Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

18.10
2016

Το τσίμπημα της σφήκας: Γι' αυτούς που έζησαν, γι' αυτούς που «έφυγαν»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το τσίμπημα της σφήκας: Γι' αυτούς που έζησαν, γι' αυτούς που «έφυγαν»)

Η ομάδα Rapel παρουσιάζει την παράσταση «Το τσίμπημα της σφήκας», ένα έργο βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, γραμμένο και σκηνοθετημένο από την Ισμήνη Πρωίου. Η παράσταση διακρίθηκε στο περσινό Off - Off Athens Festival και επιστρέφει φέτος στη σκηνή Black Box στο Θέατρο Επί Κολωνώ. 

Μπαίνοντας στο χώρο του Black Box, παρατηρούμε σχοινιά να κρέμονται από το ταβάνι, βιβλία στοιβαγμένα στο πάτωμα και, στο κέντρο της σκηνής, μια κούνια και μια μικρή ορθογώνια δεξαμενή με νερό. Μίνιμαλ σκηνικό. Ωστόσο, καθώς εκτυλίσσεται η υπόθεση, θα το δούμε να αξιοποιείται απόλυτα από τους ηθοποιούς, να μεταλλάσσεται και να γιγαντώνεται, προξενώντας ιδιαίτερα συναισθήματα, που δύσκολα θα μπορούσα να περιγράψω. 

Στην αρχή του έργου, ακούγεται η φράση «ο θάνατος είναι απλά η απουσία της παρουσίας». Πρόκειται, ίσως, για την πιο ταιριαστή εισαγωγή σε ό,τι διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του έργου. Μέσα στο μικρό και σκοτεινό «μαύρο κουτί», αισθανόμαστε έντονη την παρουσία των ατόμων που έζησαν και των ατόμων που «έφυγαν» εκείνη την τραγική μέρα. Με ηρεμία και με όμορφο, προσεγμένο λόγο, η Ισμήνη Πρωίου, η Μαρία Παπαφωτίου και ο Γιάννης Μπισμπικόπουλος μας μεταφέρουν στο χώρο της τραγωδίας και μας καθοδηγούν, ώστε να κατανοήσουμε και να «βιώσουμε» το γεγονός. Χωρίς εξάρσεις και υπερβολές, με λεπτότητα και σεβασμό.

εικόνα άρθρου (Το τσίμπημα της σφήκας: Γι' αυτούς που έζησαν, γι' αυτούς που «έφυγαν»)

Η υπόθεση είναι βασισμένη στο τραγικό δυστύχημα που συνέβη το 2007 στο Λούσιο ποταμό μια ιστορία που σημάδεψε ανεξίτηλα τη γενιά μας. Η Ισμήνη Πρωίου δανείζεται υλικό από το διήγημα του Φίλιππου Φραγκούλη «Απέναντι Όχθη» και από μαρτυρίες ανθρώπων που επιβίωσαν. Παρακολουθούμε, λοιπόν, την αναπαράσταση του τραγικού ατυχήματος μέσα από τα μάτια ενός νεαρού ζευγαριού. Παρακολουθούμε τη Μυρτώ (Μαρία Παπαφωτίου) και τον Στάθη (Γιάννης Μπισμπικόπουλος) να προετοιμάζονται όλο προσμονή για την εκδρομή τους, παρατηρούμε τις πρώτες εντυπώσεις τους, τα γέλια, το δέος που τους προξενεί το φυσικό τοπίο, κι ύστερα την απότομη μεταβολή των καιρικών συνθηκών, τις εναλλαγές διάθεσης -τρόμος, ψυχραιμία και πανικός-, τις προσπάθειές τους να πιαστούν από κάπου, να βρούν μια διέξοδο. Αγωνία και κλειστοφοβία, αμυδρές ελπίδες διαφυγής. Κι ύστερα... Ύστερα έρχεται η τραγική κατάληξη, ύστερα έρχεται το τέλος.

Το κείμενο είναι λιτό, χωρίς να προκαλεί τη συγκίνηση του θεατή με επιτηδευμένο τρόπο, χωρίς να «καθοδηγεί» συναισθήματα· απλά εκθέτει τα γεγονότα. Παρακολουθώντας τους δύο ηθοποιούς πάνω στη σκηνή να εξιστορούν τα γεγονότα σαν προσωπικά τους βιώματα, μεταφερόμαστε και εμείς οι θεατές στο χώρο και στο χρόνο που διαδραματίστηκε η ιστορία τους, αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε εκεί, μαζί τους. «Βλέπουμε» τα ψηλά κοφτερά βράχια, τον καταρράκτη, τον ποταμό, «βλέπουμε» τον λασπωμένο χείμαρρο να πέφτει ορμητικός κατά πάνω μας, να μας συμπαρασύρει, να μας τραβάει προς τα κάτω. Οι δύο νέοι ηθοποιοί κατορθώνουν να μας μεταφέρουν στο σκηνικό, αποφεύγοντας τις υπερβολές και τις επιτηδευμένες εντάσεις. Απλά και λιτά, χρησιμοποιώντας κάθε αντικείμενο επάνω στη σκηνή και αξιοποιώντας απόλυτα τα πρόσωπά τους και τα σώματά τους, πετυχαίνουν μια ισορροπημένη μέθεξη με το κοινό. 

εικόνα άρθρου (Το τσίμπημα της σφήκας: Γι' αυτούς που έζησαν, γι' αυτούς που «έφυγαν»)

Η χρήση του φωτισμού δένει με τις εσωτερικές, ψυχικές καταστάσεις των δύο ηρωών, ενώ οι ήχοι μας μεταφέρουν εκεί, στον τόπο της τραγωδίας. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η δυναμική και η κίνηση των σωμάτων, που κινούνται και ελίσσονται φυσικά στο χώρο, γίνονται ένα με τα αντικείμενα που απαρτίζουν το σκηνικό, δίνοντας μια αίσθηση ένωσης με το «φυσικό» τοπίο, όπως αυτό μεταφέρεται στη σκηνή. Αλλά, νομίζω, είπαμε πολλά. Η συνέχεια στη σκηνή Black Box του Επί Κολωνώ. 

Συντελεστές

Παραγωγή: Ομάδα Rapel
Σκηνοθεσία, Δραματουργική Επεξεργασία: Ισμήνη Πρωίου
Σκηνικά: Ιωάννα Λισγάρα
Φωτισμοί: Παναγιώτης Λαμπής
Ηχητικός Σχεδιασμός: Γιώργος Διαμαντόπουλος
Κίνηση: Φαίδρα Σούτου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Πάνος Σβολάκης
Σχεδιασμός Οπτικής Ταυτότητας: Αριστείδης Γεωργίου
Επιμέλεια Αφίσας: Τάκης Πρώιος
Οργάνωση Παραγωγής: Πάνος Σβολάκης
Ερμηνεύουν: Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Μαρία Παπαφωτίου

Info

Πότε: Από 14 Οκτωβρίου μέχρι 22 Ιανουαρίου
Παρασκευή , 9:30 μ.μ.
Σάββατο, 7 μ.μ.
Κυριακή, 8:30 μ.μ.
Πού: Στο Θέατρο Επί Κολωνώ (σκηνή Black Box), Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94 (Κολωνός)
Διάρκεια: 65'

εικόνα αρθρογράφου (Χριστίνα Τέντε)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Χριστίνα Τέντε

Γεννήθηκα στο Ηράκλειο Κρήτης και μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη. Σπούδασα Δημοσιογραφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τώρα κάνω το μεταπτυχιακό μου με θέμα τον Κινηματογράφο και τις Πολιτισμικές Σπουδές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μου αρέσει να γράφω και να περιπλανιέμαι. Αν μπορούσα να περιγράψω τη σχέση μου με την τέχνη, θα έλεγα ότι αγαπώ εκείνο το μαγικό σημείο όπου η γενιά των Beat συναντά τη Sarah Kane, τον David Lynch και τον Luis Buñuel.

Artcore magazine's footer