Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

19.01
2016

Τα ωραία χέρια μας: Tαφής εγκώμιον

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τα ωραία χέρια μας: Tαφής εγκώμιον)

Η παράσταση «Τα ωραία χέρια μας», σε σύλληψη και σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα, είναι ένα κολάζ εικόνων-δράσεων με θέμα την αποξένωση, τη μοναξιά, τις αγωνιώδεις προσπάθειες των υποκειμένων για επαφή. Τα υποκείμενα πασχίζουν να βρουν μία διέξοδο από ένα πνιγερό περιβάλλον, ένα περιβάλλον που μυρίζει θάνατο. Όλη η διαδικασία, χορογραφημένη τελετουργικά, θυμίζει επιστροφή σε μια νεκρή ανάμνηση, αναπαράσταση και ταυτόχρονα απώθησή της. Στόχος: η εύρεση νοήματος μέσα στο παράλογο. Η κάθαρση. 

Φανταστείτε ένα χώρο άδειο, κι όμως κλειστοφοβικό. Οι τοίχοι λευκοί και «βρώμικοι», παραπέμπουν σε σπίτι του παλιού καιρού, σε ένα νεκροτομείο ή σε ένα χώρο απομόνωσης σε κέντρο κράτησης ψυχικά ασθενών. Ένα μικρό άνοιγμα σε σχήμα παραθύρου δίνει μια αίσθηση απόδρασης. Ωστόσο, δεν φαίνεται τίποτα από αυτό το άνοιγμα. Κενό. Η δράση, λοιπόν, εξελίσσεται σε αυτό το χώρο – που είναι δύσκολο να καταλάβουμε αν πρόκειται για εξωτερικό ή εσωτερικό περιβάλλον· μάλλον είναι και τα δύο ή, ορθότερα, τίποτα απ' τα δύο. 

Εκεί, λοιπόν, βρίσκονται τρεις άντρες και δύο γυναίκες. Φορούν κοστούμια και φορέματα μιας άλλης εποχής. Τα ρούχα τους είναι μαύρα και δημιουργούν μια αναμενόμενη αλλά πανέμορφη αντίθεση με το βρώμικο λευκό των τοίχων. Οι πέντε χαρακτήρες κινούνται στον χώρο, άλλοτε βουβοί και άλλοτε απαγγέλλοντας το συγκλονιστικό κείμενο του Ευθύμη Φιλίππου. Οι κινήσεις τους είναι γραμμικές, δυναμικές, ρυθμικές και έντονες. Συχνά επαναλαμβάνονται οι ίδιες δράσεις με περισσότερη ένταση και με κορύφωση.

εικόνα άρθρου (Τα ωραία χέρια μας: Tαφής εγκώμιον)

Τα υποκείμενα ανέκφραστα βιώνουν τον πόνο που προκύπτει από τις επαναλαμβανόμενες δράσεις τους, που είναι ενοχικές, αυτοτιμωρητικές, αυτοκαταστροφικές. Παρακολουθούμε μια τάση εκμηδένισης του εγώ, μια προσπάθεια εξάλειψης του ανθρώπινου στον άνθρωπο – από τύψεις; από φόβο; - όπως για παράδειγμα στη σκηνή που μια γυναικεία φιγούρα περιφέρεται ξεριζώνοντας τούφες από τα μαλλιά της. 'Ολες οι δράσεις έχουν τις ρίζες τους σε κάτι μακρινό, αναμνήσεις μιας άλλης ζωής, μιας άλλης πραγματικότητας. Αναμνήσεις που πρέπει να δοξαστούν τελετουργικά κι ύστερα να ταφούν, προκειμένου να έρθει η κάθαρση. 

Μέσα από τις δράσεις, διακρίνεται μια ματαιότητα. Οι επαναλαμβανόμενες δράσεις συχνά δεν έχουν αποτέλεσμα και οι πράξεις των υποκειμένων δεν οδηγούν πουθενά. Διακρίνεται κάτι το σισύφειο σε όλη τη διάρκεια του έργου. Ένα αίσθημα ότι κάθε προσπάθεια, κάθε κίνηση, κάθε δράση είναι μάταιη. Τελικά, βλέπουμε ότι όλη αυτή η αγωνία των υποκειμένων προκύπτει από μια προσπάθειά τους για επαφή, για τρυφερότητα, για αλληλεγγύη. Και κάπως έτσι, ο Σίσυφος αρχίζει να χαμογελά. 

εικόνα άρθρου (Τα ωραία χέρια μας: Tαφής εγκώμιον)

Το κείμενο του Ευθύμη Φιλίππου είναι από μόνο του πολύ δυνατό, ωστόσο αποκτά ακόμα περισσότερη ένταση, καθώς το απαγγέλουν οι ηθοποιοί. Χωρίς ανούσιους θεατρινισμούς και χρωματισμούς, λιτά, απλά, ξεκάθαρα, άλλοτε ψιθυριστά, άλλοτε χαμηλόφωνα, άλλοτε πάλι πιο δυνατά και λαχανισμένα – λόγω της έντασης από την κίνηση. Οι ηθοποιοί απαγγέλλουν κοφτά, σα να μην πρόκειται για καλλιτεχνικό κείμενο, σα να απαριθμούν απλώς facta. Ωστόσο, αυτή ακριβώς η απαγγελία είναι που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο το κείμενο, δίνοντας στους θεατές τη δυνατότητα να το απολαύσουν σ’ όλο του το μεγαλείο, χωρίς να χάνουν τίποτα από τις δράσεις. 

Η παράσταση διαρκεί 80 λεπτά. Κάθε λεπτό είναι καθηλωτικό – ακόμα και τα ενδιάμεσα σκοτεινά «επεισόδια», όπου η δράση εκτυλίσσεται στο απόλυτο σκοτάδι. Βέβαια, τελειώνει σε μια στιγμή κορύφωσης – κατά την άποψή μου – αφήνοντας ένα αίσθημα ανολοκλήρωτου. Ίσως επειδή τα ζητήματα που θίγει δεν έχουν απάντηση. Ίσως επειδή είναι μια ταφή που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. 

Συντελεστές

«Τα ωραία χέρια μας»
Σύλληψη, σκηνοθεσία, σκηνογραφία, κοστούμια: Έφη Μπίρμπα
Κείμενο: Ευθύμης Φιλίππου
Ηχητικός σχεδιασμός: Coti K.
Φωτισμοί: Θύμιος Μπακατάκης
Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Μιχαήλα Πλιαπλιά
Καλλιτεχνικός συνεργάτης-βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Γεωργοβασίλη
Καλλιτεχνικός συνεργάτης-επιμέλεια σκηνογραφίας και κοστουμιών: Όλγα Μπρούμα
Ερμηνευτές: Ιπποκράτης Δελβερούδης, Νίκος Καμόντος, Ελένη Μολέσκη, Ευαγγελία Ράντου, Άρης Σερβετάλης, Αχιλλέας Χαρίσκος

Πληροφορίες

Στο Θέατρο Ροές, Ιάκχου 16, Αθήνα (Γκάζι)
Τετάρτη – Κυριακή, 21:00
Εισητήριο: Κανονικό: 17 ευρώ , Φοιτητικό/Ανέργων: 12 ευρώ

εικόνα αρθρογράφου (Χριστίνα Τέντε)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Χριστίνα Τέντε

Γεννήθηκα στο Ηράκλειο Κρήτης και μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη. Σπούδασα Δημοσιογραφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τώρα κάνω το μεταπτυχιακό μου με θέμα τον Κινηματογράφο και τις Πολιτισμικές Σπουδές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μου αρέσει να γράφω και να περιπλανιέμαι. Αν μπορούσα να περιγράψω τη σχέση μου με την τέχνη, θα έλεγα ότι αγαπώ εκείνο το μαγικό σημείο όπου η γενιά των Beat συναντά τη Sarah Kane, τον David Lynch και τον Luis Buñuel.

Artcore magazine's footer