Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

09.12
2013

Ίψεν παντού…(!)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ίψεν παντού…(!))

Θα μπορούσα απλά να γράψω μια πρόταση και να ξεμπερδεύω! Για καλό το λέω, εξού και το θαυμαστικό! Αγαπώ το σύγχρονο θέατρο, και ειλικρινά είμαι ένας άνθρωπος που δεν λέω «σ’αγαπώ» σε όλα και σίγουρα δεν το λέω εύκολα.(κάνω και μιαν αυτοκριτική – αυτοαξιολόγηση, μιας και σε δύο μέρες έχω γενέθλια…).

Φέτος είναι έτος Ίψεν, τιμής ένεκεν στον μεγάλο αυτό νατουραλιστή θεατρικό συγγραφέα. Νορβηγός ο Ίψεν, να τα λέμε κι αυτά μιας και τα μαθαίνουμε και τα ‘χουμε φρέσκα, τον οποίον παρακαλώ χρηματοδότησε το Νορβηγικό κράτος –αφού αντιλήφθηκε και αναγνώρισε το ταλέντο του- για να γράψει θεατρικά έργα.

Να μην σας ζαλίζω, από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς όλων των εποχών.Το Κ.Θ.Β.Ε. αποφάσισε να ανεβάσει τον «Πέερ Γκυντ», εγκαινιάζοντας έτσι και μια συνεργασία για την οποία θα πρέπει να είναι περήφανο, μιλώ φυσικά για τη συνεργασία με τον Γιάννη Μαργαρίτη. Ερώτηση-εσωτερικός μονόλογος: έπρεπε να έρθει ένας σκηνοθέτης από το Εθνικό Θέατρο για να δούμε και κάτι διαφορετικό (σκηνοθετικά μιλάω) από τη σκηνή του Κρατικού; Μάλλον ναι. Ευτυχώς που έγινε κι αυτό και τώρα είμαι στην ευχάριστη θέση να μιλάω (ως θεατής πάντα) για την καλύτερη παράσταση που έχω δει τα τελευταία τρία χρόνια που ζω στη Θεσσαλονίκη από το Κ.Θ.Β.Ε.

Ένας μεγάλος θίασος από ηθοποιούς που βρίσκονται σε εξαιρετική ετοιμότητα και φυσική κατάσταση τολμώ να πω, μια πολύ καλοδουλεμένη παράσταση από όλες τις απόψεις. Η σκηνοθετική άποψη να ενσαρκώνουν τέσσερις ηθοποιοί τον Πέερ Γκυντ δικαιώνει τον σκηνοθέτη, καθώς οι ηθοποιοί παίρνουν ο ένας τη σκυτάλη από τον άλλον διατηρώντας το ρυθμό, την ένταση και τη συνοχή της παράστασης. Όλοι και το λέω ειλικρινά, όλοι οι ηθοποιοί «έκαναν παπάδες» που λέει κι ένας φίλος μου. Κοινώς, το έργο παρά την τρίωρη διάρκειά του δεν κάνει κοιλιά, δε σε αφήνει σε καμία περίπτωση παραπονεμένο και σίγουρα προσφέρει πολλά ερεθίσματα και πολλή τροφή για σκέψη φεύγοντας για το σπίτι.

Τα ευρηματικά σκηνικά της κυρίας Ντούτση με μάγεψαν, γιατί επιτέλους κατάλαβα πόσο εντυπωσιακό μπορεί να είναι κάτι απλό χωρίς πολλές φανφάρες. Αυτό το θέατρο θέλω να βλέπω, αυτό το θέατρο αξίζει στην Ελλάδα και αυτό το θέατρο πρέπει να απαιτούμε ως θεσσαλονικείς θεατές. Η ιστορία ενός ανθρώπου που παλεύει με τον εαυτό του, με τις σκέψεις και τα θέλω του είναι η ιστορία του Πέερ Γκυντ και σίγουρα θα βρείτε πολλά σημεία στον ήρωα, τα οποία θα σας θυμίσουν τον εγωιστή, τον πληγωμένο ή τον αδικημένο εαυτό σας.

Προσωπικά θα ήθελα να συμμετέχω σ΄ αυτήν την παράσταση, ακόμα κι αν πιτσιλούσα το καραβάκι στη λεκάνη (αν δείτε την παράσταση, θα καταλάβετε…) Αξίζει τον κόπο να κάνετε αυτό το ταξίδι μαζί με τον Πέερ Γκυντ!

Υ. Γ. Τρεχάτε στα θέατρα, γευτείτε μια διαφορετική προοπτική ζωής και δώστε λιγότερη σημασία στα κατωτάτου επιπέδου και αθλίας ποιότητας προγράμματα που σερβίρει το χαζοκούτι… Κάντε το για τους νέους ανθρώπους, που αφιερώνουν ατέλειωτες ώρες προετοιμάζοντας μια παράσταση.

εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer