Άρθρα :: PerfOrMatiVe wOr(L)ds articles :: performative wor(l)ds

επιλογή γλώσσας
choose language

27.10
2014

Μιλώντας για τον Ulay

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μιλώντας για τον Ulay)

 Μιλώντας για τον Ulay (με αφορμή την παρουσία του στα φετινά Δημήτρια) “I was never busy with the truth; I was always busy with reality. It is a big difference” Ο Ulay υπήρξε μεν σύντροφος της Abramovic, αλλά όχι μόνο. Πριν περπατήσει το Σινικό τείχος*, αλλά και αργότερα, δημιούργησε έργα πάνω σε θέματα που του έδιναν την αίσθηση του κατεπείγοντος και αναγκαίου, είχαν στόχο τη συνειδητοποίηση της ταυτότητάς του και επηρέαζαν έντονα τα συναισθήματα του κοινού του.

Παράδειγμα αυτής της εξερεύνησης είναι η ενσάρκωση μιας τραβεστί ταυτότητας κατά τη διάρκεια του ‘70, την περίοδο που κατέφυγε στο Άμστερνταμ από τη γενέτειρά του Γερμανία. 

εικόνα άρθρου (Μιλώντας για τον Ulay)

S’he, 1973. auto-portraits from the series Renais sense, polaroid type 107

Ως φωτογράφος δούλεψε με την polaroid, χρησιμοποιώντας κυρίως τον εαυτό του και το σώμα του ως αντικείμενο δουλειάς. Η ενασχόληση αυτή, μαζί με την αναρχική φύση του, τον οδήγησαν στην τέχνη της performance. Ακολούθησε ο πειραματισμός με τα φυσικά όρια, το παιχνίδι αντοχής και η διερεύνηση της σχέσης του κοινού με το θέαμα. Κομμένα σώματα, τατουάζ και εμφυτεύματα, αιμοραγία, παιχνίδια με ξυράφια και τόξα. Μπροστά στη βία και το φυσικό πόνο ο θεατής μετατρέπεται σε συνένοχο δράστη ή διεστραμμένο ηδονοβλεψία.

Η γνωριμία του με τη Σέρβα καλλιτέχνη και η συνεργασία τους από το 1976 ως το 1988 απελευθέρωσε και τους δύο από εμμονές και επαλαμβανόμενες πρακτικές που φυλάκιζαν ή κατέστρεφαν τα βασικά αντικείμενα δουλειάς τους, τα σώματά τους. Δημιούργησαν έργα δοκιμάζοντας τα όρια της οικειότητας, της εμπιστοσύνης, της τρωτότητας και της αναπόδραστης φθοράς. Έπαιξαν με στοιχεία που αναπτύσσονται καθολικά στις ανθρώπινες σχέσεις, όπως αυτό της ταύτισης, φτάνοντας στο σημείο να ντύνονται σα δίδυμα ή να αναφέρονται στο ζευγάρι τους ως ένα δικέφαλο σώμα. 

εικόνα άρθρου (Μιλώντας για τον Ulay)

Imponderabilia, 1977. Galleria Comunale d’Arte Moderna, Bologna.

“Aesthetics without ethics is cosmetics”

Η αντιπάθειά του προς τους κανόνες, τα δόγματα και τους μύθους που δημιουργούν παραδοσιακά οι κοινωνίες και τα ιδρύματα που αυτές κατασκευάζουν μεταφράστηκε σε πράξη (Action in 14 predetermined sequences, Berlin 1976) με την κλοπή του, εμβληματικού για τη Γερμανική τέχνη, πίνακα του Carl Spitzweg, “The Armer Poet”, από την εθνική πινακοθήκη. Τον μετέφερε στο σαλόνι μιας οικογένειας Τούρκων μεταναστών, στη γειτονιά του Kreuzberg, κι έπειτα από αυτό το εγχείρημα, καταδικάστηκε σε εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης.

εικόνα άρθρου (Μιλώντας για τον Ulay)

Ulay (Uwe Laysiepen) «There is a Criminal Contact in Art»

Description of the action:

1. In front of the main entrance to the Hochschule der Bildende Künste (School of Fine Arts, Berlin) I hang a photographic banner measuring 2.50m by 2m. Motif: a reproduction of the Spitzweg painting 'Der Arme Poet' ('The Poor Poet').

2. I drive my car to the Neue Nationalgalerie (New National Gallery, Berlin).

3. I park behind the Neue Nationalgalerie.

4. I enter the Neue Nationalgalerie.

5. I remove from the Neue Nationalgalerie the painting 'Der arme Poet' by Carl Spitzweg.

6. I walk back to my car from the Neue Nationalgalerie.

7. I drive towards Berlin-Kreuzberg.

8. I park the car – 800m away from the Künstlerhaus Bethanien in Berlin-Kreuzberg.

9. I walk to the Künstlerhaus Bethanien with the stolen Spitzweg painting.

10. I hang in front of the main entrance to the Künstlerhaus Bethanien a colour reproduction of Spitzweg's 'Der arme Poet'.

11. From the Künstlerhaus Bethanien I walk on 150 m to the Muskauerstrasse, still holding the stolen Spitzweg painting.

12. I enter a house with apartments rented by immigrant families.

13. I enter the apartment of a family of Turkish immigrants.

14. I hang up on the Turkish immigrant family's wall the stolen Spitzweg painting 'Der arme Poet'.

“Recently I decided that whenever I meet someone, I should introduce myself as Water”

Τα τελευταία χρόνια οι δράσεις του σχετίζονται με τον κοινωνικό ακτιβισμό. Η πρωτοβουλία του για τη διαδικτυακή πλατφόρμα Earth Water Catalogue δημιούργησε μια διεθνή συλλογικότητα καλλιτεχνών με έργα και παρεμβάσεις, που στοχεύουν στην καλύτερη κατανόηση και επανεκτίμηση του νερού ως θεμελιώδες παγκόσμιο αγαθό. Με έναν «τουριστικό» αρτιβισμό δίνει ομιλίες, δουλεύει με παιδιά και νέους, διοργανώνει σεμινάρια και τοπικά καλλιτεχνικά projects απ’άκρη σ’άκρη, χρησιμοποιώντας το νερό όπως στο παρελθόν το σώμα του. Στα 71 του, κι έπειτα από μάχη με την κακιά αρρώστια, η αλλαγή αυτή ήρθε εύκολα και φυσικά, μαζί με τη συνειδητοποίηση ότι ανθρώπινο σώμα και μυαλό αποτελούνται κατά 90% από H2O, και όπως αυτά έτσι και το νερό δεν είναι μόνο συνδυασμός χημικών στοιχείων. Το νερό είναι ζωντανό και εφήμερο, μεταφέρει μνήμη, είναι ευάλωτο, πρέπει να μένει καθαρό και να κινείται ελεύθερο. Όπως και το σώμα. Όπως και η performance.

εικόνα άρθρου (Μιλώντας για τον Ulay)

"A Water Way", Patagonia 2009

 

* Ο Ulay και η Marina Abramovic υπήρξαν ερωτικοί σύντροφοι και συνεργάτες για 12 χρόνια. Το 1988 ξεκίνησαν να περπατούν από τις δύο άκρες του Σινικού Τείχους (αυτός από την έρημο του Gobi κι εκείνη από την Κίτρινη Θάλασσα) και όταν συναντήθηκαν, αφότου διένυσε από 2.500 χλμ ο καθένας, αποχαιρετίστηκαν κι έδωσαν, με αυτό τον άκρως δραματικό τρόπο, τέλος στην πολύχρονη σχέση τους. 

εικόνα αρθρογράφου (Δέριk'ο Μaλού)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Δέριk'ο Μaλού

Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι πως δίνω ένα σάλτο, σηκώνω τα χέρια μου ψηλά και νιώθω ένα ζευγάρι φτερά να βαραίνει το κάτω μέρος των μπράτσων μου, ο κορμός μου στητός, τα πόδια μου μετέωρα. Κι όταν τα μάτια ξεθολώσουν, απολαμβάνω εξαίσια πανοράματα… Επιστρέφω, λογοκρίνω τα τρισύλλαβα επίθετα των εντυπώσεων, ρίχνω τα πολλά και στη βασούρα, κονταίνω τρεις πόντους τα ρεβέρ των περιγραφών, κοτσάρω έναν καημό στον πρόλογο και μια ευχή για κατακλείδα, πίνω μια γουλιά και κάπως έτσι… τα λέμε.

Artcore magazine's footer