Άρθρα :: Vita ARTenativa articles :: vita artenativa

επιλογή γλώσσας
choose language

18.05
2014

Orphan Black με καταστρέφεις...

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Orphan Black με καταστρέφεις...)

Θα καταστραφώ. Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο πως θα καταστραφώ. Με τόσες σειρές που ήδη παρακολουθώ, με άλλες τόσες που περιμένω πώς και πώς να βγουν και με τους νέους κύκλους των παλαιοτέρων να σκάνε σιγά-σιγά μύτη το έχω δεδομένο. Για να πω την αλήθεια, δεν είναι όλες οι σειρές που παρακολουθώ άρτια οργανωμένες ή καλογυρισμένες. Αλλά αν κάποια από αυτές «γραντζουνίσει» το ενδιαφέρον μου και σκαλώσω μαζί της, αυτό ήταν. Μ' αρέσει δε μ' αρέσει η εξέλιξή της, είμαι καταδικασμένη να τη δω μέχρι τέλους. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για μια σειρά που είναι δυνατή στα πάντα: σενάριο, σκηνοθεσία, ερμηνείες... όλα σε κρατάνε σε εγρήγορση και ας παίζεται σε δίκτυο όπως το BBC, που δεν είναι φημισμένο για την ποιότητα των σειρών του όπως αντίστοιχα γίνεται για παράδειγμα με το HBO.

Κεντρική ηρωίδα είναι η Sarah Manning, μια μικροαπατεώνισσα που επιστρέφει στο πατρικό της για να διεκδικήσει την κηδεμονία της κόρης της, Kira. Άθελά της γίνεται μάρτυρας της αυτοκτονίας της Eizabeth Childs, μιας γυναίκας που εξωτερικά είναι ολόιδια η Sarah. Δρώντας αστραπιαία, η Sarah αλλάζει ταυτότητες με το θύμα σχεδιάζοντας να ξαφρίσει τους λογαριασμούς της νεκρής, να πάρει την κόρη της και να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή από την αρχή μακριά από όλους και από όλα. Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα. Η Elizabeth εκτός του οτι ήταν αστυνομικός, ήταν και κλώνος της Sarah. Ποιος και πότε προέβη σε κλωνοποίηση ανθρώπου και κυρίως γιατί; Τι κρύβεται πίσω από πολλές και επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις; Υπάρχουν και άλλοι κλώνοι και αν ναι πόσοι και τι γνωρίζουν; Και αν όλα αυτά είναι ένα καλά οργανωμένο σχέδιο, ποια ήταν το «πρωτότυπο» των κλώνων;

εικόνα άρθρου (Orphan Black με καταστρέφεις...)

Το καλό με αυτή τη σειρά είναι οι δεύτεροι χαρακτήρες της και το δαιμονικά μαύρο χιούμορ της. Ο Jordan Gavaris που υποδύεται τον αδελφό της Sarah, Felix Dawkins είναι το λιγότερο ένα χάρμα οφθαλμών, η Maria Doyle Kennedy ή αλλιώς Ms S μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό σε κάθε επεισόδιο, η αστυνομική ομάδα (Kevin Hanchard και Inga Cadranel) είναι το λιγότερο αφοπλιστική όμως εκείνη που σηκώνει στους ώμους της όλο το βάρος της σειράς είναι η πρωταγωνίστρια Tatiana Maslany. Με ένα μικρό spoiler που θα δώσω τώρα, η Maslany υποδύεται εκπληκτικά πέντε χαρακτήρες (μέχρι στιγμής) και πιάνεις τον εαυτό σου να νομίζει πως πρόκειται για πέντε διαφορετικούς ηθοποιούς. Η ερμηνεία (ερμηνείες) της δεν πέρασε απαρατήρητη καθώς φέτος ήταν υποψήφια Χρυσής Σφαίρας για τους ρόλους της στο Orphan Black, ενώ στον Καναδά, απ'όπου και μας έρχεται η σειρά, έχει σαρώσει όλα τα βραβεία στο διάβα της.

εικόνα άρθρου (Orphan Black με καταστρέφεις...)

Ο εθισμός μου με αυτή τη σειρά πέρασε σε άλλο επίπεδο με το που ξεκίνησε ο δεύτερος κύκλος. Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, σε παρασύρει και σου κόβει την ανάσα με τη γρήγορη δράση και τις ολοένα και περισσότερο ανατρεπόμενες ζωές των κλώνων. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η σκληρή αλήθεια που βρίσκεται στο πίσω μέρος της σειράς: όλα αυτά θα μπορούσαν ήδη να συμβαίνουν δίπλα μας ή είναι θέμα χρόνου να συμβούν στο πολύ κοντινό μας μέλλον. Η ζοφερή αυτή αλήθεια του Orphan Black κάνει την εμφάνισή της κάθε Σάββατο στους τηλεοπτικούς δέκτες, ενώ εμένα με βρίσκει να ξεροσταλιάζω πάνω από το πληκτρολόγιό μου, αναμένοντας καρτερικά για την παρουσία της στον θαυμαστό κόσμο του διαδικτύου. Το καλοκαίρι δίνω όρκο, θα πάω κατευθείαν για αποτοξίνωση...

Εικόνες (Πηγές)

  • http://www.hypable.com/2014/03/13/orphan-black-reveals-new-clone-season-2-stills-and-more/
  • https://www.facebook.com/orphanblacktv
  • http://orphanblack.tumblr.com/post/52948971363/
εικόνα αρθρογράφου (Κέλλυ Πιλαλίδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κέλλυ Πιλαλίδου

Γεννημένη στη μόνιμα καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη, αν μπορούσε να ευχηθεί ένα μόνο πράγμα για τη ζωή της, αυτό θα ήταν να επισκεφτεί όλες τις χώρες της υδρογείου, μιλώντας την μητρική γλώσσα κάθε μίας από αυτές (ok δύο πράγματα). Δεν μπορεί να θυμηθεί πότε κατάφερε να μετονομάσει το παράλογο σε καθημερινότητα και την ελπίδα σε τρέλα. Ζηλεύει τους ταλαντούχους ανθρώπους γιατί αυτοί πρώτοι δίνουν πνοή στο όνειρο και είναι σχεδόν βέβαιη πως θα ζήσει 152 χρόνια μαθαίνοντας.

Artcore magazine's footer