Άρθρα :: Συνεντεύξεις articles :: interviews

επιλογή γλώσσας
choose language

29.11
2016
  • Column: Συνεντεύξεις
  • Author: Artcore

Κόρα Καρβούνη: Η Blanche στρέφεται στον πόθο για να νιώσει ζωντανή

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Κόρα Καρβούνη: Η Blanche στρέφεται στον πόθο για να νιώσει ζωντανή)

Συνάντησα την Κόρα Καρβούνη ένα σαββατιάτικο απόγευμα στο Γκάζι, λίγες ώρες πριν την παράσταση «Λεωφορείο ο Πόθος», στην οποία πρωταγωνιστεί. Όπως μου είπε, φροντίζει πάντα να πηγαίνει νωρίτερα στο θέατρο, για να προετοιμάζεται ψυχικά και σωματικά γι' αυτό που θα ακολουθήσει επί σκηνής. Η ηθοποιός είναι ήρεμη, ευδιάθετη και χαμογελαστή και εκπέμπει μια πολύ όμορφη ενέργεια στο χώρο. Μιλά με αγάπη και θαυμασμό για τον χαρακτήρα της Blanche. Κουβεντιάσαμε για ώρα για τον Tennessee Williams, το θέατρο, την τέχνη.

Ας ξεκινήσουμε με τον ρόλο σου στο «Λεωφορείο ο Πόθος». Πώς δούλεψες για να «βρεις» την Blanche Dubois;
Πιστεύω ότι η προσέγγιση που κάναμε με τη σκηνοθέτιδα Ελένη Σκότη ήταν πάρα πολύ σωστή. Καταρχάς, δεν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε ένα άτομο που φαίνεται ευαίσθητο. Αντιθέτως, ξεκινήσαμε να δουλεύουμε ένα άτομο το οποίο είναι βαθιά ευαίσθητο αλλά το κρύβει. Δουλέψαμε πάνω στις μάχες που δίνει η Blanche και επικεντρωθήκαμε στη δυναμική που βγάζει, μέχρι να καταρρεύσει. Αυτός ο τρόπος θεωρώ ότι ήταν πολύ σωστός. Συνήθως την Blanche την «ξεκινάνε» εξαρχής ευαίσθητη. Αυτό μπορεί να την κάνει να φανεί χειριστική, αφού οι ουσιαστικά ευαίσθητοι άνθρωποι δεν δείχνουν την ευαισθησία τους, αντίθετα την κρύβουν. Επίσης, δώσαμε μεγάλη σημασία και στην ηλικία της Blanche. Όταν πήρα το έργο, συνειδητοποίησα ότι η Blanche δεν είναι μεγάλη σε ηλικία× είναι 35 ετών. Τυχαίνει δηλαδή να έχουμε ακριβώς την ίδια ηλικία. Συνήθως, απεικονίζεται ως άτομο άνω των 50, κι έτσι χάνεται ένα τεράστιο ψυχολογικό θέμα του έργου: ότι νιώθει γριά, ενώ δεν είναι. Έχει μεγάλη διαφορά το να είσαι νέος και να νιώθεις γέρος. Είναι σαν να είσαι πολύ όμορφος και να λες «είμαι άσχημος» ή να είσαι αδύνατος και να λες «πάχυνα». Έχει άλλο ψυχολογικό βάθος. Αυτοί ήταν οι δύο βασικοί άξονες πάνω στους οποίους δουλέψαμε, και θεωρώ ότι ήταν πολύ σωστός δρόμος. Γιατί αν η Blanche είναι εξαρχής ευαίσθητη και προκαλεί τον οίκτο, θα οδηγηθούμε σε μια παθητική επιθετικότητα και δεν θα γίνει συμπαθής στο κοινό. Επικεντρωθήκαμε και στο χιούμορ και την εξυπνάδα της καθώς και στο πόσο δυναμική μπορεί να είναι αυτή η γυναίκα, γι' αυτό αφήσαμε να αποκαλυφτεί η αδυναμία και η ευθραυστότητά της αργότερα. Έρχεται ένα τσακισμένο πλάσμα, αλλά δεν είναι τόσο τσακισμένη όσο θα είναι στο τέλος. 

εικόνα άρθρου (Κόρα Καρβούνη: Η Blanche στρέφεται στον πόθο για να νιώσει ζωντανή)

Το «Λεωφορείο ο Πόθος» είναι ένα διαχρονικό θεατρικό κείμενο. Αυτό οφείλεται –εν μέρει τουλάχιστον– στα χαρακτηριστικά της Blanche;
Το έργο αφορά το διαφορετικό. Η Blanche είναι ένα άτομο διαφορετικό, κι επειδή δεν αντέχουμε το διαφορετικό, το αποβάλλουμε από την κοινωνία κι από τη ζωή μας. Αν το καλοσκεφτούμε, η Blanche περιπλανιέται είναι μια άπατρις, είναι σαν πρόσφυγας. Δεν έχει τίποτα. Έρχεται, ζητάει καταφύγιο και, ουσιαστικά, την αποβάλλουν, της κάνουν λοβοτομή. Αμέσως, λοιπόν, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα σύγχρονο, πολύ επίκαιρο θέμα. Εστιάσαμε, με την Ελένη Σκότη και τον Γιώργο Χατζηνικολάου από την Ομάδα Νάμα, σε αυτό το χαρακτηριστικό. Αυτή είναι η ουσία του έργου: πώς απορρίπτουμε το διαφορετικό, γιατί δεν το αντέχουμε, τι είναι αυτό το προσωπικό που προφανώς μας εγείρει. Αλλά υπάρχει κι ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο. Η Blanche φέρει ένα παρελθόν. Το παρελθόν που έχει πεθάνει. Έρχεται ένας θάνατος μέσα σε ένα σπίτι που ετοιμάζεται για ζωή, αφού η αδερφή της είναι έγκυος. Το έργο, λοιπόν, έχει να κάνει και με τη σχέση που έχουμε με το παρελθόν μας. Το παρελθόν το κόβουμε σύρριζα. Δεν το ενσωματώνουμε, δεν το καταλαβαίνουμε το κόβουμε. Κι αυτό είναι επίσης ένα επίκαιρο ζήτημα που, προσωπικά, με απασχολεί: τι κάνουμε με το παρελθόν, τι κάνουμε με τις ρίζες;

εικόνα άρθρου (Κόρα Καρβούνη: Η Blanche στρέφεται στον πόθο για να νιώσει ζωντανή)

Η Blanche είναι ευαίσθητη και αέρινη, αλλά έχει και δυναμική. Θα την θεωρούσες ίσως ρεαλίστρια;
Δεν είναι καθόλου ρεαλίστρια× θέλει μαγεία! Κάποιες στιγμές έχει κάποιες πραγματιστικές, ορθολογικές εκλάμψεις (λέει, για παράδειγμα, «δεν έχω λεφτά και πώς θα ζήσω»), αλλά γενικά είναι στα σύννεφα, καθοδηγείται από τη φαντασία της. Μην ξεχνάς ότι είναι δασκάλα λογοτεχνίας, έχει καλλιτεχνική φύση. Αγαπάει το όμορφο, το καλαίσθητο, τα ευγενικά συναισθήματα. Αυτή είναι και η αποστολή της: να εμφυσήσει το όμορφο, το καλό, το τρυφερό στους ανθρώπους. Δεν είναι μαζί μας ακριβώς η Blanche. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο πλάσμα, γι' αυτό και αποβάλλεται. Ποιος θέλει κάτι τόσο ιδιαίτερο στη ζωή του; Ένα τέτοιο πλάσμα σε ξεγυμνώνει, σε ξεπερνά, σου αποκαλύπτει πόσο λίγος είσαι. Έχει ένα ψυχικό μεγαλείο, αν και είναι ένα καταρρακωμένο πλάσμα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν έχει δύναμη. Παλεύει μέχρι την τελευταία στιγμή, μάχεται σε όλο το έργο. Αλλά τελικά χάνει τη μάχη. 

εικόνα άρθρου (Κόρα Καρβούνη: Η Blanche στρέφεται στον πόθο για να νιώσει ζωντανή)

Και, παρόλο που χάνει, συγχωρεί.
Είναι ένα πολύ γενναιόδωρο πλάσμα. Ενώ φαίνεται μια κακομαθημένη ελιτίστρια, που θέλει να την υπηρετούν και να της κάνουν φιλοφρονήσεις, βαθιά μέσα της δεν είναι αυτό. Έχει πολλά επίπεδα αυτός ο ρόλος. Μπορούμε να μιλάμε για ώρες. Απλώς, για μένα, αυτά τα επίπεδα πρέπει να αναδειχθούν σιγά σιγά, όπως ξεφλουδίζεις ένα κρεμμύδι. Θα πρέπει, όταν αποκαλυφθεί μπροστά στα μάτια σου αυτό το πλάσμα, να σου δημιουργεί έκπληξη. 

Θα μπορούσες να ξεχωρίσεις κάποια φράση της Blanche που σου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση;
Η φράση που πιστεύω ότι μιλάει τώρα, το 2016, είναι αυτό που λέει «υπάρχει σύγχυση στον κόσμο». Αυτή η φράση εμένα με συγκινεί πάρα πολύ. Βλέπω τη σύγχυση γύρω μου, τη βιώνω, οι άνθρωποι του 2016 είναι σε σύγχυση. Νομίζω είναι ό,τι πιο επίκαιρο λέει η Blanche. 

Μια φράση της Blanche που εμένα με άγγιξε πολύ είναι το ότι «το αντίδοτο του θανάτου είναι ο πόθος». Και πιστεύω –ίσως αυθαίρετα– ότι κατά κάποιον τρόπο αυτή η φράση «είναι» η Blanche.
Η Blanche έχει ζήσει τόσο μέσα στον θάνατο που στρέφεται στον πόθο, προκειμένου να νιώσει ζωντανή. Και στους πολέμους, βλέπουμε ότι οι άνθρωποι κάνουν πάρα πολύ έρωτα πάντα, ο πόθος και το σεξ είναι κάτι που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός. Είναι και κάτι ακόμα, όμως, πέραν αυτού: οι άνθρωποι που αλλάζουν πάρα πολλούς συντρόφους έχουν τεράστια έλλειψη της μητρικής φιγούρας. Θέλουν να γεμίζουν. Αν το σκεφτείς, η Blanche «γεμίζει» από το αλκοόλ και τους πολλούς συντρόφους. Αλλά δεν είναι, εννοείται, νυμφομανής. Είναι μια γυναίκα που, έχοντας βιώσει όλους αυτούς τους θανάτους, στρέφεται στον πόθο για να νιώσει ζωντανή. Είναι μια βαθύτερη ανάγκη που την οδηγεί στην εναλλαγή συντρόφων. Γι' αυτό και ο θεατής την δικαιολογεί. 

εικόνα άρθρου (Κόρα Καρβούνη: Η Blanche στρέφεται στον πόθο για να νιώσει ζωντανή)

Έχεις ερμηνεύσει πολλούς ενδιαφέροντες και σημαντικούς ρόλους στο σινεμά και στο θέατρο. Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα ήθελες να παίξεις στο μέλλον;
Θέλω πολύ να παίξω κωμωδία και δεν μ’ ενδιαφέρει ποια θα είναι! Είχα την τύχη να παίξω σε πολύ καλές παραστάσεις πολύ ωραίους ρόλους. Θεωρώ ότι το καλό δράμα θέλει χιούμορ. Νιώθω πολλές φορές ότι διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά σας. Χτίζουμε τον ρόλο μας για να σας φέρουμε σε μια κάποια συναισθηματική κατάσταση. Έτσι κάνω κι εγώ στο δράμα. Θέλω να φέρω τον θεατή σε μια εύθυμη κατάσταση, και μετά να έρχεται το δράμα, διότι έτσι είναι τα πράγματα και στη ζωή. Έτσι και στο «Λεωφορείο ο Πόθος», γελάς και μετά έρχεται το δράμα. Γιατί, ξέρεις, αν δεν γελάσει ο θεατής, δεν πρόκειται να κλάψει. Τώρα, λοιπόν, θέλω ένα κωμικό ρόλο. Είμαι πολύ ευχαριστημένη και ευγνώμων για ό,τι έχω παίξει, θέλω όμως μια καθαρή, καλογραμμένη κωμωδία. 

Ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό στο «Λεωφορείο ο Πόθος» είναι το παιχνίδι που κάνει ο συγγραφέας με το bel réve (το όμορφο όνειρο). Γενικά στον Williams, όλα περιστρέφονται γύρω από το όνειρο. Εσύ ονειρεύεσαι;
Το να ονειρεύεται κανείς είναι βαθιά ανθρώπινο ¾ αυτό είναι που μας συγκινεί γενικότερα στο έργο του Tennessee Williams. Όλοι έχουν όνειρα, αλλά δεν μπορούν ή δεν θέλουν απαραίτητα να τα κάνουν πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι εγώ έχω πάψει να ονειρεύομαι πολύ, αφού αυτό οδηγεί σε ένα αίσθημα ματαίωσης. Προτιμώ να βλέπω το παρόν μου και να εστιάζω στο τώρα, παρά να εναποθέτω τη ζωή μου σε ένα μέλλον που δεν μπορώ να ορίσω. Εξάλλου, δεν ξέρω τι θα μου φέρει η ζωή μπορεί να δεχτώ ή να αποκλείσω πράγματα τα οποία ούτε που θα φανταζόμουν ότι μπορεί να μου φέρει. Δεν ονειρεύομαι, προτιμώ να αφήνω τα πράγματα να ρέουν. Η ζωή φέρνει μεγαλύτερες εκπλήξεις από αυτές που φανταζόμαστε. Αυτό όμως είναι το συγκινητικό στο έργο: όλοι έχουν ένα όνειρο. Ο Tennessee Williams είναι πολύ ανθρώπινος κατανοεί βαθιά τον άνθρωπο, αγαπάει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό και ακούμε τη Blanche να λέει στο τέλος: «πάντα είχα εμπιστοσύνη στην καλοσύνη των ξένων». Ο ξένος, ο άνθρωπος, είναι καλός κατά βάση. Αυτό είναι πολύ γενναιόδωρο να το πει κανείς. 

Συνέντευξη: Χριστίνα Τέντε

Συντελεστές

Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
Καλλιτεχνική ταυτότητα παράστασης: Ελένη Σκότη, Γιώργος Χατζηνικολάου
Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά/Κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική: Κωστής Χαραμουντάνης
Video/Trailer: Σταύρος Συμεωνίδης
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Τριανταφυλλιά Δούνια
Δ/νση Παραγωγής: Γιώργος Χατζηνικολάου
Δημόσιες Σχέσεις/Βοηθός παραγωγής: Μαρία Αναματερού 

Διανομή:
Μπλανς: Κόρα Καρβούνη
Στάνλεϋ: Γιάννης Τσορτέκης
Στέλλα: Ηλιάνα Μαυρομάτη
Μιτς: Γιώργος Δάμπασης
Γιούνις: Αθηνά Αλεξοπούλου
Γιατρός: Μιχαήλ Γιαννικάκης
Στηβ: Γιώργος Γερωνυμάκης
Νέος: Γιάννης Δαμάλας
Νοσοκόμα: Χριστίνα Δημητριάδη
Πάμπλο: Βαγγέλης Κουντουριώτης

Πληροφορίες

Το «Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα θα παίζεται κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και κάθε Κυριακή στις 19:00 μέχρι τις 29 Ιανουαρίου στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπίδων 45, Γκάζι).

εικόνα αρθρογράφου (Artcore)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Artcore

Επειδή ξέρουμε πόσο θα θέλατε να μιλήσετε σε γνωστούς αγαπημένους και νέους αλλά πολλά υποσχόμενους δημιουργούς, αλλά πού να τρέχετε τώρα, θα το κάνουμε εμείς στο Artcore, δηλαδή οι Αrtκόρες και Artκούροι που μαζί αποτελούμε μια πολυσχιδή και αρμονική (4 με 6 κάθε απόγευμα) προσωπικότητα υψηλού δημοσιογραφικού κύρους που ζεί για να ρωτάει και ρωτάει για να ζήσει (αυτό και εσείς) καλύτερα… Επίσης η ιδία περσόνα θα είναι υπεύθυνη για την προώθηση δημιουργών, ομάδων, συγκροτημάτων, χώρων, εκδηλώσεων, λιτανειών, γάμων και βαπτίσεων, με (ατυπικά) δελτία τύπου και λοιπά κουραφέξαλα τα οποία θα δημοσιεύονται ανά καιρούς σε άλλα μέσα, διαδικτυακά και μή (χειρότερα). Ευχαριστούμε.

Artcore magazine's footer