Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

13.01
2014

Γράμμα σε ένα παιδί

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Γράμμα σε ένα παιδί)

Σκέφτομαι αρκετά πριν γράψω το οτιδήποτε για μια παράσταση. Τον χώρο, τον χρόνο, τους συντελεστές, τους ηθοποιούς, τον κόπο των ανθρώπων, τις προσδοκίες του κόσμου, τον στόχο του σκηνοθέτη, τις φιλοδοξίες του ιμπρεσάριου. Τολμώ να πω πως τις περισσότερες φορές πηγαίνω στο θέατρο με τις καλύτερες των διαθέσεων, πρώτον διότι είμαι αισιόδοξη φύση και δεύτερον γιατί μαγεύομαι κάθε φορά που πατάω το πόδι μου σε θεατρικό ενεργειακό πεδίο(!). Ως άνθρωπος με κριτική σκέψη βέβαια, στο τέλος σχηματίζω τη δική μου άποψη η οποία μπορεί να είναι είτε καλή είτε όχι… Τι γίνεται όμως όταν δεν είναι τίποτα από τα δύο;

Γράμμα σε ένα παιδί που ποτέ δε θα φτάσει στον παραλήπτη του, διότι εξαρχής ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι η γυναίκα που συντάσσει την επιστολή έχει χάσει το έμβρυο που κυοφορούσε… Κοινώς από τα πρώτα λεπτά της παράστασης «καίγεται» το απρόσμενο, το αναπάντεχο που είναι και αυτό που κάνει μια θεατρική παράσταση ενδιαφέρουσα. Η ευθύνη εδώ βαραίνει τον σκηνοθέτη (Μάνος Πετούσης) γιατί και ο ηθοποιός τι να σου κάνει, εντολές εκτελεί... Βέβαια εάν και η ερμηνεία ήταν λίγο πιο βαθιά και ουσιαστική δε θα είχαμε αυτό το αποτέλεσμα.

εικόνα άρθρου (Γράμμα σε ένα παιδί)

Για να πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά, έχουμε έναν μονόλογο ούτε πολύ αβανταδόρικο αλλά ούτε και «καταστροφικό». Κοινώς έχουμε ένα χλιαρό κείμενο το οποίο με τις κατάλληλες «ζυμώσεις» μπορεί να αποδώσει τους επιθυμητούς χρωματισμούς. Δεν το κάνει.

Έχουμε μια σκηνοθεσία η οποία, εάν γινόταν πιο ουσιαστική και φώτιζε επιπλέον στιγμές εκτός από τις προβλεπόμενες και προβλέψιμες (γιατί δηλαδή η μάνα πρέπει να ουρλιάζει γονυπετής όταν χάνει το παιδί της και να μην υιοθετεί μια άλλη αντίδραση λιγότερο στερεοτυπική;) θα είχε ενδιαφέρον. Δεν το κάνει.

εικόνα άρθρου (Γράμμα σε ένα παιδί)

Και έρχομαι τώρα στην ερμηνεία της Ζέτας Δούκα. Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφερθεί πως το έργο ανέβηκε και πέρυσι με την ίδια ηθοποιό ως πρωταγωνίστρια. Γεγονός που σημαίνει ότι είναι εξοικειωμένη με το κείμενο, με τον ρόλο της, με τα αισθήματα που πρέπει να επικοινωνήσει και, εάν η έρευνά της για τον ρόλο ήταν πιο ουσιαστική, πιο καίρια και πιο διορατική θα μπορούσε να πετύχει μια συγκλονιστική ερμηνεία. Δεν το κάνει.

Δε θα μιλήσω για ερμηνευτικά λάθη που κατά την ταπεινή μου άποψη έγιναν και θα τα παρατηρούσε και πρωτοετής φοιτητής δραματικής σχολής (!). Θα αρκεστώ απλά να σημειώσω ότι το έργο αυτό, που ανεβαίνει για δεύτερη φορά, χρειάζεται βελτιώσεις και επανεξέταση αναφορικά με το μήνυμα που θέλει να μεταφέρει και τον κύριο σκηνοθετικό στόχο. Η μητρότητα ήταν ανέκαθεν ένα θέμα που απασχολούσε τον κόσμο της τέχνης και προσέλκυε κόσμο... Το ζητούμενο όμως δεν είναι να έχουμε απλώς μια μικρή θεατρική αίθουσα μισογεμάτη, γιατί οι κυρίες που κλαίνε κάθε Πέμπτη με το Πάμε πακέτο της κας Χατζηβασιλείου θα έρθουν να δουν άλλη μια μάνα να κλαίει για το παιδί της. Το ζητούμενο είναι είναι να προσφέρουμε μέσω του θεάτρου νόημα και ουσία, να περάσουμε καινούργια μηνύματα, να δημιουργήσουμε έναν καινούργιο δρόμο.

Επειδή πολλοί από εσάς έχουν κάρτα ανεργίας μπορούν να την εκμεταλλευτούν και να βλέπουν κάθε Τετάρτη και Πέμπτη όλες τις θεατρικές παραστάσεις του Κ.Θ.Β.Ε. με την τιμή του εισιτηρίου να ανέρχεται στα 5 ευρώ.

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων

Τετάρτη & Κυριακή: 19.00

Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο: 21.00, στο Νέο Υπερώο ΕΜΣ

 

Η παράσταση θα προβάλλεται μέχρι τις 19-1-2014

 

Υ.Γ. Τη νέα χρονιά που μας ήρθε θα ευχηθώ σε όλους όσους μπορούν και το αντέχουν, να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν πέρα και πάνω από τα συνηθισμένα λημέρια. Στην αρχή πονάει λίγο αλλά η πορεία αποζημιώνει και αποδίδει. Όσοι βρίσκεστε κοντά σε κότες που δεν το κουνούν από το κοτέτσι τους, προσπεράστε τις γιατί ο φόβος και τα πίτουρα είναι κολλητικά!

Καλή χρονιά!

Εικόνες (Πηγές)

http://www.viva.gr/tickets/theatre/gramma-se-ena-paidi/

εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer