Άρθρα :: Visual Arts-Gazette articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

To know us better...

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (To know us better...)

Καταρχάς, πριν από την οποιαδήποτε γνωριμία μεταξύ μας, πρέπει να διευκρινίσω το εξής: δεν είναι καθόλου εύκολο να γράφει κανείς για τη μόδα. Κι αυτό γιατί εκ πρώτης όψεως είναι ένα ζήτημα με περιορισμένες οπτικές.

Θα μπορούσε για παράδειγμα κάποιος να γράψει: «Τάσεις του χειμώνα: υπερμεγεθή μάλλινα πουλόβερ συνδυασμένα με διαφάνειες και δέρμα» ή «Ηow to: χτενίσματα πασαρέλας και εκκεντρικά μακιγιάζ» και να είναι στο πνεύμα των τρεχουσών εξελίξεων σύμφωνα με τα εξώφυλλα των περιοδικών, απόλυτα συνυφασμένα με το αυστηρό πλαίσιο της μόδας ως «δείγμα πολυτέλειας». Όμως στην πραγματική ζωή, ποιος έχει τον χρόνο όταν ξυπνάει το πρωί, να ασχοληθεί με τις τρέχουσες τάσεις της μόδας, να κάνει πρωτοποριακούς συνδυασμούς ρούχων και ακόμη περισσότερο, ποιος νιώθει άνετα μέσα στο περιβάλλον που ζει και κινείται να περιφέρεται με χτενίσματα αντάξια της αρχιτεκτονικής του Παρθενώνα και μακιγιάζ ηθοποιού παντομίμας;

εικόνα άρθρου (To know us better...)

Ας πούμε ιδού μερικά καθημερινά outfits για όταν δεν ξέρεις τι να φορέσεις...(;)

Σε ό,τι τουλάχιστον αφορά την γράφουσα, θεωρώ πως εφόσον δεν είμαι 1,80 - 50 κιλά και δεν απασχολώ στιλιστικό επιτελείο, το προτιμότερο είναι να συνδυάσω το πουλόβερ μου με ένα τζιν αντί να ψάχνω για διαφάνειες και δέρματα και κολάν από παγιέτες κοκ και προτιμώ να κοιμηθώ δέκα λεπτά παραπάνω το πρωί παρά να τα σπαταλήσω μπροστά στον καθρέφτη χαράζοντας με μοιρογνωμόνιο τη γραμμή του eye-liner. Βγαίνω συνήθως όπως να ‘ναι σε σχέση με τους κανόνες των περιοδικών, αλλά αυτό ακριβώς το «όπως να ‘ναι» αποτελεί έναν δικό μου προσωπικό τρόπο έκφρασης, είναι ένα «όπως να ‘ναι» δικό μου.

εικόνα άρθρου (To know us better...)

Ή προτάσεις για το τι να φορέσεις το Σάββατο το βράδυ…

εικόνα άρθρου (To know us better...)

...και μη μου πεις ότι δεν φοράς αυτά τα εσώρουχα σε ένα φιλόδοξο ραντεβού;!

Κάτι που μας οδηγεί στο ότι, από την άλλη πλευρά, θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για την εκφραστική ισχύ της μόδας μέσα σε ένα κοινωνιολογικό πλαίσιο, αλλά πραγματικά αυτό μάλλον θα ταίριαζε σε μία πιο ακαδημαϊκή προσέγγιση του θέματος και άλλωστε, μάλλον και σε αυτήν την περίπτωση, δεν νομίζω να υπάρχει κανένας που την ώρα που ξυπνάει το πρωί σκέφτεται την κοινωνική συμβολή του ντυσίματος ως καθημερινή μορφή τέχνης και λοιπά και λοιπά. Ποσώς δε μάλλον, όταν οφείλει να ντυθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο ανάλογα με το περιβάλλον εργασίας ή σπουδών του ή ανάλογα με τα άτομα που πρόκειται να συναναστραφεί μέσα στη μέρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει απόλυτη επίγνωση κάθε στιγμή του τι σηματοδοτεί η τάδε ή η δείνα επιλογή ρούχου.

Άρα αυτό που μας μένει είναι το εξής: Το ντύσιμο, η μόδα στην απλούστερη μορφή της, δηλαδή «στο μεταξύ μας» και όχι στις πασαρέλες και στις ιλουστρασιόν φωτογραφίες, δεν είναι παρά μια μορφή αυθόρμητης (ίσως και ασυνείδητης) έκφρασης που, όπως κάθε μορφή έκφρασης, μας ενσωματώνει καλύτερα μέσα στη ροή της ζωής μας και μας κάνει να νιώθουμε πιο άνετα με τον εαυτό μας. Ή αλλιώς, η μόδα σε καθημερινή βάση είναι το γνωστό και μη εξαιρετέο στυλ, ανυψωθέν σε υπέρτατη αξία από την αείμνηστη Κοκό Σανέλ. Αυτό είναι που παραμένει όταν η εκάστοτε μόδα ξεθωριάζει με τον χρόνο (ή με την έλλειψη χρόνου μέσα στην ημέρα) και που την καθιστά μια μορφή τέχνης, έτοιμη και ικανή να καλλιεργηθεί από τον κάθε άνθρωπο μέσα στις ιδιαίτερες συνήθειές του.

Όμως και πάλι, επειδή εγκυμονεί η τάση της μαζικοποίησης της αισθητικής, πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν εννοώ το στυλ, όπως αυτό αντιμετωπίζεται από την σκοπιά των πολυπληθών πλέον ‘’street style fashion art blogs’’ ούτε με βάση τα εγχειρίδια «Οι δεκαπέντε κανόνες του ανεπιτήδευτου στυλ». Εννοώ πως μαζί με το πουλόβερ και το παλιό τζιν που θα βάλεις αυτόματα μόλις ξυπνήσεις το πρωί, στυλ είναι επίσης ο τρόπος που θα δέσεις από πάνω το κασκόλ σου ή που θα τινάξεις ασυναίσθητα τα μαλλιά σου ή που θα ανάψεις το τσιγάρο σου βολεμένος ήσυχα μέσα στα άνετα ρούχα σου. Μόνο έτσι το πουλόβερ αυτό παύει να είναι απλώς πουλόβερ, γίνεται δικό σου και αντιπροσωπεύει κάτι από σένα, εκφράζει κάτι από την προσωπικότητά σου, γίνεται ένα μικρό κομμάτι καθημερινής έκφρασης και αυτό ακριβώς είναι τελικά και η μόδα για τον μέσο άνθρωπο, πέρα από τους προβολείς των επιδείξεων, τα ανορεκτικά μοντέλα, τις εκδηλώσεις εκατομμυρίων και τα εξώφυλλα των περιοδικών. Είναι έκφραση καθολική και ατομική συγχρόνως, μία πηγή και μία απόδειξη δημιουργικότητας κάθε μέρα με τον πλέον αυτονόητο τρόπο.

Με βάση αυτήν την λογική λοιπόν σκέφτομαι να γράψω για τη μόδα... όχι για τους ανθρώπους σε συνάρτηση με τα ρούχα, αλλά για τα ρούχα ως αναπαράσταση του στυλ. Το πράγμα έτσι γίνεται πιο εύκολο διότι μπορεί κανείς να ανακαλύψει θέματα που αφορούν το στυλ στην ιστορία, τον κινηματογράφο, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία, τη μουσική… αλλά κυρίως μπορεί να ανάψει τσιγάρο, και οχυρωμένος μέσα στο υπερμέγεθες πουλόβερ του να κοιτάξει απλά γύρω του…

εικόνα αρθρογράφου (Έλενα Γκιβίση)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Έλενα Γκιβίση

Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια

Artcore magazine's footer