Άρθρα :: Vita ARTenativa articles :: vita artenativa

επιλογή γλώσσας
choose language

23.12
2014

Ο κλέφτης, ο τσαγκάρης και ένας χαμένος λαγός

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο κλέφτης, ο τσαγκάρης και ένας χαμένος λαγός)

Ο Δεκέμβριος είναι παραδοσιακά ο μήνας των θαυμάτων. Ειδικά όταν αυτά πασπαλίζονται με χολιγουντιανή λάμψη και αμερικανικό όνειρο, τότε μιλάμε για ένα πραγματικό χριστουγεννιάτικο θαύμα. Ο τελευταίος μήνας για το 2014 μας επιφυλάσσει όχι ένα, αλλά δύο τέτοια θαύματα, που έχουν ως κοινό παρονομαστή την κατηγορία «Κινούμενα Σχέδια». Τυχαίο ή μη –με έμφαση στο μη – λίγη σημασία έχει. Πάμε να δούμε τι είναι αυτό που συνδέει ένα κλέφτη με ένα τσαγκάρη και με έναν λαγό, ο οποίος ήταν γραφτό του να μεταλλαχθεί σε έναν πολύ οικείο μας ποντικό.

Το πρώτο θαύμα ακούει στο όνομα Richard Williams και στην απίστευτη ιστορία του που γεννήθηκε από τις «Χίλιες και Μια Νύχτες». Όσοι από εμάς αγαπήσαμε τον Ροζ Πάνθηρα, και τις ταινίες «Ποιός παγίδευσε τον Roger Rabbit» και «Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (1971), αυτόματα αγαπήσαμε τον Williams, που ήταν υπεύθυνος για το animation. Μεγάλη του αγάπη όμως και πόνημα ολόκληρης της ζωής του, όπως το αποκάλεσε ο ίδιος, ήταν (και είναι) το “The Thief and the Cobbler” και όταν λέει «ολόκληρης της ζωής του», κυριολεκτεί. Ξεκίνησε την παραγωγή το 1964, όμως λόγω έλλειψης χρηματοδότησης και πολύπλοκης ­ναι, πολύπλοκης - animation τεχνικής, η παραγωγή μπαινόβγαινε στα συρτάρια διανομής για τα επόμενα είκοσι χρόνια. 

Μετά την τεράστια επιτυχία του Roger Rabbit, ο Williams καταφέρνει πια να κλείσει συμφωνία με την Warner το 1988, όμως και η συμφωνία αυτή καταρρέει λόγω υπέρβασης του χρόνου και του budget παραγωγής. Η συνέχεια είναι ακόμη πιο περίεργη: Η Warner, σε μια κίνηση α λα Disney, αναλαμβάνει να διανείμει την ταινία με άλλο όνομα (“The Princess and the Cobbler”) το 1993, ενώ στην Αμερική διανέμεται το 1995 ως “Arabian Knight”. Μόλις το 2006, αναλαμβάνει ο σκηνοθέτης Garrett Gilchrist να επαναφέρει στο φως μια ανεπίσημη κόπια του πρωτότυπου, με το όνομα “The Recobbled Cut”, στο διαδίκτυο. Μεταφέρεται στον ψηφιακό κόσμο το 2008, ενώ το 2013 ο ίδιος ο Williams αποφασίζει να λύσει τη σιωπή του στην προβολή της πρωτότυπης δουλειάς του, των 35mm., από την Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Από τότε, ο δημιουργός σωπαίνει και αρνείται να αναφερθεί ξανά στο θέμα. Αυτό δεν εμποδίζει όμως τον κινηματογραφιστή Kevin Schreck να γυρίσει ντοκιμαντέρ με όλο το πολυπαθές παρασκήνιο της ταινίας με τίτλο: “Persistence of Vision”.

Και μια που αναφέραμε και την Disney…

Μια κόπια από τις πρώτες ταινίες που γύρισε ο συγκεκριμένος κολοσσός, το 1927, βρέθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Νότιας Νορβηγίας πριν από μερικές ημέρες. 

Η ταινία φέρει τον τίτλο “Empty Socks” και ω, σύμπτωση, είναι η πρώτη χριστουγεννιάτικη ιστορία που δημιούργησε ο Walt Disney! Στην πρωτότυπη κόπια της ταινίας πρωταγωνιστεί ο Όσβαλντ, ο Τυχερός Λαγός (και «πρόγονος» του Mickey Mouse) και έχει διάρκεια 5’ 30’’, ενώ πριν από αυτήν την ανακάλυψη, η μοναδική γνωστή κόπια του “Empty Socks” είχε διάρκεια 25’’ και φυλασσόταν στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Τα «κάδρα» που εμφανίζονται μεταξύ του 30ου και 60ου δευτερολέπτου είναι εκείνα που έλειπαν για να ολοκληρωθεί από την αρχή η ταινία, σχεδόν έναν αιώνα μετά τον σχεδιασμό της. 

Από όποια μεριά και να το δει κανείς, αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι πως τίποτα δεν πάει χαμένο, όσα χρόνια και αν περάσουν. Η βασική μου ευχή για όλους, είναι να μην χρειαστεί να δούμε αυτή την, αισιόδοξη κατά τα άλλα, μεριά της ζωής ιδίοις όμμασι. Ας χαρεί ο κάθε οραματιστής άνθρωπος το δημιούργημά του όσο το δυνατόν νωρίτερα, ασχέτως αν είναι πνευματικό, υλικό, μακροπρόθεσμο ή απλό καθημερινό… 

Τα ξαναλέμε την επόμενη χρονιά… 

Κείμενα (Πηγές)

  • www.theatlantic.com

 

εικόνα αρθρογράφου (Κέλλυ Πιλαλίδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κέλλυ Πιλαλίδου

Γεννημένη στη μόνιμα καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη, αν μπορούσε να ευχηθεί ένα μόνο πράγμα για τη ζωή της, αυτό θα ήταν να επισκεφτεί όλες τις χώρες της υδρογείου, μιλώντας την μητρική γλώσσα κάθε μίας από αυτές (ok δύο πράγματα). Δεν μπορεί να θυμηθεί πότε κατάφερε να μετονομάσει το παράλογο σε καθημερινότητα και την ελπίδα σε τρέλα. Ζηλεύει τους ταλαντούχους ανθρώπους γιατί αυτοί πρώτοι δίνουν πνοή στο όνειρο και είναι σχεδόν βέβαιη πως θα ζήσει 152 χρόνια μαθαίνοντας.

Artcore magazine's footer