Άρθρα :: Vita ARTenativa articles :: vita artenativa

επιλογή γλώσσας
choose language

07.05
2014

This one goes up to... 30

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (This one goes up to... 30)

Χιλιάδες μέχρι θανάτου θαυμαστές, εκατοντάδες επιτυχημένες συναυλίες, ίντριγκες και πάθη, μουσικές ιδιοφυΐες, έρωτες, απρόοπτα, ξαφνικοί θάνατοι, ατελείωτες τουρνέ, προκλητικά εξώφυλλα, αψιμαχίες, συνεντεύξεις και ένα ντοκυμαντέρ για την καριέρα τους προτού γίνουν μόδα και mainstream. Με δυο λόγια, αυτή είναι η μεγαλύτερη μπάντα των τελευταίων τριάντα χρόνων: κυρίες και κύριοι, This is Spın̈al Tap.

Το πρώτο ροκ mockumentary γίνεται φέτος 30 χρόνων και ήδη απο τις αρχές του 2014 οι ευχές σε μπλογκς και κοινωνικά δίκτυα απο τους AC/DC και τους METALLICA, μέχρι τους Motorhead και τον Ozzy Osbourne δίνουν και παίρνουν. Πώς θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς καθώς πολλοί εξ αυτών (και ακόμη περισσότερο οι ανυποψίαστοι θεατές της δεκαετίας του '80) όταν πρωτοείδαν το... ντοκυμαντέρ, δεν κατάλαβαν πως πρόκειται για διακωμώδηση των παγκόσμιων σούπερ σταρ αλλά για απλή καταγραφή μιας πραγματικής μπάντας. Κάπου εδώ άρχισε να πλέκεται και ο μύθος των Spın̈al Tap.

Ο Eddie Van Halen αδυνατούσε να καταλάβει πού είναι το αστείο στην όλη υπόθεση, λέγοντας πως: «οτιδήποτε έβλεπα στην ταινία μου είχε συμβεί» ενώ ο George Lynch των Dokken δήλωνε πως αυτό που έβλεπε στην ταινία «είμαστε εμείς! Πώς έκαναν ένα ντοκυμαντέρ για μας»; Το χειλάκι του Steven Tyler των Aerosmith δεν κουνήθηκε καν γιατί απλά ο τραγουδιστής δεν έβρισκε χιουμοριστική την καθημερινότητα όπως την βίωνε ο ίδιος ως μέλος μιας ροκ μπάντας. Ο Glenn Danzing δε, ήταν σίγουρος πως παρακολουθούσε την ζωή του με τους Misfits σε αντίθεση με τον Tom Waits ο οποίος, ως πιο συγκρατημένος, απλά δάκρυσε. Αξέχαστη έμεινε και η ατάκα του ντράμερ των METALLICA, Lars Ulrich αναφερόμενος στην εν έτει 1992 τουρνέ τους με τους “Guns n' Roses”, πως η συνεργασία εκείνη ήταν “so Spinal Tap”. Μέχρι και οι Nirvana όταν δια στόματος Kurt Cobain δήλωναν πως δεν έχει γυριστεί ποτέ σοβαρό ντοκιμαντέρ για ροκ μπάντα, οι μόνοι που εξαιρούν είναι – σωστά μαντέψατε – οι Spın̈al Tap.

Οι Pearl Jam απο την άλλη, μετά το τέλος της ταινίας είχαν ταυτιστεί απόλυτα με τον άσβεστο πόνο που λέγεται μόνιμος ντράμερ (οι ίδιοι είχαν αλλάξει πέντε με την υπόλοιπη σύνθεση του συγκροτήματος να παραμένει σταθερή):

εικόνα άρθρου (This one goes up to... 30)

Ντράμερ. Η μαύρη σελίδα στην ιστορία των Spın̈al Tap. Τα εναπομείναντα μέλη David St. Hubbins (κατά κόσμον Michael McKean), Nigel Tufnel (ή αλλιώς Christofer Guest) και Derek Smalls (πίσω από το μουστάκι του οποίου κρύβεται ο Harry Shearer) ακόμη μετράνε πληγές απο τις απανωτές και τραγικές απώλειες που βίωσαν απο τους ντράμερ τους. Και δικαιολογημένα καθώς αν συμπεριλάβουμε και αυτά τα τρία βασικά μέλη, ο συνολικός αριθμός των ατόμων που συμμετείχαν στην μπάντα ανέρχεται σε... 37! Οι πιο περιβόητοι θάνατοι των άτυχων μουσικών οφείλονταν σε μια αυθόρμητη ανθρώπινη ανάφλεξη, ένα περίεργο περιστατικό κηπουρικής φύσεως, και μια περίπτωση που σύμφωνα με το πόρισμα της αστυνομίας καλό θα ήταν να μείνει ανεξιχνίαστη... Παρ'όλες τις ατυχίες και τις αντιξοότητες όμως, οι δεσμοί που είχαν χτίσει τα ιδρυτικά μέλη μεταξύ τους όλο και δυνάμωναν. Ξεκινώντας σαν νέοι με φιλοδοξίες και με το όνομα “The Originals”, κάνουν το ντεμπούτο τους με το τραγούδι “Gimme some money” και στην πορεία ξανα αλλάζουν το όνομά τους σε “The New Originals” καθώς οι οριτζιναλ “Originals” τους απειλούν με μήνυση γιατί καταχρώνται του όνοματός τους. Με την σαρωτική προσθήκη του νέου μπασίστα (και μάλιστα με διπλό μπάσο, γιατί απλά μπορεί) Derek Smalls, γεννιούνται οι Spın̈al Tap και η ιστορία πια είναι έτοιμη να τους υποδεχτεί.

http://www.dailymotion.com/video/x28p3n_spinal-tap-stonehenge_music "Η Anjelica Huston ως Polly Deutsch φτιάχνει τα σκηνικά των Spinal Tap"

Στίχοι όλο φωτιά (“Big bottom drive me out of my mind,How could I leave this behind”?), πρωτοποριακή δεξιοτεχνία (ο Nigel κλείνει προκλητικά το μάτι στον Jimmy Page και το theremin του, ανεβάζοντας τον πήχυ με τα σόλο του που συνδυάζουν κιθάρα και... βιολί), ανυπέρβλητα σκηνικά (Stonehenge), δαιδαλώδη παρασκήνια (χάσαμε την έξοδο), επινόηση νέου χρώματος για εξώφυλλα δίσκων (πιο μαύρο πεθαίνεις) και κυρίως ενισχυτές από άλλον πλανήτη που φτάνουν μέχρι το... 11.

Το περιοδικό Empire κατατάσσει το “This is Spın̈al Tap” στη θέση 48 των 500 Καλύτερων Ταινιών όλων των εποχών, ενώ οι New York Times τους συμπεριλαμβάνουν στη δική τους λίστα με τις 1000 Καλύτερες Ταινίες που φτιάχτηκαν ποτέ. Η ταινία λαμβάνει αντίστοιχες αξιώσεις απο τα περιοδικά Total Film και Entertainment Weekly, ενώ το Time Out London την χαρακτηρίζει ως την καλύτερη κωμωδία που γυρίστηκε ποτέ. Ο διάσημος κριτικός ταινιών Roger Ebert της δίνει ένα αξιοζήλευτο σκορ 4/4 αστεριών και η Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κονγκρέσσου την χαρακτηρίζει ως “πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική” . Και δικαιωματικά το αξίζουν!

(Big) Bottoms Up, Spın̈al Tap!

Εικόνες (Πηγές)

  • https://www.facebook.com/ThisIsSpinalTapMovie
  • http://shortlist.com/entertainment/music/the-real-tales-of-spinal-tap
  • http://loudwire.com/this-is-spinal-tap-30th-anniversary/
  • http://www.951thebrew.com/onair/jp-hastings-2890/the-30th-anniversary-of-this-is-12117336/
  • http://www.theguardian.com/music/musicblog/2011/nov/11/spinal-tap-nigel-tufnel-day
εικόνα αρθρογράφου (Κέλλυ Πιλαλίδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κέλλυ Πιλαλίδου

Γεννημένη στη μόνιμα καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη, αν μπορούσε να ευχηθεί ένα μόνο πράγμα για τη ζωή της, αυτό θα ήταν να επισκεφτεί όλες τις χώρες της υδρογείου, μιλώντας την μητρική γλώσσα κάθε μίας από αυτές (ok δύο πράγματα). Δεν μπορεί να θυμηθεί πότε κατάφερε να μετονομάσει το παράλογο σε καθημερινότητα και την ελπίδα σε τρέλα. Ζηλεύει τους ταλαντούχους ανθρώπους γιατί αυτοί πρώτοι δίνουν πνοή στο όνειρο και είναι σχεδόν βέβαιη πως θα ζήσει 152 χρόνια μαθαίνοντας.

Artcore magazine's footer