και τον Τάκη)

Τονίσατε πριν το ανθρώπινο στοιχείο του έργου. Τι άνθρωποι είναι οι χαρακτήρες και πώς τους προσεγγίσατε;
Τάκης Σπυριδάκης: Ο Σταύρος είναι ένας άνθρωπος που του προσάπτουν πράγματα, όχι επειδή τα έχει κάνει, αλλά γιατί είναι αυτός που είναι. Είναι ένας άνθρωπος κατά γενική ομολογία οξύθυμος, στρεβλός, πιθανόν εκτός εποχής, έχει μάθει να λειτουργεί με έναν δικό του τρόπο, που πιθανόν να νοείται ως παραβατικός αλλά δεν είναι, γιατί παραβάτες είναι όλοι οι ήρωες. Η κόρη του είναι η ελπίδα στο έργο. Διαφωνεί μαζί του σε όλα, αλλά τον αγαπάει. Αυτό το ανθρώπινο στοιχείο διακρίνεται σε όλους τους ήρωες. Φωτίσαμε το ανθρώπινο στοιχείο στις σχέσεις των ηρωών που διαταράσσονται με αφορμή τον ξένο παράγοντα, ο οποίος φέρνει στην επιφάνεια πράγματα κρυμμένα. Τον ήξερα τον Σταύρο σε πολλές εκδοχές του, μέσα από τον δρόμο. Αλλά το δικό μου βίωμα από μόνο του δεν αρκεί. Είναι σημαντικό ως αφετηρία, αλλά δεν φτάνει. Έγινε πάρα πολλή δουλειά∙ πραγματικά ήρθα στα όριά μου και πιέστηκα πάρα πολύ για να γίνει ο Σταύρος αυτό που είναι. Με διευκόλυνε κάπου το βίωμα, με διευκόλυνε κάπου αυτό το όμορφο ταξίδι που κάναμε μαζί με την κ. Σκότη –που είναι μια σκηνοθέτις που δεν προτιμάει την ευκολία, αναζητάει τη δυσκολία, και το ψάχνει πάρα πολύ–, αλλά μπορώ να πω ότι μου ήταν πολύ δύσκολο, παρόλο που είχα στο μυαλό μου την εικόνα αυτού του ανθρώπου.

εικόνα άρθρου (Σπόροι που δεν ξεριζώνονται: Μια συζήτηση με τον Σταύρο, τη Χαρούλα και τον Τάκη)

Ντάνη Γιαννακοπούλου: Υποδύομαι τη Χαρούλα, την κόρη του Σταύρου. Είναι ένα μοντέρνο κορίτσι, που ζει και εργάζεται στην καντίνα του πατέρα της. Διαφωνεί μαζί του, συγκρούεται μαζί του συχνά, όμως επιλέγει να βασιστεί σε αυτήν τη σχέση. Είναι πολύ σημαντική η σχέση με τον πατέρα της. Κουβαλάει βέβαια κι αυτή τα δικά της μυστικά, προσπαθεί να συνετίσει κάπως τον πατέρα της και επιθυμεί γενικότερα την αλλαγή. Μπορώ να πω ότι κι εγώ δυσκολεύτηκα πολύ. Και δυσκολεύτηκα γιατί είναι ένας ρόλος έξω από μένα. Η Χαρούλα μιλάει αλλιώς, είναι έντονη, συγκρούεται, φωνάζει, ξεσπάει. Αυτό που με βοήθησε και με «άνοιξε» ήταν ότι προσπάθησα να προσεγγίσω τη Χαρούλα από τη δική της οπτική. Σκεφτόμουν τι θα έπρεπε να συμβεί σε μένα για να αντιδρώ όπως εκείνη. Οπότε προσπάθησα να προσεγγίσω τον ρόλο μου «ψυχικά». 
Ηλίας Βαλάσης: Εγώ υποδύομαι ένα βλάχο μπάτσο, ο οποίος δίνει, παίρνει, συμβιβάζεται. Είναι η εξουσία που δεν έχει καμία εξουσία. Είναι ακριβώς η έκφραση «ποιος είναι χειρότερος, αυτός που δίνει τις εντολές ή αυτός που τις εκτελεί;». Δεν ξέρει ποιος είναι∙ γίνεται τόσο αυτός που δίνει τις εντολές όσο και αυτός που τις εκτελεί. Οπότε μέσα σε αυτό το μπέρδεμα που συμβαίνει μέσα στο μυαλό του... Θέλω να πω, ένας άνθρωπος βγάζει τον πραγματικό του εαυτό μέσα στις δυσκολίες και μαζί και τα απωθημένα του και τις μισές του αλήθειες. Νομίζω ότι εκεί είναι όλο το παιχνίδι, και αυτό αφορά και τους τρεις ήρωες. Στις δυσκολίες τα πάντα αλλοιώνονται, μεταλλάσσονται. Έτσι και ο Τάκης, από την αρχή μέχρι το τέλος μεταλλάσσεται, γίνεται δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Ξεκινά σαν φίλος και καταλήγει «εχθρός», «προδότης». 

εικόνα άρθρου (Σπόροι που δεν ξεριζώνονται: Μια συζήτηση με τον Σταύρο, τη Χαρούλα και τον Τάκη)

Ο τίτλος του έργου μου φέρνει στο μυαλό τον στίχο του Ντίνου Χριστιανόπουλου: «Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος». Τελικά οι ανθρωπότυποι του έργου είναι ανθρωπότυποι που σε συνθήκες κρίσης «θάβονται» ή «πολλαπλασιάζονται»;
Ντάνη Γιαννακοπούλου: Η διαφορά είναι ότι οι «σπόροι» του έργου είναι άγριοι, δυναμικοί, έχουν σθένος, πολεμούν και αντέχουν. Θάβονται, αλλά ξαναφυτρώνουν. Ανεξάρτητα από τις συνθήκες, θα καταρρεύσουν, θα ξανασηκωθούν… είναι Άνθρωποι. Αλλά δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που είναι σκληροί. Οι συνθήκες που εκτυλίσσονται στο έργο είναι και αυτές πολύ σκληρές. Όμως οι άνθρωποι αντέχουν, συνεχίζουν. Βρίσκουν τρόπους να ξεφύγουν από τον κίνδυνο — είναι πολεμιστές.
Τάκης Σπυριδάκης: Ο Σταύρος, ως «άγριος σπόρος», είναι ένας άνθρωπος που πέφτει και ξανασηκώνεται. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι τέτοιοι «άγριοι σπόροι» θάβονται ή πολλαπλασιάζονται. Και μέσα στις συνθήκες και έξω από αυτές, ο καθένας βρίσκει τρόπους να σηκώνεται, να υπάρχει, σύμφωνα με αυτό που είναι.

εικόνα άρθρου (Σπόροι που δεν ξεριζώνονται: Μια συζήτηση με τον Σταύρο, τη Χαρούλα και τον Τάκη)
εικόνα άρθρου (Σπόροι που δεν ξεριζώνονται: Μια συζήτηση με τον Σταύρο, τη Χαρούλα και τον Τάκη)

Συντελεστές

Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
Κείμενο: Γιάννης Τσίρος
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά, Κοστούμια, Δ/νση Παραγ.: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική και Επιμέλεια ήχου: Στέλιος Γιαννουλάκης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Στουπάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Περίκλεια Χονδροπούλου 

Διανομή:
Σταύρος: Τάκης Σπυριδάκης
Χαρούλα: Ντάνη Γιαννακοπούλου
Αστυνομικός: Ηλίας Βαλάσης

Πληροφορίες

Η παράσταση «Άγριος Σπόρος» παίζεται στο Θέατρο Επί Κολωνώ, στην Κεντρική Σκηνή από 1 Οκτωβρίου 2016 μέχρι 31 Ιανουαρίου 2017.
Κάθε Σάββατο στις 18:00
Κυριακή στις 21:30
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

 

 

Συνέντευξη: Χριστίνα Τέντε

εικόνα αρθρογράφου (Artcore)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Artcore

Επειδή ξέρουμε πόσο θα θέλατε να μιλήσετε σε γνωστούς αγαπημένους και νέους αλλά πολλά υποσχόμενους δημιουργούς, αλλά πού να τρέχετε τώρα, θα το κάνουμε εμείς στο Artcore, δηλαδή οι Αrtκόρες και Artκούροι που μαζί αποτελούμε μια πολυσχιδή και αρμονική (4 με 6 κάθε απόγευμα) προσωπικότητα υψηλού δημοσιογραφικού κύρους που ζεί για να ρωτάει και ρωτάει για να ζήσει (αυτό και εσείς) καλύτερα… Επίσης η ιδία περσόνα θα είναι υπεύθυνη για την προώθηση δημιουργών, ομάδων, συγκροτημάτων, χώρων, εκδηλώσεων, λιτανειών, γάμων και βαπτίσεων, με (ατυπικά) δελτία τύπου και λοιπά κουραφέξαλα τα οποία θα δημοσιεύονται ανά καιρούς σε άλλα μέσα, διαδικτυακά και μή (χειρότερα). Ευχαριστούμε.

Artcore magazine's footer