Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

18.01
2013

Η παράσταση Ρόουζ με τη Ζωή Λάσκαρη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η παράσταση Ρόουζ με τη Ζωή Λάσκαρη)

Πόσες φορές έχουμε αισθανθεί ότι ο κόσμος γυρίζει γύρω από μας; Πόσες φορές οι προβολείς είναι στραμμένοι επάνω μας ή μέσα μας; Κανονικά θα έπρεπε κάθε μέρα, ωστόσο στους «κοινούς θνητούς», τις περισσότερες των περιπτώσεων αυτό το αίσθημα εκλείπει.

Μη με ρωτήσετε γιατί, δεν έχω την απάντηση (ακόμη). Θέλετε οι κοινωνίες, θέλετε οι επιλογές, ο χαρακτήρας, η ιδιοσυγκρασία μας κάνουν δευτεραγωνιστές, κομπάρσους ή ακόμη χειρότερα μαριονέτες. Αυτό όπως προείπα συμβαίνει στους κοινούς θνητούς… Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους ρόλους; Ποιοι διεκδικούν ή καλύτερα ποιοι μπορούν να διεκδικήσουν τα σκήπτρα και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της ζωής; Γεννιούνται πρωταγωνιστές; μαθαίνουν να είναι πρωταγωνιστές; ή έχουν ένα τεράστιο άστρο πάνω από το κεφάλι τους που φωτίζει το δρόμο τους;

Όλα αυτά στριφογύριζαν στο κεφάλι μου, όταν έφυγα από το θέατρο «Αριστοτέλειον», όπου παρακολούθησα την παράσταση Ρόουζ με τη Ζωή Λάσκαρη. Ο μονόλογος μιας Εβραίας, η οποία έζησε και μεγάλωσε, μεγάλωσε και ζυμώθηκε μέσα από το ολοκαύτωμα, μέσα από έναν ξεριζωμό. Είναι δεδομένο, ότι ένας μονόλογος απαιτεί μεγάλη αρτιότητα σκηνοθετικά και υποκριτικά, για να μπορέσει να ολοκληρωθεί χωρίς να κάνει «κοιλιά». Πέραν όμως της αρτιότητας, ένας μονόλογος δεν μπορεί να έχει άλλα ερείσματα παρά μόνον την απογυμνωμένη αλήθεια, τη γνήσια ψυχή της μοναδικής παρουσίας, που επί μιάμιση ώρα παλεύει με την ίδια τη φύση του θεάτρου, για να φτάσει τελικά στην ολοκλήρωση. Το μοναχικό ταξίδι ενός ανθρώπου, που μέσα από τις ηδονές και τις οδύνες του, οδηγεί το θεατή στην αποκατάσταση της ισορροπίας. Ο «μονόλογος» της Ρόουζ ήταν εξαρχής ένας διάλογος με το κοινό. Μια διάδραση συνεχής χωρίς πολλές φανφάρες και υπερπροσπάθεια. Η ολόλευκη μακριά ρόμπα μιας ηλικιωμένης μα λυγερόκορμης γυναίκας, που πίσω από την κομψότητα της κρύβεται μια βαθιά πληγωμένη φιγούρα, στιγματισμένη διαρκώς από αυτή την τεράστια πέτρα του ξεριζωμού. Το σκηνικό λιτό, κομψό, σε τόνους που θύμιζαν το πένθιμο παρελθόν της ηρωίδας. Μόνο το αέρινο φόρεμά της, όταν το κινούσε πέρα δώθε, έδινε φως και λάμψη στο χώρο. Μάλλον ήταν η λάμψη της ίδιας της ζωής, που περνάει από πάνω μας αδιάκοπα, αέναα χωρίς να στέκεται και να λιμνάζει με όσα εμείς ζούμε, όσο κι αν αυτά πονάνε. Ειδικός ή κριτικός του θεάτρου δεν είμαι, ωστόσο έμεινα γοητευμένη από τα σκηνικά και από τη μελετημένη τοποθέτηση των κινούμενων αντικειμένων στο χώρο. Κάθε κίνηση της Ρόουζ ήταν και ένα καρέ, ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο, κι αυτό ομολογώ πως ήταν μια αισθητική ευχαρίστηση.

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στην αγέρωχη Ζωή Λάσκαρη, την οποία θαύμασα και ζήλεψα. Μια γυναίκα που διανύει την έβδομη δεκαετία της ζωή της κι όμως ανέλαβε να σταθεί ολομόναχη επάνω στη σκηνή. Θέλει μεγάλη καρδιά, θέλει πολλή αγάπη για να είσαι μόνος, για να ψάχνεις και να μην εφησυχάζεις, να μην επαναπαύεσαι στις δάφνες του παρελθόντος… Μόνο οι χορτάτοι και ακομπλεξάριστοι άνθρωποι τολμούν το ταξίδι του «ξεβολέμματος». Ίσως αυτοί είναι που πρωταγωνιστούν, αυτοί που δικαιούνται τον τίτλο του πρωταγωνιστή. Αυτοί μάλλον είναι οι αγωνιστές που ταξιδεύουν. Ευτυχισμένοι να είναι λοιπόν στα μακρινά ταξίδια τους… Και μία θερμή παράκληση: όποτε μπορούν ας παίρνουν κι εμάς μαζί τους …

Εικόνες (Πηγές)

http://www.zoelaskari-theatre.gr/main/%CF%81%CF%8C%CE%BF%CF%85%CE%B6

εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer