Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

11.04
2016

Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι: Και ο ένοχος είναι...

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι: Και ο ένοχος είναι...)

Ο Bertolt Brecht (Μπέρτολτ Μπρεχτ) στο έργο του «Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι» σχολιάζει την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και όλους εκείνους που μπορούσαν να αντιδράσουν, αλλά δεν το έκαναν. Ένα κείμενο ζωντανό, ειρωνικό και, δυστυχώς, πάντα επίκαιρο. Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι» σε σκηνοθεσία Αγγελικής Καρυστινού στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. 

εικόνα άρθρου (Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι: Και ο ένοχος είναι...)

Βρισκόμαστε στο Σικάγο. Η οικονομική κρίση ρημάζει την πόλη. Το συνδικάτο των παραγωγών κουνουπιδιού χρειάζεται προστασία. Ένας δήμαρχος με ηθικές αρχές γίνεται υποχείριο των γκάνγκστερ. Όσοι στέκονται εμπόδιο στις παρανομίες, όσοι γνωρίζουν πολλά, εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες. Ο αρχιμαφιόζος Αρτούρο Ούι, σταδιακά, παίρνει στα χέρια του όλη την εξουσία και γίνεται ο απόλυτος κυρίαρχος της πόλης. 

Η «Άνοδος και η Πτώση του Αρτούρο Ούι» είναι ένα από τα τελευταία και λιγότερο γνωστά έργα του Μπέρτολντ Μπρεχτ. Γραμμένο τη δεκαετία του '40 – όταν ο συγγραφέας βρισκόταν εξόριστος στη Φινλανδία –, το κείμενο αποτελεί μια ειρωνική και συμβολική κριτική για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Όπως έχει πει και ο ίδιος ο συγγραφέας, το κείμενό του «δεν είναι τόσο μια επίθεση στον Χίτλερ, όσο μια επίθεση στους ανθρώπους που μπορούσαν να αντισταθούν, αλλά δεν το έκαναν». 

Σε αυτό το κείμενο βασίζεται η παράσταση «Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι» σε σκηνοθεσία Αγγελικής Καρυστινού που παρακολουθήσαμε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η σκηνοθέτιδα μεταφέρει την υπόθεση σε ένα σύγχρονο περιβάλλον, κάνοντας μια σαφή και αναπόφευκτη σύνδεση με το σήμερα.

εικόνα άρθρου (Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι: Και ο ένοχος είναι...)

Η παράσταση παίζεται στο δεύτερο υπόγειο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, γεγονός που δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Το πάτωμα θυμίζει αποβάθρα. Καφάσια εδώ και εκεί, πεταμένα παπούτσια, ένα ενυδρείο που ουσιαστικά συμβολίζει τον μοναδικό μάρτυρα των σκοτωμών (δεν θα σας αποκαλύψω με ποιον τρόπο!). Το σκηνικό είναι κλειστοφοβικό· είναι το εσωτερικό μιας αποθήκης στις αποβάθρες του λιμανιού, είναι το γραφείο του δημάρχου, είναι ένα δωμάτιο σε κάποιο κακόφημο στέκι, εκεί που ο Αρτούρο Ούι στήνει τα βρώμικα αλισβερίσια του. 

Είναι ξεκάθαρο: από εδώ, δεν μπορείς να αποδράσεις. Τα μοναδικά ανοίγματα προσφέρονται μέσω του video wall, του οποίου ο ρόλος διαρκώς αλλάζει: άλλοτε αποτελεί μέρος του σκηνικού, άλλοτε λειτουργεί ως ένας σύγχρονος υποβολέας που μας ενημερώνει για την αλλαγή της ενότητας. 

Οι ηθοποιοί βρίσκονται επί σκηνής καθόλη τη διάρκεια της παράστασης, έχοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη θέση του ερμηνευτή του έργου και του θεατή ταυτόχρονα. Οι υποκριτικές τους ικανότητες αποτελούν αναμφίβολα ένα από τα ατού της παράστασης. Ξεχώρισα τον Βαγγέλη Ψωμά που υποδύεται τον Αρτούρο Ούι και την Ιωάννα Κανελλοπούλου που παίζει την επιθεωρητή Ο' Κέηζι και την αισθησιακή κυρία Ντάλφητ. Ο Βαγγέλης Ψωμάς, ιδιαίτερα εκφραστικός και παραστατικός, παίζει με όλο του το σώμα, αξιοποιώντας κυριολεκτικά κάθε νεύρο, από το κρανίο μέχρι τα πόδια. Η Ιωάννα Κανελλοπούλου ενσαρκώνει δύο αντίθετους χαρακτήρες αλλάζοντας ακόμα και την εκφορά του λόγου της, περνώντας από τη συντηρητική μεσήλικη Ο'Κέηζι στη femme fatale κυρία Ντάλφιτ.

εικόνα άρθρου (Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι: Και ο ένοχος είναι...)

Ιδιαίτερα ευρηματική πινελιά της παράστασης αποτελεί η ζωντανή μουσική με τον Χρήστο Τσουλιάη να δημιουργεί ένα ατμοσφαιρικό – δραματικό και ειρωνικό – ηχητικό περιβάλλον, άλλοτε ντύνοντας τις ερμηνείες των ηθοποιών και άλλοτε παίζοντας τον ρόλο ενός σύγχρονου τροβαδούρου, σχολιάζοντας μουσικά τα επεισόδια. Άλλο ένα ατού της παράστασης είναι η παράλληλη δράση του «Λύκου» στο πίσω μέρος της σκηνής. Ο χορευτής και χορογράφος Βασίλης Σκαρμούτσος, με τη μάσκα του λύκου και την εξαιρετικά έντονη κίνηση, συμμετέχει στη δράση μέσω της κίνησής του. Είναι ένας βουβός χαρακτήρας, ωστόσο το σώμα του φωνάζει και είναι αδύνατο να μην παρακολουθήσει κανείς τις κινήσεις του. 

εικόνα άρθρου (Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι: Και ο ένοχος είναι...)

Θεώρησα, ωστόσο, αρνητικό το γεγονός ότι η παράσταση δεν έχει διάλειμμα. Το κείμενο είναι πολύ πυκνό και η δράση εκτυλίσσεται γρήγορα, απαιτώντας από τους θεατές την αμέριστη προσοχή τους, ώστε να μη χάνουν τις εξελίξεις. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα άβολα καθίσματα του ιδρύματος, μπορεί να κουράσουν. 

εικόνα άρθρου (Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ούι: Και ο ένοχος είναι...)

Η «Πτωτική Άνοδος του Αρτούρο Ούι» παίζεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, στις 21:30 μέχρι τις 17 Απριλίου. 

Συντελεστές

Μετάφραση Κειμένου: Αλέξανδρος Κοέν
Σκηνοθεσία: Αγγελική Καρυστινού
Ηθοποιοί: Βαγγέλης Ψωμάς, Τάσος Πυργιέρης, Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Γιάννης Λασπιάς, Αργύρης Θανασόπουλος, Ιωάννα Κανελλοπούλου. Στο ρόλο του Λύκου: Βασίλης Σκαρμούτσος.
Συμμετέχουν: Ευάγγελος Κουφάκος, Λωρίνα Χατζημανώλη, Φρόσω Μάνη, Ελευθερία Κρατημένου
Ζωντανή Μουσική-Ηχητικό Περιβάλλον: Χρήστος Τσουλιάης
Τραγούδια: The Boy
Σκηνικά: Χριστίνα Κωστέα
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια Κίνησης: Αντωνία Βασιλάκου
Videoart-Multimedia: Σπύρος Παπαρούλιας
Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος
Οργάνωση Παραγωγής: Λευτέρης Κώτσης
Βοηθός σκηνοθέτη: Φρόσω Μάνη
Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης

Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος 

*Oι φωτογραφίες στο άρθρο είναι του Γιάννη Πρίφτη. 

εικόνα αρθρογράφου (Χριστίνα Τέντε)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Χριστίνα Τέντε

Γεννήθηκα στο Ηράκλειο Κρήτης και μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη. Σπούδασα Δημοσιογραφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τώρα κάνω το μεταπτυχιακό μου με θέμα τον Κινηματογράφο και τις Πολιτισμικές Σπουδές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μου αρέσει να γράφω και να περιπλανιέμαι. Αν μπορούσα να περιγράψω τη σχέση μου με την τέχνη, θα έλεγα ότι αγαπώ εκείνο το μαγικό σημείο όπου η γενιά των Beat συναντά τη Sarah Kane, τον David Lynch και τον Luis Buñuel.

Artcore magazine's footer