Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

02.11
2016

«Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα: Το όμορφο όνειρο, το χαμένο όνειρο

εικόνα εξωφύλλου άρθρου («Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα: Το όμορφο όνειρο, το χαμένο όνειρο)

Σε ένα φτωχικό διαμέρισμα της Νέας Ορλεάνης ζει η Stella Dubois, με καταγωγή από κάποια αριστοκρατική οικογένεια του Νότου, μαζί με τον Πολωνό μετανάστη σύζυγό της, Stanley Kowalski. Η ζωή τους – με τις βίαιες και τις τρυφερές στιγμές της – διαταράσσεται από τον ερχομό της μεγάλης αδερφής της Stella, της κυκλοθυμικής και αλλόκοτης Blanche Dubois, που καταφεύγει στη Νέα Ορλεάνη έχοντας χάσει τα πάντα και αναζητώντας μια καινούρια αρχή. 

εικόνα άρθρου («Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα: Το όμορφο όνειρο, το χαμένο όνειρο)

Το 1947, ο Tennessee Williams γράφει το «Λεωφορείο ο Πόθος», έργο που τον καθιερώνει ως έναν από τους σημαντικότερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς. Σχεδόν εβδομήντα χρόνια μετά, το «Λεωφορείο ο Πόθος» εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, καθώς πραγματεύεται ζητήματα όπως ο αποκλεισμός, το τραύμα, ο «ξένος», ο «άλλος», η ελπίδα και, κυρίως, το όνειρο, το χαμένο όνειρο. Η παράσταση «Λεωφορείο ο Πόθος» από την ομάδα Νάμα σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και Γιώργου Χατζηνικολάου εγκαινιάζει τη συνεργασία του Θεάτρου Επί Κολωνώ με το Σύγχρονο Θέατρο. Είδαμε την παράσταση και θα προσπαθήσουμε να σας μεταφέρουμε κάτι από την ατμόσφαιρά της.

εικόνα άρθρου («Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα: Το όμορφο όνειρο, το χαμένο όνειρο)

Η ρεαλιστική σκηνοθετική προσέγγιση της Ελένης Σκότη και του Γιώργου Χατζηνικολάου είναι ένα από τα ατού της παράστασης, καθώς επιτρέπει στο κοινό να επικεντρωθεί στο έργο, να κατανοήσει και να συμπαθήσει τα άτομα που βρίσκονται «εκεί πάνω», προάγοντας τη μέθεξη με τα επί σκηνής δρώμενα. Τα σκηνικά του Γιώργου Χατζηνικολάου, επίσης απολύτως ρεαλιστικά και καλοφτιαγμένα, προσδίδουν αυθεντικότητα και δημιουργούν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Οτιδήποτε βρίσκεται πάνω στη σκηνή –από τα αντικείμενα μέχρι τις σκαλωσιές των τεχνικών–, αξιοποιείται από τους ηθοποιούς, ενώ ακόμα και τα τρόφιμα και τα ποτά είναι αληθινά. Έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές εποχής, σαν αυτή που έγραψε ο Williams το έργο του, μας μεταφέρουν μέσα στο διαμέρισμα του ζεύγους Kowalski, δίνοντας μια εντύπωση ταξιδιού στο χωροχρόνο. Αφήνουμε την Αθήνα του 2016 και μεταφερόμαστε στην Αμερική του 1947, στην πολυπολιτισμική Νέα Ορλεάνη, σε μια παρακμιακή γειτονιά, σε μια γειτονιά όπου βασιλεύουν ελπίδες και απογοητεύσεις. Είναι η χρυσή εποχή του αμερικανικού ονείρου.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, σε μια παρακμιακή πόλη της χρυσής εποχής του αμερικανικού ονείρου, την εποχή όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν, αλλά τίποτα δεν συμβαίνει. Έτσι, το «Λεωφορείο ο Πόθος» είναι ένα έργο για εκείνους και εκείνες που ζουν με τις ματαιώσεις τους και, ωστόσο, ελπίζουν να δικαιωθούν. Είναι ένα κείμενο για τον «Άλλο», για τον «Ξένο», για εκείνον και για εκείνη που ζουν στο περιθώριο, που επιδιώκουν να αφομοιωθούν. Τα άτομα αυτά απορροφούν όλα τα αρνητικά στοιχεία που θα τους βοηθήσουν να πετύχουν τον στόχο τους, αλλά στην πορεία αποκτηνώνονται ή οδηγούνται στην τρέλα. 

εικόνα άρθρου («Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα: Το όμορφο όνειρο, το χαμένο όνειρο)

Πράγματι, και οι τρεις πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες είναι με τον τρόπο τους ξένοι. Ο Stanley Kowalski, ο Πολωνός μετανάστης, ο ανερχόμενος μικροαστός με τα βίαια και τα τρυφερά στοιχεία του χαρακτήρα του, είναι ο ξένος που θέλει να ενσωματωθεί στο αμερικανικό όνειρο, να γίνει «κάποιος», να γίνει πετυχημένος, να γίνει Αμερικανός. Η Stella Dubois, η νεαρή κοπέλα που απαρνιέται την τάξη της για να ακολουθήσει τον έρωτα, που φεύγει από το σπίτι για να ενηλικιωθεί, να απογαλακτιστεί, είναι η ξένη που αναζητά την ανεξαρτησία μέσα σε μια σχέση εξάρτησης. Και τελικά η Blanche Dubois, η ξεπεσμένη αστή, εκείνη που κουβαλά το μεγαλύτερο τραύμα και τη μεγαλύτερη ματαίωση, είναι η ξένη που θέλει επιτέλους να αφομοιωθεί, να καταλαγιάσει, να παντρευτεί και να γίνει άλλη μια θλιμμένη χαρούμενη νοικοκυρά, ώστε να σωπάσουν οι δαίμονές της. Η Blanche έχει χάσει το σπίτι της, το Belle Reve, το Όμορφο Όνειρο, αλλά δεν παύει να ζει μέσα σε ένα όνειρο που κάποιες φορές μεταμορφώνεται σε εφιάλτη. Η Blanche παραμένει εγκλωβισμένη εθελοντικά στο όνειρο. Έτσι, το κείμενο του Tennessee Williams γίνεται ένα πεδίο μάχης ανάμεσα σε επιθυμίες και ματαιώσεις, σε ελπίδες και απογοητεύσεις, ενώ ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στο δραματικό και το τραγικωμικό στοιχείο. 

εικόνα άρθρου («Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα: Το όμορφο όνειρο, το χαμένο όνειρο)

Αυτά τα ιδιαίτερα τραγικά και κωμικά χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών προβάλλονται με ισορροπία στην παράσταση, καθώς η διανομή των τριών πρωταγωνιστικών ρόλων είναι πολύ εύστοχη. Η Κόρα Καρβούνη ως Blanche Dubois είναι μια αέρινη ύπαρξη πάνω στη σκηνή. Ο λόγος της άλλοτε πέφτει βαρύς και δραματικός, αντίστοιχος του τραύματος που κουβαλάει η ηρωίδα και, άλλοτε, ανάλαφρος και περιπαικτικός, λόγος μιας γυναίκας που ακόμα ονειρεύεται και ελπίζει. Η ηθοποιός μαγνητίζει το βλέμμα, καθώς κινείται στη σκηνή. Αγέρωχη και εύθραυστη, ισορροπημένη και ανισόρροπη, μια τέλεια σκηνική ερμηνεία της Blanche. Ο Γιάννης Τσορτέκης ως Stanley Kowalnski αποδίδει σωστά και μετρημένα τη φιγούρα του macho πλην άξεστου αρσενικού, τα βίαια ξεσπάσματά του είναι ειλικρινή, όχι γκροτέσκα, και εναρμονίζονται όμορφα με τις πιο τρυφερές και ευαίσθητες πλευρές του χαρακτήρα του Kowalski που βλέπουμε σε άλλες σκηνές. Ιδανική θεωρώ και την επιλογή της Ηλιάννας Μαυρομμάτη στο ρόλο της Stella Dubois που δίνει έναν αδιόρατο δυναμισμό στην ηρωίδα, ξεφεύγοντας από πιο «γλυκανάλατες» προσεγγίσεις της Stella που ενίοτε συνηθίζονται τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό. Η Ηλιάννα Μαυρομμάτη ως Stella δεν είναι μια γυναίκα-υποχείριο. Ξέρει πολύ καλά που έχει «μπλέξει», όσον αφορά στη σχέση της με τον Kowalski, και, με τον τρόπο της, μπορεί να χειριστεί τις καταστάσεις. Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα – κατά τη γνώμη μου, εύστοχη – προσέγγιση. 

εικόνα άρθρου («Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα: Το όμορφο όνειρο, το χαμένο όνειρο)

Το «Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα θα παίζεται κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και κάθε Κυριακή στις 19:00 μέχρι τις 29 Ιανουαρίου στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπίδων 45, Γκάζι). Σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα!

εικόνα άρθρου («Λεωφορείο ο Πόθος» από την Ομάδα Νάμα: Το όμορφο όνειρο, το χαμένο όνειρο)

Συντελεστές

Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
Καλλιτεχνική ταυτότητα παράστασης: Ελένη Σκότη, Γιώργος Χατζηνικολάου
Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά/Κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική: Κωστής Χαραμουντάνης
Video/Trailer: Σταύρος Συμεωνίδης
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Τριανταφυλλιά Δούνια
Δ/νση Παραγωγής: Γιώργος Χατζηνικολάου
Δημόσιες Σχέσεις/Βοηθός παραγωγής: Μαρία Αναματερού

Διανομή

Μπλανς: Κόρα Καρβούνη
Στάνλεϋ: Γιάννης Τσορτέκης
Στέλλα: Ηλιάνα Μαυρομάτη
Μιτς: Γιώργος Δάμπασης
Γιούνις: Αθηνά Αλεξοπούλου
Γιατρός: Μιχαήλ Γιαννικάκης
Στηβ: Γιώργος Γερωνυμάκης
Νέος: Γιάννης Δαμάλας
Νοσοκόμα: Χριστίνα Δημητριάδη
Πάμπλο: Βαγγέλης Κουντουριώτης

εικόνα αρθρογράφου (Χριστίνα Τέντε)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Χριστίνα Τέντε

Γεννήθηκα στο Ηράκλειο Κρήτης και μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη. Σπούδασα Δημοσιογραφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τώρα κάνω το μεταπτυχιακό μου με θέμα τον Κινηματογράφο και τις Πολιτισμικές Σπουδές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μου αρέσει να γράφω και να περιπλανιέμαι. Αν μπορούσα να περιγράψω τη σχέση μου με την τέχνη, θα έλεγα ότι αγαπώ εκείνο το μαγικό σημείο όπου η γενιά των Beat συναντά τη Sarah Kane, τον David Lynch και τον Luis Buñuel.

Artcore magazine's footer