Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

05.12
2016

Στη σιωπή, του Δημ. Λέντζου: Διάλογος με την Απουσία

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Στη σιωπή, του Δημ. Λέντζου: Διάλογος με την Απουσία)

Ένα τραπέζι με δυο καρέκλες, δυο πιάτα, δυο ζεύγη μαχαιροπήρουνα, δυο ποτήρια με κρασί. Ένα βάζο με λουλούδια στη μέση. Ένας άντρας, απέναντι σε μια άδεια καρέκλα. Απέναντι στη γυναίκα που αγαπά βαθιά. Έχει να ακούσει τη φωνή της είκοσι πέντε χρόνια εξαιτίας ενός μυστικού, ενός ψέματος. Ο ήρωας εκθέτει μπροστά της και μπροστά μας την ιστορία τους. Και προσπαθεί να την πείσει να του μιλήσει ξανά. 

Όλα ξεκινούν με την αποκάλυψη ενός μυστικού. Ο ήρωας είναι ερωτευμένος με μια κοπέλα και, όντας αγράμματος, ζητά από τον φίλο του τον Νιόνιο να της γράψει γράμματα εκ μέρους του. Λίγα χρόνια μετά, αφού έχει παντρευτεί την κοπέλα, το μυστικό του αποκαλύπτεται. Προσβεβλημένη από αυτή την αποκάλυψη, εκείνη σταματά να μιλά. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, ο ήρωας εξακολουθεί να προσπαθεί να της αλλάξει γνώμη, να την πείσει ότι δεν είχε σημασία ποιος έγραψε τα γράμματα, αφού περιέγραφαν τα δικά του συναισθήματα. Άλλοτε γλυκά και τρυφερά κι άλλοτε βίαια, ο άντρας προσπαθεί να την προσεγγίσει και να την κάνει να μιλήσει. Προσπαθεί να της αποδείξει ότι εκείνα τα γράμματα δεν έχουν κανένα νόημα, αφού «οι λέξεις δεν έχουν σώμα».

εικόνα άρθρου (Στη σιωπή, του Δημ. Λέντζου: Διάλογος με την Απουσία)
εικόνα άρθρου (Στη σιωπή, του Δημ. Λέντζου: Διάλογος με την Απουσία)

Το θεατρικό κείμενο του Δημήτρη Λέντζου μοιάζει με «μονολογικό διάλογο». Είναι μονόλογος, αφού υπάρχει ένας ηθοποιός, ωστόσο απευθύνεται σε μια αόρατη ηθοποιό και υποστηρίζει ότι η ίδια του απαντάει «από μέσα της». Υπάρχει λοιπόν το δεύτερο πρόσωπο, η γυναίκα του ήρωα, η οποία ζει στη σιωπή. Η σιωπή της τονίζεται πολύ όμορφα στην παράσταση μέσω της απουσίας της — δεν υπάρχει γυναίκα, δεν την βλέπουμε, μόνο κάποια αντικείμενα στο σπίτι μαρτυρούν την ύπαρξή της. 

εικόνα άρθρου (Στη σιωπή, του Δημ. Λέντζου: Διάλογος με την Απουσία)

Ο Πέτρος Αποστολόπουλος βιώνει έντονα και χειρίζεται σωστά τις συναισθηματικές καταστάσεις επί σκηνής. Κινείται από τη θλίψη στην οργή, στον πόνο, πηγαίνει από την αγάπη στο μίσος, γίνεται σαδιστής και μετά μαζοχιστής, δείχνει να νιώθει ενοχές και άλλοτε να υπερασπίζεται με πάθος την αθωότητά του. Προκαλεί γέλιο και θλίψη, συμπάθεια και αντιπάθεια. Η ερμηνεία του μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή. Στην εποχή που ζει ο ήρωας. Ο τρόπος με τον οποίο αρθρώνει τις λέξεις, οι χειρονομίες του, η ερμηνεία του συνολικά προσδίδει αυθεντικότητα στο έργο, κάτι που λείπει από αρκετούς σύγχρονους ηθοποιούς, καθώς συχνά βλέπουμε νεωτερισμούς στην ερμηνεία ρόλων από άλλες εποχές. 

Επιπλέον, είναι δύσκολο για έναν ηθοποιό να κρατήσει από μόνος του την ισορροπία σε μια παράσταση. Ωστόσο, ο Πέτρος Αποστολόπουλος το κατορθώνει. Η παρουσία του πάνω στη σκηνή δεν τονίζει την απουσία της γυναίκας. Απευθύνεται στην άδεια καρέκλα και μας δίνει την εντύπωση ότι κάποιος κάθεται πράγματι εκεί. Ο ίδιος την «βλέπει» και μαζί του την «βλέπουμε» κι εμείς. 

εικόνα άρθρου (Στη σιωπή, του Δημ. Λέντζου: Διάλογος με την Απουσία)

Η παράσταση ανεβαίνει φέτος για δεύτερη χρονιά, και αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς. Πρόκειται για ένα κείμενο που είναι δυνατό, χάρη τόσο στη γλώσσα όσο και στη δομή και το περιεχόμενό του. Είναι ένα κείμενο λυρικό, ταυτόχρονα όμως μοιάζει να βγαίνει αβίαστα από έναν απλό και αγράμματο άνθρωπο. Και ο ήρωας δίνει αυτή την εντύπωση. Είναι ένας καθημερινός άνθρωπος. Ωστόσο, ανά διαστήματα αναμετράται φιλοσοφικά με τη μοναξιά και τη θλίψη του. Μιλά με απέχθεια για τους ποιητές και τις λέξεις τους, αλλά χειρίζεται τη γλώσσα τόσο όμορφα. Ο ήρωας μοιάζει να είναι κι αυτός ποιητής, όσο κι αν ο ίδιος το αρνείται. Πρόκειται για έναν πραγματικά ενδιαφέροντα και πολυδιάστατο ρόλο. Και ο Πέτρος Αποστολόπουλος τον υποδύεται εξαιρετικά. 

Η παράσταση «Στη Σιωπή» θα παίζεται μέχρι τις 22 Γενάρη κάθε Σάββατο στις 21:30 και κάθε Κυριακή στις 18:00, στο Blackbox του Θεάτρου Επί Κολωνώ.

Συντελεστές

Κείμενο: Δημήτρης Λέντζος
Σκηνοθεσία: Πέτρος Αποστολόπουλος
Μουσική : Μιχάλης Τερζής
Σκηνικά/Κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά
Φωτισμοί: Πάνος Κουκουρουβλής
Ερμηνεύει: Πέτρος Αποστολόπουλος
Στα τραγούδια ακούγονται: Βασίλης Λέκκας και Φωτεινή Βελεσιώτου

εικόνα αρθρογράφου (Χριστίνα Τέντε)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Χριστίνα Τέντε

Γεννήθηκα στο Ηράκλειο Κρήτης και μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη. Σπούδασα Δημοσιογραφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τώρα κάνω το μεταπτυχιακό μου με θέμα τον Κινηματογράφο και τις Πολιτισμικές Σπουδές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μου αρέσει να γράφω και να περιπλανιέμαι. Αν μπορούσα να περιγράψω τη σχέση μου με την τέχνη, θα έλεγα ότι αγαπώ εκείνο το μαγικό σημείο όπου η γενιά των Beat συναντά τη Sarah Kane, τον David Lynch και τον Luis Buñuel.

Artcore magazine's footer