Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

30.05
2013

Sunset Limited

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Sunset Limited)

Μπορεί να υπάρχει μία και μόνο απάντηση για το μυστήριο της ζωής; Μπορεί η βαθιά και «απόλυτη» γνώση να οδηγήσει στην ευτυχία και άρα στην αρμονία; Ή μήπως ο δρόμος προς την ευτυχία είναι γραμμένος μέσα στο λόγο του Θεού και της Πίστης σ’αυτόν; Υπάρχουν δύο «μέτωπα» λοιπόν.

Ένας μηδενιστής καθηγητής και ένας περιθωριακός φυλακόβιος μετανάστης προσπαθούν να ξετυλίξουν το περίπλοκο κουβάρι γύρω από το μυστήριο της ζωής. Το πλαίσιο της αντιπαράθεσης: βίαιο, βαθιά ρεαλιστικό, σκοτεινό μα και συνάμα ξεκάθαρο. Κανένα στολίδι, κανένα περιττό σχόλιο, κανένα κοσμητικό επίθετο. Η ζωή από μόνη της είναι όλα αυτά και συνάμα τίποτα. Έργο βαθιά φιλοσοφικό, καθώς στη ροή του μπορεί κανείς να εντοπίσει ανησυχίες του Νίτσε, του Αριστοτέλη, του Καστοριάδη…

Την πρώτη φορά μετά την παράσταση άργησα να κοιμηθώ. Όλο αυτό το χάος πυροδότησε τη σκέψη μου με χιλιάδες ερωτήματα… Τη δεύτερη φορά δεν κοιμήθηκα καθόλου… Η ψυχή μου βάρυνε, αναγκάστηκα να παιδευτώ λίγο και να ψάξω. Να δω πόσο αντικρουόμενες είναι τελικά οι δυο αυτές (προ)οπτικές της ζωής. Μήπως είναι τελικά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος; Η συνδιαλλαγή των αντρών είναι έκρυθμη, έντονη. Και πώς να μην είναι άλλωστε, όταν ένας αμόρφωτος μετανάστης προσπαθεί να πείσει ένα φτασμένο προφέσορα να μη βάλει τέλος στη ζωή του… Τι επιχειρήματα μπορεί να θέσει ένας τέτοιος άνθρωπος απέναντι στην «απόλυτη» γνώση;

Οι δύο άντρες, αγέρωχοι και σταθεροί στις αρχές τους, κάνουν την αλήθεια να φαίνεται ακόμη πιο μακρινή και επώδυνη. Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στις ερμηνείες των κυρίων Βούρου και Συσσοβίτη, οι οποίοι εκπροσωπούν την οπτική της γνώσης και της πίστης αντίστοιχα. Συνεπείς, χωρίς υπερβολές και τσιτάτα, φυσικοί και άμεσοι. Όπως μου εξομολογήθηκε ο δεύτερος «είναι μια παράσταση δύσκολη, πυκνή, έχει τόσα πολλά νοήματα, κάθε μέρα όμως φεύγουμε από εδώ πετώντας». Αυτή η απελευθέρωση λοιπόν μήπως είναι το νόημα της ζωής; Πάντως σίγουρα είναι το νόημα του θεάτρου κατά τον Αριστοτέλη… Η «κάθαρσις» λοιπόν της ψυχής είναι πράξη σπουδαία και συντελείται μέσα από εσωτερικές διεργασίες, μέσα από πολλές μάχες. Κι αν το νόημα της ζωής είναι για τον καθένα άλλο, η ψυχή δε σαλεύει. Πρέπει να μένει εκεί. Φωτεινή και αγέρωχη. Πιστή στον ίδιο της τον εαυτό, στην ύπαρξή της.

Μην περιμένετε απαντήσεις στα ερωτήματα… Δεν υπάρχουν. Άλλωστε η φιλοσοφία δεν απαντά στα ερωτήματα, απλώς τα πολλαπλασιάζει. Το ίδιο κάνει και το καλό θέατρο…

Υ.Γ. Η παράσταση “Sunset Limited” διασκευάστηκε, καθώς για πρώτη φορά προβλήθηκε το 2011 ως ταινία (σεναριογράφος: Cormac McCarthy, σκηνοθέτης: Tommy Lee Jones).

εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer