Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

20.11
2013

Debrayage

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Debrayage)

Ξέρω. Οι συγκυρίες είναι απελπιστικές. Οι διπλανοί μας ( ο σπαστικός γείτονας, η αδιάφορη περιπτερού, ο ευγενικός νεαρούλης στη γωνία κάθε μέρα), για τους οποίους αδιαφορούμε ενώ τους έχουμε στη ζωή μας, συνθέτουν ένα σκηνικό. Ένα ανθρώπινο σκηνικό, ρεαλιστικό και αμοντάριστο. Το ίδιο αμοντάριστα είναι και τα καθημερινά πλάνα της ζωής μας, μαζί με τα προβλήματα. Μήπως όμως τα πλάνα αυτά αποκτήσουν περισσότερο ενδιαφέρον αν τα ταυτίσουμε; Αν δημιουργήσουμε ένα όλον με αμοντάριστα πλάνα; Ποιος μας έδωσε το αποκλειστικό προνόμιο στα προβλήματα, την ανεργία, την ανία, τη μετριότητα, τη βλακεία; Όλοι τα ίδια ζούμε. Το σκηνικό είναι ένα, και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να επιβιώσουμε.

Αυτά τα ερωτήματα καλείται να απαντήσει το σύγχρονο ευρωπαϊκό και κατ΄επέκτασην ελληνικό θέατρο. Αν το θέατρο έχει κοινωνικές ρίζες και προεκτάσεις ( αυτονόητη διατύπωση), αυτό ακριβώς είναι το έργο που πρέπει να επιτελέσει. Όχι να μας ενώσει, όχι. Ούτε να μας προτείνει λύσεις, ούτε. Να εκθέσει απλά ότι αυτό που ο καθένας θεωρεί σημαντικό πρόβλημα έχει την ίδια ρίζα με το πρόβλημα του διπλανού του. Άρα ο διπλανός μου κι εγώ συνδεόμαστε άρρηκτα με την ίδια ρίζα, είμαστε ένα. Ποια η διαφορά μας λοιπόν; Γιατί δεν μπορούμε να τα βρούμε;

Αυτός είναι και ο στόχος του ντεμπραγιάζ. Να προβάλει ότι ο καθένας μας ζει μέσα στο μικρό μίζερο εαυτό του και χτίζει γύρω του τείχη και σκαλωσιές με αποτέλεσμα να είναι μόνος. Να μας θυμίσει πως επενδύουμε σε πράγματα απρόσωπα, σε μια δουλειά, σε ένα σπίτι, σε έναν όμιλο, σ’ ένα διευθυντή και τελικά καταλήγουμε να ζούμε για να επιβεβαιώνουμε μιαν απάτη. Μιαν απάτη που όχι μόνο μας ξεγελά αλλά δεν μας υπολογίζει κι όλας, μας υποτιμά. Κι αντί όλο αυτό να μας ενώνει, μας χωρίζει, μας αποξενώνει, μας κάνει να κανιβαλίζουμε. Κακά τα ψέματα, το βιώσαμε ως νεοέλληνες και εξακολουθούμε και τώρα να το βιώνουμε στο πετσί μας το γαϊτανάκι αυτό της δουλειάς που στη πορεία γίνεται δουλεία. Χτίσαμε μια ολόκληρη γενιά νέων που άλλα επιθυμούσε κι άλλα έπραττε απλά και μόνο για να εξασφαλίσει ένα μισθούλη, τον οποίο τώρα πετσοκόψανε, και καταλήξαμε στο ότι αυτό που πράτταμε μέχρι τώρα, δεν μας κάνει πια. Έτσι, χτίσαμε μια καθημερινότητα ( και μια ζωή) η οποία αδυνατούσε να σηκώσει το φορτίο της μιζέριας μας. Παρ’ όλα αυτά όμως η ανάγκη μάς έκανε να συνεχίζουμε την καθημερινότητα ενώ όταν ο Χ διευθυντής μας απέλυσε, εμείς απλά χάσαμε τον κόσμο. Ποιον κόσμο; Αφού δεν τον ήθελες αυτόν τον κόσμο. Για άλλα είσαι πλασμένος. Μην απελπίζεσαι, μην κανιβαλίζεις, μην μισείς. Κοίτα γύρω σου και δες πόσοι άνθρωποι ζουν το ίδιο με σένα. Πόσοι άνθρωποι αισθάνονται το ίδιο με σένα . Μίλα τους, ένωσε τη φωνή σου μαζί τους, πάρτους αγκαλιά και άφησέ τους να σε πάρουν και σένα μια αν το έχεις ανάγκη. Μόνο σε παρακαλώ μην κανιβαλίζεις. Μην επιβεβαιώνεις ότι είμαστε ζώα κι ότι στον κίνδυνο αντιδρούμε ενστικτωδώς και κτηνωδώς. Μην εξευτελίζεις τη ζωή που σου χαρίστηκε και τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν αξίζει, για μια δουλειά, για ένα “fake lifestyle” να γίνεις δούλος κανενός. ΔΕΣ, ΑΚΟΥ, ΝΙΩΣΕ, ΑΓΓΙΞΕ, ΓΕΥΣΟΥ, ΜΥΡΙΣΕ. Ζήσε μαζί με τους άλλους.

Όλα αυτά είναι το ντεμπραγιαζ και κάτι παραπάνω. Είναι πανελλήνια πρώτη –τιμή για το K. Θ. Β. Ε, σκηνοθετημένο από τη Χριστίνα Χατζηβασιλείου, έχει τη πιο σύγχρονη αισθητική που έχω δει φέτος σε παράσταση με μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών με αξιοσημείωτο ρυθμό και σωστές εντάσεις. Ένα ακόμη plus, δωράκι της κρίσης είναι ότι πια στις σύγχρονες παραστάσεις γίνεσαι ένα με τους ηθοποιούς, δεν τους κοιτάς αποστασιοποιημένα, αποτελείς και συ κομμάτι του σκηνικού… ( μήπως αυτό σας θυμίζει κάτι;)

Όσοι δεν πήγατε ακόμη σπεύσατε, αξίζει τον κόπο!

εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer