Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

13.03
2013

Το Μεγάλο μας Τσίρκο

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το Μεγάλο μας Τσίρκο)

Σε μία περίοδο παντελούς έλλειψης έμπνευσης (κάτι η άνοιξη, κάτι το σκάνδαλο των μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική, με τα οποία ασχολούμαι 23 ώρες τη μέρα) η οργή μου γι’αυτά που συμβαίνουν γύρω μου είναι ακόμα μεγαλύτερη. Σε μια Ελλάδα που όλα έχουν ξεπουληθεί και όλα βαδίζουν με μαθηματικά βέβαιο βηματισμό στο «στράγγισμα» της κοινωνίας μας, αναρωτιέμαι τι στο καλό ή ποιος άτιμος έχει καταδικάσει αυτό τον έρμο τον τόπο να ζει και να ξαναζεί μέσα στη στάχτη και τη λασπουργιά.

Η οργή μου μεγάλωσε, όταν βγαίνοντας από το Βασιλικό Θέατρο, συζητούσα με την αδερφή μου για «το Μεγάλο μας τσίρκο». Τί κι αν αυτός ο τόπος πέρασε διχασμούς, κατοχές, πολέμους; Τί κι αν είναι η προσφυγιά, η κατάφορη αδικία και η σκλαβιά είναι περασμένη στο αίμα μας; Εμείς εκεί… Εξακολουθούμε να επιβεβαιώνουμε το τίποτα μέσα από έναν αέναο κύκλο αυτοβασανισμού και αυθυποβολής στην ταλαιπωρία και την αμάθεια. Μέσα από το σκοτάδι της «σκλαβιάς»- και πάρτε αυτή τη σκλαβιά μεταφορικά και κυριολεκτικά (σκλαβωμένοι δεν ήμασταν μόνο όταν αναγκαστήκαμε να γίνουμε κλέφτες και αρματωλοί αλλά και σήμερα που δεν μπορούμε να μιλήσουμε, να εκφραστούμε και να διεκδικήσουμε) οι Έλληνες μεγαλώσαμε και μεγαλώνουμε κι άλλους Έλληνες που βαδίζουν στα ίδια χνάρια φόβου και μίσους… Δεν βρίσκομαι σε παραλήρημα, όχι! Αυτές οι σκέψεις όμως βασανίζουν το μυαλό μου και ειλικρινά η παράσταση «το Μεγάλο μας τσίρκο», με βοήθησε μέσα από τις εικόνες και τη μουσική της, να κάνω ένα ταξίδι στο παρελθόν γεμάτο ματωμένες θύμησες και λυτρωμούς.

Για να περάσω στα πιο τεχνικά, το «Μεγάλο μας Τσίρκο» είναι μια παράσταση που πρωτοπαίχτηκε το 1973 επί χούντας, λογοκρίθηκε και «κατέβηκε». Μάλιστα οι πρωταγωνιστές της συνελήφθησαν και κρατήθηκαν στη φυλακή για τρείς μήνες(!). Τα ηνία τότε κατείχαν η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος, ενώ τις μουσικές σκηνές έντυνε με τη φωνή του ο Αρχάγγελος της Κρήτης, Νίκος Ξυλούρης. Στη Μεταπολιτευτική version το πρωταγωνιστικό δίδυμο Νούσια- Ασλάνογλου φιλοδοξεί να κάνει αυτό το δύσκολο και ψυχοφθόρο ταξίδι. Η δική μου άποψη (σας το ‘χω ξαναπεί δεν είμαι κριτικός θεάτρου), είναι ότι τα καταφέρνει! Μας μεταφέρει με ευκολία και αψάδα στο χωροχρονικό πλαίσιο, χωρίς πολλές υπερβολές, με εξαίρεση ίσως μια κοιλιά μουσικοχορευτική, της οποίας το λόγο ύπαρξης ομολογώ ότι δεν κατάλαβα. Έντονο συναίσθημα, φυσικές ερμηνείες, αλληλεπίδραση με το κοινό (το οποίο τελευταία λαμβάνει τους κλυδωνισμούς της κοινωνίας κι όσο και να πεις, δεν είναι και πολύ στα καλά του- δυο φορές κόντεψα να πιαστώ στα χέρια με τη μπροστινή μου) συγκαταλέγονται στα θετικά της παράστασης καθώς και η καλή χημεία των πρωταγωνιστών. Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον Τάσο Νούσια (σας το ξαναλέω, κριτικός θεάτρου δεν είμαι και ούτε είμαι υποχρεωμένη να είμαι τόσο αντικειμενική) ο οποίος είναι ένας εξαιρετικά καλοτοποθετημένος και άρτιος ηθοποιός. Η φωνή του, τα μάτια του, η ανάσα του, τα χέρια του, όλα συνηγορούσαν σε μια τρανταχτή δήλωση: Είμαι παρών.

Έτσι παρόντες πρέπει να είμαστε όλοι μας. Εγώ, εσύ, αυτός ο διπλανός, εμείς που κάτι προσπαθούμε να κάνουμε, εσείς που κάτι προσπαθείτε να πείτε… Αυτοί ή κάποιοι που αποφασίζουν για ‘μας χωρίς εμάς. Που είναι το δικό σου παρόν; Πού είναι η δική σου η φωνή; «Ελλάδα οικόπεδο, αποικία και παράγκα, κάποιοι ξεχάσανε ποια είσαι για τα φράγκα»*. Όχι λοιπόν! Μπορεί αυτός ο τόπος να ζει και να ξαναζεί μέσα στα λάθη του, ήρθε όμως η ώρα που περιθώρια για άλλα λάθη δεν υπάρχουν. Αυτό ήταν. Η ιστορία γράφει και δεν ξεγράφει. Ας σκεφτούμε καλά, κι ας αποφασίσουμε ποια στράτα θα διαλέξουμε. Ένα είναι σίγουρο «δε θα μασήσουμε αν είμαστε μαζί, θα καθαρίσουμε να φύγει η χολέρα».

Υ.Γ.1 * Οι στίχοι είναι από τραγούδι που γράφτηκε για την παράσταση « Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» των Ζουγανέλη, Μπουλά, Χατζηγιάννη.

Υ.Γ.2 Η Χαλκιδική εξακολουθεί να ζει σε ένα τσίρκο δίχως όρια και τέλος. Και επειδή το δικό μας τσίρκο έχει και φίδια και σκορπιούς και λιοντάρια : http://antigoldgreece.wordpress.com

εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer