Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

18.02
2013

Προβεβλημένες και φιλόδοξες μετριότητες

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Προβεβλημένες και φιλόδοξες μετριότητες)

“Chicago”, η μεγάλη επιτυχία, ο βασιλιάς των μιούζικαλ.

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 2 Ιανουαρίου. Καλοντυμένες κυρίες μέσης ηλικίας, αλλά και νεότερης, μπαινοβγαίνουν κοιτάζοντας τα εισιτήριά τους. Στα πηγαδάκια ακούς «Εντάξει Μέγαρο είναι… πόσο ήθελες να πληρώσεις, είναι και μιούζικαλ». Οι κύριοι, καλοντυμένοι κι αυτοί, δε συμμετέχουν στα πηγαδάκια παρά επεξεργάζονται τις νεότερες καλοντυμένες κυρίες… Μάλιστα… η παράσταση τελείωσε ή η παράσταση άρχισε; Σημασία θα μου πείτε δεν έχει από πού ξεκινά κανείς! Κι όμως παρόλο που η δουλεία μου (σ’ αυτή τη στήλη τουλάχιστον) είναι να μεταφέρω με λέξεις αυτό που αισθάνομαι και καταλαβαίνω, όταν βλέπω μια θεατρική παράσταση, ομολογώ πως σ’ αυτό το άρθρο η προσοχή πρέπει να δοθεί στο πριν και το μετά.

Η συνταγή γνωστή: Μέγαρο Μουσικής, γνωστά ονόματα-κράχτες ( μεγάλων τηλεοπτικών επιτυχιών) και ένα μιούζικαλ πολυπαιγμένο. Αναφέρομαι φυσικά στο “Chicago”, τη μεγάλη επιτυχία, το βασιλιά των μιούζικαλ. Θεωρητικά, η ιδέα μιας καλοφτιαγμένης παράστασης δε βρίσκει αντίθετο κανέναν. Τουναντίον, τέτοιες παραστάσεις ψάχνουμε για να ευφρανθεί η ψυχή μας. Όταν μάλιστα ο παραγωγός είναι τόσο φιλόδοξος και επιθυμεί να ανεβάσει ένα μιούζικαλ… ακόμη καλύτερα… Μήπως όμως το μιούζικαλ είναι ένα πιο απαιτητικό είδος; Μήπως η χρονική συγκυρία βρίσκει το ελληνικό κοινό απροετοίμαστο για ένα τέτοιο εγχείρημα;

Για να «μπώ στο ψητό» όπως θα ‘λεγε και ένας φίλος, αν μια θεατρική παράσταση απαιτεί καλούς ηθοποιούς, ένα μιούζικαλ απαιτεί από τους ηθοποιούς να είναι εξίσου καλοί χορευτές και εξίσου καλοί τραγουδιστές. Μετά λύπης μου θα σας μεταφέρω ότι ουδείς από τους συμμετέχοντες είχε επάρκεια και στα τρία! Ναι ναι, μάλιστα, ουδείς! Οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς είναι αναγνωρισμένοι και καταξιωμένοι στο χώρο τους, όμως η υποκριτική σε συνδυασμό με χορό και τραγούδι είναι κάτι διαφορετικό. Ο χορός, πρέπει να μεταφέρει όσα ο λόγος δε μπορεί να εκφράσει, οι κινήσεις πρέπει να είναι λεπτές, αιθέριες, αισθαντικές, με ρυθμό, με θηλυκότητα, με άρωμα. Κάθε φορά που κάποια ηθοποιός-χορεύτρια- τραγουδίστρια σήκωνε το πόδι αισθανόμουν ότι θα φάω κλωτσιά! Ήμουν από τις περιπτώσεις εκείνες, των καλοπροαίρετων θεατών που μαζί με την οικογένειά τους ( περίοδος Χριστουγέννων βλέπετε…) πλήρωσαν ένα από τα ακριβά εισιτήρια για να απολαύσουν ένα ξεχωριστό θέαμα. Λυπάμαι, μα μια χορεύτρια απαιτείται να έχει κάποιες προδιαγραφές. Και κάνω αυτό το σχόλιο δίχως ίχνος ρατσισμού. Δεν μπορεί να έχεις το ρόλο της απόλυτης γυναίκας, να στροβιλίζεσαι πέρα δώθε και να κουνιούνται μαζί σου οι γαριδομακαρονάδες και τα κοκτέιλς που κατασκήνωσαν στα ψωμάκια σου από το προηγούμενο καλοκαίρι… Αυτό είναι ή προχειρότητα ή λάθος επιλογή προσώπων.

Το κομμάτι του τραγουδιού είναι πιο «δουλεμένο» από τη μεριά ενός ηθοποιού και γι’ αυτό το λόγο θα ήθελα να σταθώ στην άρθρωση και την καθαρότητα με την οποία άκουγε το κοινό τα τραγούδια, η οποία στα περισσότερα ήταν μέτρια , με μοναδική εξαίρεση την καθαρότητα και τη σωστή ένταση της φωνής της Μαρινέλλας.

Έργο δύσκολο το μιούζικαλ, θέλει εκπαιδευμένο κοινό, θέλει και προσαρμογές ή κάποιες ιστορικές αναφορές ανάλογα με τη χώρα στην οποία προβάλλεται. Για να είμαστε ειλικρινείς η παραγωγή ήταν φιλόδοξη, το σχόλιο όμως από μια κυρία στο τέλος της παράστασης είναι αυτό που θα κλείσει την αυλαία: «Πολύ φανφάρα για το μέτριο, οι καιροί δεν είναι για ακριβοπληρωμένα μέτρια θεάματα…»

* Οι απόψεις της συγκεκριμένης στήλης δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα το περιοδικό αλλά την συντάκτρια του άρθρου.

Εικόνες (Πηγές)

  • www.secret-thessaloniki.com
  • www.nafpaktianews.gr
εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer