Άρθρα :: PerfOrMatiVe wOr(L)ds articles :: performative wor(l)ds

επιλογή γλώσσας
choose language

19.06
2015

Όσα είναι στο πλάι μου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Όσα είναι στο πλάι μου)

Todo lo que está a mi lado, μία performance του Fernando Rubio

εικόνα άρθρου (Όσα είναι στο πλάι μου)

Δε γνωρίζω τί σου είπε, αλλά ξέρω πως τα μάτια σου δάκρυσαν από τις πρώτες λέξεις που ξεστόμισε. Λίγο μετά που ξάπλωσες, με τα ρούχα της δουλειάς, σ’ένα κρεβάτι ντυμένο στα λευκά, σαν άλλη πριγκίπισσα. Βούλιαξες δίπλα της, άγνωστος μέσα στην πόλη με τα πολλά κανάλια και τα ξενικά ονόματα. Δε γνωρίζω τί σου είπε, αλλά βρέθηκα μπροστά στα μάτια που επέπλεαν βρεγμένα στη μοναξιά και ως δια μαγείας όλα ήταν στο πλάι μου. 

εικόνα άρθρου (Όσα είναι στο πλάι μου)

Τα τελευταία χρόνια, η τέχνη της performance και η δημιουργία εκθέσεων στρέφονται προς την άμεση επίδραση στο συναίσθημα του κοινού (affective turn). Εξερευνώνται ο χώρος του οικείου και τα όρια του προσωπικού, με αποτέλεσμα να πλάθεται μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ κοινού και καλλιτέχνη, που καταλήγει στο βίωμα μιας, πάνω απ’όλα, συναισθηματικής εμπειρίας. Πειραματισμοί πάνω στην ένταση και την επικοινωνία των διαθέσεων, με την ενεργή συμμετοχή του κοινού, έχουν γίνει στο παρελθόν από μεγάλους καλλιτέχνες της performance, όπως ο βραβευμένος, με το βραβείο Turner, Tino Sehgal (These Associations) και η Marina Abramovic. Η τελευταία αφιερώνει την πιο πρόσφατη παραγωγή έργου της στη δημιουργία one-to-one καταστάσεων, βασισμένων στην ανταλλαγή ενέργειας με το κοινό (“The artist is present”, “512 hours”). Προσπάθειες επαναφοράς μιας χαμένης πνευματικότητας στις σύχγρονες αστικές κοινωνίες; Αντιπροσωπευτικά περιστατικά της ευρύτερης παραγωγής κοινωνικών σχέσεων και δικτύων, στο πλαίσιο της άυλης εργασίας που χαρακτηρίζει τη διανοητική και δημιουργική εργασία του αιώνα μας; Και στις δύο περιπτώσεις, παραδείγματα άυλης τέχνης, όπως τα παραπάνω, βρίσκουν ανταπόκριση λόγω της καινοτομίας στη μορφή και τις συνθήκες επικοινωνίας που προτείνουν.

εικόνα άρθρου (Όσα είναι στο πλάι μου)

Ένα από αυτά τα συναισθηματικά πειράματα είναι και η performance του Αργεντίνου σκηνοθέτη Fernando Rubio, με φόντο την πόλη του Άμστερνταμ, κατά τη συμμετοχή του στο Holland Festival 2015. Κρεβάτια αραδιασμένα σε πολυσύχναστα σημεία, όπως η πλατεία Dam, ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός ή η αποβάθρα του Veemkade, λειτουργούν ως γέφυρες ανάμεσα στον ιδιωτικό/προσωπικό και τον δημόσιο χώρο. Σε κάθε ένα και μια γυναίκα ηθοποιός που καλωσορίζει στο πλευρό της τα μέλη του κοινού για να μοιραστεί μαζί τους την ιστορία της. Το ύφος της διήγησης είναι εξομολογητικό, οι λέξεις φανερώνονται ανά στιγμές διστακτικά, σαν ψίθυροι που εμφυσούν μια βαθιά μοναξιά. Η εμπιστοσύνη και η οικειότητα, που αποπνέει η αμεσότητα των ηθοποιών και το σκηνικό της κρεβατοκάμαρας, λειτουργούν ανακουφιστικά. Σε καλούν να αναβιώσεις εκείνη τη μοναδικά δική σου, άχρονη στιγμή, λίγο πριν το ξύπνημα, λίγο πριν ανοίξεις τα μάτια και δεις τον άλλο, την πόλη, το πριν και το μετά, να κερδίσεις την αίσθηση του ενικού αριθμού και συνάμα του όλου.

εικόνα άρθρου (Όσα είναι στο πλάι μου)

Η performance παρουσιάστηκε στο παρελθόν σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και το 2014 διοργανώθηκε στην Αθήνα από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του ιδρύματος Ωνάση στα πλαίσια του Transitions 2. Latin America: Φεστιβάλ της σύγχρονης ανεξάρτητης λατινοαμερικανικής σκηνής.

εικόνα αρθρογράφου (Δέριk'ο Μaλού)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Δέριk'ο Μaλού

Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι πως δίνω ένα σάλτο, σηκώνω τα χέρια μου ψηλά και νιώθω ένα ζευγάρι φτερά να βαραίνει το κάτω μέρος των μπράτσων μου, ο κορμός μου στητός, τα πόδια μου μετέωρα. Κι όταν τα μάτια ξεθολώσουν, απολαμβάνω εξαίσια πανοράματα… Επιστρέφω, λογοκρίνω τα τρισύλλαβα επίθετα των εντυπώσεων, ρίχνω τα πολλά και στη βασούρα, κονταίνω τρεις πόντους τα ρεβέρ των περιγραφών, κοτσάρω έναν καημό στον πρόλογο και μια ευχή για κατακλείδα, πίνω μια γουλιά και κάπως έτσι… τα λέμε.

Artcore magazine's footer