Άρθρα :: Ανα-Παραστάσεις articles :: re-plays

επιλογή γλώσσας
choose language

17.10
2013

Αλλαγές και προσαρμογές

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Αλλαγές και προσαρμογές)

«Αναρωτιέμαι μερικές φορές είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν ότι θα έχουν κι άλλες πολλές ζωές για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;»

Μπορεί να ζούμε σουρεαλιστικές καταστάσεις… θέλετε ακραίες; κανένα πρόβλημα. Μέσα σε όλον όμως αυτό τον συρφετό, η ζωή κυλά και συνεχίζεται. Η κοινωνία προχωρά, οι άνθρωποι μεγαλώνουν, τα παιδιά γίνονται έφηβοι και οι έφηβοι ενήλικες. Και συγχρόνως μεγαλώνουν και τα όνειρα των ανθρώπων. Και πρέπει να είναι «εκεί» γι’αυτά. Το χρωστάνε στους εαυτούς τους και στη ζωή τους.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη στήλη μου; Έχουν. Γύρω μου, όλοι οι άνθρωποι κάνουν νέα ξεκινήματα (ίσως τώρα και εγώ να παρατηρώ πόσοι πολλοί είναι, ακριβώς επειδή ξαναξεκινώ κι εγώ). Νομίζετε, ότι μια παράσταση δεν είναι ένα νέο ξεκίνημα; Δεν είναι ένα ταξίδι με αρχή, μέση και τέλος; Κι αν την παρακολουθήσεις, αν τη ζήσεις μαζί με τους ήρωές της, αν ταυτιστείς με τις καταστάσεις που βιώνουν, έχεις πάρει ένα μάθημα ζωής. Και αυτό το μάθημα μπορεί να σε σώσει, να σε γλιτώσει από κακοτοπιές, να σου δώσει δύναμη, να σε κάνει να αναθεωρήσεις, να ανασυνταχθείς και να επαναπροσδιοριστείς. Το παρόν άρθρο δεν έχει ως στόχο να σας προτείνει μια παράσταση που είδα. Σας προτρέπει όμως, να αποφασίσετε για τον ρόλο που έχετε εσείς στην παράσταση της ζωής σας. Ψάξτε, ανακαλύψτε, νιώστε και κυρίως μην φοβηθείτε να αφεθείτε και να αντιμετωπίσετε τους φόβους σας. Το θέατρο είναι ένας πολύ καλός και ανώδυνος τρόπος, να «δοκιμάσετε» πράγματα, χωρίς να υποστείτε τις συνέπειες, γιατί κάποιοι άλλοι τα «δοκιμάζουν» για εσάς κι εσείς απλά νιώθετε και ίσως «αποφασίζετε» για το αν πρέπει να τα «δοκιμάσετε». Μην φοβηθείτε να αλλάξετε ρότα και πορεία. Μην φοβηθείτε να κάνετε την ανατροπή και να πείτε: «όχι, αυτό δεν μου κάνει, θα το αλλάξω». Νομίζω, ότι η περίοδος κρίσης που βιώνουμε είναι το πλέον κατάλληλο «πλαίσιο», για να αποτινάξουμε από πάνω μας, όλα όσα δεν μας εκφράζουν. Κι ακριβώς επειδή τώρα έχουμε λίγα, θα φροντίσουμε αυτά τα λίγα να είναι τα καλύτερα και τα πιο εκλεκτά, χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις.

Κι επειδή δε θα μπορούσα να μην σας προτείνω κάτι, άκουσα τα καλύτερα για την παράσταση «Μιστέρο Μπούφο». Ακόμη, περιμένω με καρτέρι το «Κύμα» από το Κ.Θ.Β.Ε. για να καμαρώσω την αγαπημένη μου δασκάλα.

Καλό και δημιουργικό χειμώνα με όμορφα πράγματα για όλους!

 Υ.Γ. Κάντε έναν κόπο να διαβάσετε (όσοι δεν το ξέρετε) «Το Παράπονο» του Οδυσσέα Ελύτη από το οποίο είναι οι εισαγωγικές μου γραμμές. Αξίζει τον κόπο!

εικόνα αρθρογράφου (Κατερίνα Τολιάδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κατερίνα Τολιάδου

Εάν είσαι λίγο κάτω των εικοσιπέντε ετών, σε μια χώρα με μηδενικές δημοκρατικές αναφορές και Κρόνο στο Σκορπιό, τότε είναι φυσιολογικό να αναζητάς διεξόδους έκφρασης. Σε μια περίοδο που η ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο πλην της οικονομικής κρίσης θεωρείται πολυτέλεια, μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τούτο: είμαστε λάτρεις της πολυτέλειας και θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στις μέρες μας είναι το περίφημο “food for thought”. Απεριόριστη και ελεύθερη τροφοδότηση των ανθρώπων με πάσης φύσεως πληροφορίες για να χτίζουμε τελικά αυτό το μοναδικό «οικοδόμημα» που λέγεται εαυτός. Αυτό με το οποίο ξεκινάς, αυτό που πολλές φορές το τιμωρείς, άλλες το αγαπάς, άλλες το αδικείς, μα πάντα το κουβαλάς. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το ενισχύουμε όσο πιο ευχάριστα γίνεται. A, παραλίγο να το ξεχάσω και φημίζομαι για την καλή μου μνήμη, εγώ είμαι η Κατερίνα, κάτοικος Θεσσαλονίκης, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην ιδιότητα ( και στην ιδιοσυγκρασία!), με αρκετά νεύρα ενίοτε, πολλά παπούτσια και πολύ πολύ όρεξη για γράψιμο!

Artcore magazine's footer