Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

07.01
2014

Όταν ο Κακάλας γράφει ιστορία: Η Γκόλφω...

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Όταν ο Κακάλας γράφει ιστορία: Η Γκόλφω...)

…παίζει σε manga animation! Ναι, ναι καλά διαβάζετε. Ο λόγος για την πολυπαιγμένη πια Γκόλφω, το γνωστό δραματικό ειδύλλιο του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει την τιμητική του και παρουσιάζεται με διάφορες παραλλαγές.

Δε θα σας μιλήσω για τον κεντρικό άξονα, κοινώς το ανεκπλήρωτο βουκολικό love story δυο νεαρών, τη φτώχεια και τα όσα τελικά δεν τους επιτρέπουν να είναι μαζί. Ούτε και θα «ορίσω» τι είναι αυτό που έκανε ο Σίμος Κακάλας με την Γκόλφω. Γι αυτό μπορούν να μιλήσουν οι κριτικές, δύο εκ των οποίων θα σας παραθέσω στο τέλος.

Μπαίνω στο Αυλαία! Μασκοφόρος πίσω από τα decks με μπιτάκια και ανάλογο λίκνισμα σώματος. Το θέατρο αλλάζει σκέφτομαι… Ένας φουστανελοφόρος (παραπομπή στην Γκόλφω του Καραθάνου-Εθνικό) κοιτάζει το κοινό, μπαινοβγαίνει, φοράει γιαπωνέζικο καπέλο (παραπομπή στο γιαπωνέζικο manga animation που θα ακολουθήσει). Να το και το θεατρικό πρόπλασμα σκέφτομαι… 

Πόσο χάρηκα που όλα όσα μαθαίνω ότι κάνουν όσοι πρεσβεύουν το καλό σύγχρονο θέατρο τα συναντώ και στην πόλη μας!

εικόνα άρθρου (Όταν ο Κακάλας γράφει ιστορία: Η Γκόλφω...)
εικόνα άρθρου (Όταν ο Κακάλας γράφει ιστορία: Η Γκόλφω...)

Κοιτάζω γύρω μου, το θέατρο κατάμεστο. Κι όχι απλά κατάμεστο αλλά γεμάτο από νεαρό κόσμο. Όσο πάει και καλυτερεύει… Καλέ, ούτε στο Coo δε μαζεύει τέτοιον κόσμο σκέφτομαι…

Αυτό το άρθρο έχει εντελώς διαφορετικό ύφος, χρώμα και αντίληψη απ’ όλα τα προηγούμενα που έχω γράψει. Αυτή η παράσταση ήταν τόσο διαφορετική από πολλές παραστάσεις που έχω δει.

εικόνα άρθρου (Όταν ο Κακάλας γράφει ιστορία: Η Γκόλφω...)

Είδα την Γκόλφω, εκτίμησα το σύγχρονο χιούμορ που είναι πηγαίο, γρήγορο και εκμεταλλεύεται το χώρο και το χρόνο, ενθουσιάστηκα με τον Γιαπωνέζο –φουστανελοφόρο Κακάλα και τη θεατρική ομάδα Χώρος που καταφέρνουν να αφήσουν το δικό τους στίγμα στα θεατρικά δρώμενα, ταυτίστηκα με τα περισσότερα από τα υπονοούμενα για τα κακώς κείμενα της «ευρύτερης ελληνικότητας» – έτσι όπως εμείς τη βιώνουμε (νεοελληνική ταυτότητα, νεοελληνική τηλεόραση, συνήθειες, αντιλήψεις, στερεότυπα)... ό,τι συνθέτει την «ελληνικότητα» θίγεται εντέχνως χωρίς υπερβολές και με την ορθή για την περίσταση ταχύτητα.

Κάθε μέρα αυτή η παράσταση είναι διαφορετική, γιατί πολύ απλά κάθε μέρα το κοινό είναι διαφορετικό.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε η παράσταση «Γκόλφω: the directors cut» πήρε παράταση για τις 12/1/2014.

Όχι απλά σπεύσατε, ΕΠΙΣΠΕΥΣΑΤΕ!

 

Υ.Γ.: Η κριτική της κας Βερβεροπούλου για την παράσταση

http://www.egnatiapost.gr/index.php/culture/theatre/item/23886

Η κριτική της κας Διακουμοπούλου για την παράσταση

http://www.makthes.gr/news/arts/114800/

εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer