Άρθρα :: Συνεντεύξεις articles :: interviews

επιλογή γλώσσας
choose language

09.03
2016
  • Column: Συνεντεύξεις
  • Author: Artcore

Πετώντας ελεύθερα με την Άννα Παναγιωτοπούλου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πετώντας ελεύθερα με την Άννα Παναγιωτοπούλου)

Kαθισμένη στο φουαγιέ του θεάτρου «ΑΥΛΑΙΑ» σ’ ένα τραπεζάκι κοντά στο παράθυρο, η Άννα Παναγιωτοπούλου μας περίμενε για μια ωραία συζήτηση, λίγo πριν ξεκινήσει η παράσταση του έργου «Οι Πεταλούδες είναι Ελεύθερες», στην οποία συμμετέχει. Γοητευτική, προσιτή, χαμογελαστή και με όρεξη για κουβέντα μας έκανε να νιώσουμε άνετα από την πρώτη στιγμή. Ξεκινήσαμε να μιλάμε για την αδυναμία που έχει στα αγαπημένα της κατοικίδια με τα οποία μοιράζεται το σπίτι της στην Αθήνα. Η οικογένειά της, ο γιος της, το μικρό της εγγονάκι είναι από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή της και αναφέρεται σ’ αυτούς με πολλή περηφάνια. Στο τέλος της κουβέντας μας, συνειδητοποιήσαμε ότι απέναντί μας δεν είναι ούτε η Όλγα Χαρίτου, ούτε η Χριστίνα Μαρκάτου, ούτε η Δάφνη, ούτε η Μαντάμ Σουσού που έχουμε γνωρίσει… Είναι απλά η Άννα.

Για ακόμα μία φορά, έχετε τον ρόλο μιας παρεμβατικής μητέρας όπως στις «Τρεις Χάριτες».
Ναι, ίσως γιατί δεν υπήρξα ποτέ παρεμβατική στην ανατροφή του γιου μου. Ήταν ένα παιδί που πιτσιρικάς με παίδεψε αρκετά, αλλά ηρέμησε, όταν πήρε την απόφαση να περάσει στην Πολυτεχνική Σχολή. Τον έστειλα σε ένα πολύ καλό σχολείο, που είναι μαθηματικό κατά βάση. Στη συνέχεια, τελειώνοντας το πρώτο έτος, μου ανακοίνωσε ότι θα παντρευτεί. Όταν το παιδί σου θέλει τη γνώμη σου για κάτι, θα την πεις. Δεν έγινα ποτέ παρεμβατική, απλά έλεγα τη γνώμη μου.

Μιας και αναφερθήκατε στον γάμο, πείτε μου, θεωρείτε ότι αργήσαμε να υπογράψουμε το σύμφωνο συμβίωσης;
Πάρα πολύ! Πιστεύω ότι όταν δυο άνθρωποι ζουν μαζί δεν χρειάζεται να παντρευτούν, αν δεν το επιθυμούν. Δε λέω, βέβαια, η Εκκλησία δε θα το ευλογούσε ποτέ το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά το κράτος οφείλει να το αποδεχτεί. Θα παρευρεθώ μάλιστα σε ένα πάρτυ δύο φίλων σε μερικές ημέρες. Όταν δύο άνθρωποι ζουν μαζί τόσα χρόνια, εάν κάποιος από τους δύο «φύγει», δεν έχει το δικαίωμα να αφήσει την περιουσία του ή ό,τι έχει τέλος πάντων στον άνθρωπό του; Για διαδικαστικούς λόγους, δηλαδή, είναι καλή λύση, όχι για κάτι άλλο. Γενικά, δεν είμαι υπέρ του γάμου. Θα μπορούσα κάλλιστα να μην έχω παντρευτεί, αν δεν είχα την πίεση της οικογένειάς μου. Δεν αλλάζει κάτι με τον γάμο. Με τον άντρα μου ζούσαμε μαζί και πριν τον γάμο, δεν άλλαξε κάτι αφότου παντρευτήκαμε.

Παντρευτήκατε από έρωτα;
Ε, βέβαια από έρωτα. Είναι δυνατόν να παντρευτείς από συνοικέσιο ή κάτι άλλο;

Μιας και μιλάμε για έρωτα, πιστεύετε ότι «μάτια που δε βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται»; Η απόσταση παίζει καταλυτικό ρόλο στην επαφή δύο ανθρώπων;
Όχι, αν η σχέση είναι αληθινή, η απόσταση δεν παίζει ρόλο. Δεν αναφέρομαι μόνο στον έρωτα, βέβαια. Για παράδειγμα,με την καλύτερή μου φίλη, η οποία προσέχει και τα δύο σκυλάκια μου τώρα που λείπω, κολλήσαμε πάρα πολύ, κάναμε παρέα, συνεργαστήκαμε, είμαστε σαν αδερφές. Αποφάσισε να μετακομίσει στην Ερέτρια, ενώ εγώ μένω στην Αθήνα. Παρόλ’ αυτά, για οτιδήποτε χρειαστώ, θα απευθυνθώ στην Μαρίνα και το αντίθετο, αφού την έχω σαν αδελφή μου. Αγαπιόμαστε πολύ, έχουμε κάνει πράγματα μαζί, οπότε δεν τελειώνει η φιλία.

Ένας έρωτας όμως δεν τελειώνει πιο εύκολα;
Εκεί, ναι… νομίζω πως ναι. Βέβαια, από τους έρωτες που πέρασαν από τη ζωή μου έχω μία πολύ καλή ανάμνηση, αύρα και σκέψη. Δεν έχω πικρία για τους ανθρώπους. Δεν ερωτεύτηκα, βέβαια, πολλές φορές, αλλά δεν μπορώ να βάλω εύκολα χ σε ανθρώπους με τους οποίους πέρασα κάποια πράγματα, όμορφα και άσχημα. Εκτός, αν ο άλλος σ’ έχει προδώσει. Εκεί βάζεις χ, όχι όμως σε σχέσεις αγάπης.

Θα ήθελα να σας ρωτήσω και κάτι άλλο. Είχα διαβάσει ότι, όταν σας αναγνωρίζουν στον δρόμο, σας πιάνει μια συστολή, σαν να ντρέπεστε.
Δεν είναι θέμα συστολής, είναι το πώς θα σε πλησιάσει ο άλλος. Για τις περιπτώσεις υπερβολικής οικειότητας ευθύνεται αποκλειστικά η τηλεόραση. Ο κόσμος σε θεωρεί συγγενή του, γιατί μπαίνεις στο σπίτι του κατά κάποιον τρόπο μέσω της τηλεόρασης. Δε φταίνε οι άνθρωποι. Αν με πλησιάσει κάποιος, φυσικά και θα του μιλήσω όμορφα κι ευγενικά. Απλά, μου αρέσει να υπάρχει αυτή η τυπικότητα.

Τι είδους επικοινωνία επιδιώκετε με το κοινό; Θέλετε να έρχονται οι θεατές να σας μιλήσουν;
Στις παραστάσεις, βεβαίως και θέλω. Την παράσταση, άλλωστε, δεν την κάνουμε για εμάς, την κάνουμε για τον κόσμο. Μου αρέσει να μου λένε τη γνώμη τους, είτε είναι θετική είτε αρνητική. Μου αρέσει η επικοινωνία με τον κόσμο. Επίσης, αφότου τελείωσα το Εθνικό Θέατρο, ήμουν μέλος μίας θεατρικής ομάδας που έκανε Ελεύθερο Θέατρο. Εκεί, αποφασίσαμε, ότι ως ηθοποιοί έχουμε έναν κοινωνικό ρόλο, ότι οφείλουμε, δηλαδή, να προσφέρουμε στον κόσμο και σε ιδεολογικό, συναισθηματικό και αισθητικό επίπεδο. Αυτή είναι η δουλειά μας. Για το κοινό παίζουμε, όχι για τον εαυτό μας. Είναι ενδιαφέρον να ψάχνεις έναν ρόλο, να μπαίνεις μέσα σε αυτόν, αλλά το αποτέλεσμα αφορά τους άλλους, όχι εμάς.

‘Ησασταν στο εξωτερικό για ένα χρονικό διάστημα… στην Ελβετία, αν δεν κάνω λάθος. Τι συμβουλή θα δίνατε στους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με τις τέχνες; Να φύγουν ή να προσπαθήσουν στην πατρίδα τους; Πιστεύετε ότι η τέχνη έχει πεθάνει στην Ελλάδα;
Έφυγα για να σπουδάσω με μια υποτροφία, αλλά η συμβουλή της μητέρας μου ήταν να είμαι ανεξάρτητη. Δεν ήταν σίγουρη για το αν το θέατρο θα αποτελούσε καλή λύση για μένα επαγγελματικά. Μου έλεγε: «Σπούδασε κάτι άλλο και ασχολήσου παράλληλα και με το θέατρο στη Γενεύη». Όσον αφορά την τελευταία ερώτηση, η τέχνη δεν έχει πεθάνει στην Ελλάδα. Η τέχνη σώζει ζωές, ειδικά σε τέτοιες περιόδους.

Όταν ολοκληρωθούν οι παραστάσεις του έργου «Οι Πεταλούδες είναι Ελεύθερες», τί σκοπεύετε να κάνετε;
Οι τέσσερις ηθοποιοί της παράστασης θα προσπαθήσουμε να βρούμε ένα θερινό θέατρο στην Αθήνα, ώστε να συνεχίσουμε τη συνεργασία μας και το καλοκαίρι, αν και δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο θερινά στην Αθήνα. Ωστόσο, εγώ έχω ετοιμάσει ένα καινούριο έργο που θέλω πολύ να ανέβει. Είναι η πραγματική ιστορία μιας ηλικιωμένης Αμερικάνας, η οποία, παρόλο που είχε αρκετά φάλτσα φωνή, ήθελε να γίνει σοπράνο και το πίστευε. Έκανε συναυλίες τις οποίες οργάνωνε με δικά της χρήματα. Αν και θα είμαι η πρωταγωνίστρια της παράστασης, δεν μπορώ να τραγουδήσω τόσο φάλτσα, οπότε θα είναι playback. Είναι ανεπανάληπτο το πόσο φάλτσα τραγουδούσε. Αυτή η γυναίκα, λοιπόν, ζει τη ζωή της όπως επιθυμεί και κάπου εκεί εμφανίζεται ένας νεαρός πιανίστας και συμβαίνουν πολλές ανατροπές μέχρι την κορύφωση της παράστασης. Πρόκειται για μια συγκινητική ιστορία (Μας είπε όλη την πλοκή της ιστορίας, αλλά προτιμήσαμε να μη σας τη φανερώσουμε, ώστε να διατηρηθεί το στοιχείο της έκπληξης, όταν πάτε ξανά στο θέατρο να δείτε την αγαπημένη σας Άννα Παναγιωτοπούλου).

Ανάμεσα σε έναν κωμικό και σε έναν δραματικό ρόλο τι προτιμάτε;
Τα καλά έργα.

Και κάνοντας μια αποτίμηση της καριέρας σας, ποια θεωρείτε πως ήταν η καλύτερη συνεργασία σας;
Τηλεοπτικά ήταν η «Μαντάμ Σουσού» του Θανάση Παπαγεωργίου. Δε συμβαίνει συχνά στην τηλεόραση να αισθάνεσαι ότι υπηρετείς την τέχνη του ηθοποιού με τον απόλυτο σεβασμό. Θεατρικά, ήταν πολύ όμορφα όσο έπαιζα στο Ελεύθερο Θέατρο που δεν είχαμε σκηνοθέτη, αλλά ήμασταν δέκα παιδιά τρελαμένα με το θέατρο. Με τον Σταμάτη Φασουλή και τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου είμαστε πολύ δεμένοι, είναι δικοί μου άνθρωποι και κάναμε εκπληκτικές δουλειές μαζί. Πρόκειται για σχέσεις που δεν μπορούν να πεθάνουν.

Άρα η επιτυχία δεν έγκειται μόνο στην πώληση πολλών εισιτηρίων αλλά και σε μια καλή συνεργασία.
Καλή συνεργασία είναι το πρώτο. Μα δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχία, αν η συνεργασία δεν είναι καλή.

Μία ταινία, όπως το «Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο» θα μπορούσε να αποτελέσει μάθημα για τους νέους που ασχολούνται με το θέατρο;
Αυτό δεν το ξέρω. Δεν είναι ένα θεατρικό μάθημα. Είναι δύσκολο να παίξεις στον κινηματογράφο. Χρειάζονται ειδικά μαθήματα ακόμα και όσον αφορά τη σχέση του ηθοποιού με την κάμερα. Το θέατρο και το σινεμά είναι δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες. Προτιμώ το θέατρο, ξεκάθαρα, γιατί είναι πιο ουσιαστική η σχέση σου με τον ρόλο. Στον κινηματογράφο, έχω συμμετάσχει μόνο σε δύο ταινίες και όταν είχα διαβάσει το σενάριο, είχα πάθει πλάκα.

Η ώρα πέρασε και η παράσταση θα ξεκινούσε. Αφήσαμε την Άννα Παναγιωτοπούλου να ετοιμαστεί, πήραμε το εισιτήριό μας και πήγαμε στην αίθουσα έχοντας κρατήσει μια πολύ γλυκιά αίσθηση απ’ την κουβέντα μας. Γι’ άλλη μια βραδιά, το θέατρο ήταν κατάμεστο από τους θεατές που ήρθαν να δουν το έργο «Οι Πεταλούδες είναι Ελεύθερες».

 

Η Άννα Παναγιωτοπούλου σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο του Leonard Gershe «Οι Πεταλούδες είναι Ελεύθερες», σε μουσική Διονύση Τσακνή στο θέατρο Αυλαία από 24 Φεβρουαρίου 2016 και για λίγες μόνο παραστάσεις.

Λίγα λόγια για το έργο

Νέα Υόρκη τέλη δεκαετίας του ’60. Ο Ντον Μπέηκερ είναι ένας υπέροχος τύπος.Έξυπνος, μορφωμένος, εμφανίσιμος και πολύ καλός μουσικός.Επίσης είναι τυφλός. Έχει πρόσφατα μετακομίσει από το μικρό ήσυχο προάστιο στο οποίο ζούσε με την υπερπροστατευτική μητέρα του, στη μεγαλούπολη.Στο ακριβώς διπλανό διαμέρισμα μένει η Τζιλ, μια νεαρή φέρελπις ηθοποιός που αντιπαθεί τις δεσμεύσεις. Οι δυο νέοι θα γνωριστούν και θα φλερτάρουν, μέχρι την απρόσμενη έλευση της μητέρας του Ντον την πλέον ακατάλληλη στιγμή…

Το έργο «Οι Πεταλούδες είναι Ελεύθερες» του Leonard Gershe, υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του Broadway κάνοντας πάνω από 1100 παραστάσεις.Μέσα από ένα πανέξυπνο και διαπεραστικό χιούμορ, προσεγγίζει τα ζητήματα του αυτοπροσδιορισμού, του έρωτα, του θάρρους και της αλληλοκατανόησης.

Μια ζεστή, αισιόδοξη και εξόχως πνευματώδης κομεντί, που σε μια περίοδο που τα πάντα τριγύρω μας δείχνουν σκοτεινά, αφήνει να φανεί μια χαραμάδα φως.

Συντελεστές

Κείμενο: Leonard Gershe
Μετάφραση: Αλέξης Καλλίτσης
Σκηνοθεσία: Άννα Παναγιωτοπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκορού
Φωτισμοί: Αντώνης Διρχαλίδης
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Παίζουν: Άννα Παναγιωτοπούλου, Σταύρος Καραγιάννης, Άννα Μονογιού, ΓιώργοςΤσούρμας

Πληροφορίες

Θέατρο Αυλαία 
Πλατεία ΧΑΝΘ (Πλευρά Τσιμισκή)
Παραστάσεις: 24-02-2016 έως και 13-03-2016
Ημέρες και ώρες: Τετάρτη και Κυριακή: 20.00, Πέμπτη-Σάββατο: 21.00
Τιμές εισιτηρίων: 10€ (προπώληση), 12€ (μειωμένο), 15€ 

 

Συνέντευξη: Άννα-Μαρία Αρβανιτίδου

εικόνα αρθρογράφου (Artcore)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Artcore

Επειδή ξέρουμε πόσο θα θέλατε να μιλήσετε σε γνωστούς αγαπημένους και νέους αλλά πολλά υποσχόμενους δημιουργούς, αλλά πού να τρέχετε τώρα, θα το κάνουμε εμείς στο Artcore, δηλαδή οι Αrtκόρες και Artκούροι που μαζί αποτελούμε μια πολυσχιδή και αρμονική (4 με 6 κάθε απόγευμα) προσωπικότητα υψηλού δημοσιογραφικού κύρους που ζεί για να ρωτάει και ρωτάει για να ζήσει (αυτό και εσείς) καλύτερα… Επίσης η ιδία περσόνα θα είναι υπεύθυνη για την προώθηση δημιουργών, ομάδων, συγκροτημάτων, χώρων, εκδηλώσεων, λιτανειών, γάμων και βαπτίσεων, με (ατυπικά) δελτία τύπου και λοιπά κουραφέξαλα τα οποία θα δημοσιεύονται ανά καιρούς σε άλλα μέσα, διαδικτυακά και μή (χειρότερα). Ευχαριστούμε.

Artcore magazine's footer