Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

30.12
2013

Once Upon a Crime… in America

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Once Upon a Crime… in America)

Αυτή η χώρα όπως και αυτή η πόλη με εκπλήσσουν συνεχώς. Από την μια βάλλομαι με τσιτάτα του τύπου «η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της» και από την άλλη με το «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Σε μια καλλιτεχνική νεκρανάσταση λοιπόν, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας, ηχούν και λάμπουν πυροτεχνήματα από έξοχους του είδους, οι οποίοι βέβαια, λόγω δεοντολογίας και στάσης ζωής, δεν επιλέγουν να κάνουν “promotion” στη δουλειά και το ταλέντο τους.

Κάπως έτσι είναι η ζωή των καλλιτεχνών στην Ελλάδα σκέφτομαι… Είναι σχήμα οξύμωρο να είσαι καλλιτέχνης σ’αυτήν τη χώρα. Είναι τόσο άδικο, η χώρα που «γέννησε» το θέατρο, να βαδίζει σε τόσο προβλέψιμα και στάσιμα μονοπάτια. Βέβαια τα μονοπάτια τα υπαγορεύουν οι αισθητικές των ανθρώπων που τα υποδεικνύουν – αισθητική παραλιακής με νέον που αναβοσβήνει. Οι ίδιοι και οι ίδιοι άνθρωποι που δεν λένε να ξεκολλήσουν από τις καρέκλες και τις ιδέες τους, και έχουν κάνει κολεγιές με τσιράκια, με χρωματιστές σημαίες, με δήθεν ψευτοκουλτουριάρηδες και προοδευτικούς, που ουσιαστικά αναμασούν την πεπατημένη, ξοδεύοντας στην καλύτερη των περιπτώσεων -με φειδώ- ιδιωτικό χρήμα και στη χειρότερη άσκοπα (και το εννοώ, χωρίς σκοπό και στόχο) δημόσιο χρήμα.

Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό το πεπατημένο και χιλιοειδωμένο μπάχαλο, κάποιοι άλλοι άνθρωποι, καλλιτέχνες, δημιουργούν έναν καινούργιο δρόμο. Με συνέπεια, με θεωρητικό υπόβαθρο, με στόχο. Αυτοί είναι καλλιτέχνες ξανασκέφτομαι… Που δεν τους καλύπτει μια οποιαδήποτε σκηνή και φτιάχνουν τη δική τους, που γράφουν το κείμενο, σκηνοθετούν και παίζουν στην παράσταση. Που αξιοποιούν και το παραμικρό στοιχείο των ηθοποιών. Που έχουν την ευφυΐα να χρησιμοποιούν ένα αντρικό σακάκι και τις τρίχες στο κεφάλι τους, και να γεννούν χαρακτήρες με άλλες ιστορίες, με άλλες ζωές, με άλλες σκέψεις και φωνές. Πού είναι λοιπόν το “promotion”, να δει τι κατάφερε η θεατρική ομάδα της Ακτίδας Αελίου, με ψυχή της ομάδας τον Θωμά Βελισσάρη, ο οποίος κάνει κάτι, που ελάχιστοι (ίσως και κανείς άλλος) κάνουν αυτήν τη στιγμή στα θεατρικά δρώμενα -θα τολμήσω να πω- της χώρας; Ίσως να είμαι υπερβολική, θα μου το συγχωρήσετε όμως, γιατί δεν είμαι κριτικός θεάτρου αλλά λάτρης αυτού, και η λατρεία καμιά φορά μπορεί να σε κάνει να μεγεθύνεις τα πράγματα. Κάτι όμως μου λέει πως δεν υπερβάλλω…

Ταξίδεψα στην Αμερική του ’50 με δύο αδερφές, των οποίων οι γονείς δολοφονήθηκαν... γνώρισα έναν παρουσιαστή, έναν ντέντεκτιβ, έναν καουμπόη, έναν νταλικέρη – δολοφόνο και όλα αυτά, χωρίς να κοιτάξω ούτε μία φορά το ρολόι μου. Άκουσα τραγούδια εποχής από μουσικούς που έπαιζαν live, και κάπως έτσι πέρασε μια δεκαετία χωρίς να το καταλάβω… Το έγκλημα εξιχνιάζεται;

Η απάντηση είναι πως αυτή η χώρα «τιμωρεί τους δολοφόνους αλλά αφήνει ελεύθερους του ηθικούς αυτουργούς». Το κείμενο μιλάει για την Αμερική, όπου και συντελέστηκε το έγκλημα της ιστορίας. Γιατί όμως, εγώ πιστεύω, ότι και στην περίπτωση της δικής μας χώρας ταιριάζει μια χαρά; Άλλωστε ως γνήσιοι νεοέλληνες με mix and match- ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή ταυτότητα, μια χαρά θα μπορέσουμε, να το υποστηρίξουμε και αυτό…

Υ.Γ. 1: Πρέπει να ξυπνήσουμε, και για να ξυπνήσουμε πρέπει να μάθουμε, και για να μάθουμε πρέπει να διαβάσουμε, και για να διαβάσουμε πρέπει να κοπιάσουμε. Ας ρίχνουμε μια δεύτερη ματιά στα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και ας μην καταπίνουμε αμάσητες όλες τις πληροφορίες που μας πασάρουν. Η τέχνη βοηθάει στην κρίση. Ευχή ήταν όλο αυτό για την νέα χρονιά.

Υ.Γ. 2: http://aktisaeliou.gr/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%B7.html

εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer