Άρθρα :: Vita ARTenativa articles :: vita artenativa

επιλογή γλώσσας
choose language

06.10
2014

Ακαταμάχητα Διαολεμένοι

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ακαταμάχητα Διαολεμένοι)

Η τραγική πλειοψηφία των φιλμ στον κινηματογράφο στηρίζεται σε ένα αξεπέραστο δόγμα: Πρέπει πάντα να έχεις τον κακό να βάζει εμπόδια και τον καλό να θριαμβεύει στο τέλος ξεπερνώντας τα. Η τραγική πλειοψηφία των κινηματογραφικών ταινιών δεν έχει καμία σχέση με την έκβαση των γεγονότων στην καθημερινή ζωή. Ταπεινή μου γνώμη: δεν θα έπρεπε πάντα να επικρατεί ο αθώος πλην τίμιος και κατατρεγμένος πρωταγωνιστής. Γιατί είναι αρκετά εκείνα τα δείγματα του κακού που έχουν αφοπλιστικά δίκιο και... έκπληξη! Δεν θα υπήρχε τόσο κακό στον κόσμο αν δεν είχαμε πνιγεί στην απάθεια της καλοσύνης. Είναι κάποιοι χαρακτήρες που σου δείχνουν ακριβώς αυτό: Εκεί όπου έχεις αποτύχει στην ουσία σου, γεννιέται ένα τέρας που δεν είναι τίποτε άλλο από το είδωλό σου, όταν τολμήσεις να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη.

Joker – Batman Begins

εικόνα άρθρου (Ακαταμάχητα Διαολεμένοι)

Υπάρχουν πολλοί οι λόγοι για να «αγαπήσεις» τον Τζόκερ του Λέτζερ, ο πιο αξιοθαύμαστος εκ των οποίων είναι το βάθος που απέκτησε ο χαρακτήρας με το υποκριτικό ταλέντο του εκλιπόντος ηθοποιού και η αφοπλιστική σεναριακή επιχειρηματολογία του. Ο Τζόκερ γενικά χαρακτηρίζεται ως ένας «ψυχοπαθής, σχιζοφρενής, κατασυρροήν δολοφόνος χωρίς κανένα ίχνος συμπόνοιας». Και μην ξεχνάμε και τον κλόουν. Ακόμη πιο τρομακτικός. Στην ταινία όμως προβαίνει σε ένα αφοπλιστικό ψυχο-κοινωνικό τεστ, γνωστό και ως ‘Joker’s Trap’. Δύο φέρι γεμάτα κόσμο, το ένα με απλούς «καλούς» πολίτες και το άλλο γεμάτο βαρυποινίτες και τα δύο ζωσμένα με εκρηκτικά. Μόλις το ρολόι σημάνει 12 θα εκραγούν ταυτόχρονα εκτός και αν αποφασίσουν οι μεν να εξουδετερώσουν τους δε, πρώτοι. Το «πολιτισμένο» φέρι, υπάκουο σε κανόνες και στο δίκαιο αποφασίζει να ψηφίσει. Μόλις όμως φτάνει σε αδιέξοδο, η λύση γίνεται πιο απλή: Οι κατάδικοι έχουν κάνει τις επιλογές τους, σκότωσαν, βίασαν, έκλεψαν. Σκότωσέ τους τώρα. Μια μικρή λεπτομέρεια: μαζί με τους βαρυποινίτες υπάρχει το πλήρωμα, οι συνοδοί-αστυνομικοί και ένα κάρο υπεύθυνοι, οι οποίοι και δεν λαμβάνονται υπ’όψιν ποτέ. Άλλωστε οι παράπλευρες απώλειες σε παρόμοιες καταστάσεις δεν χρίζουν ποτέ προσοχής. Το πείραμα δείχνει ακριβώς αυτό που κάνει τον Τζόκερ να πλημμυρίζει από χαρά τις νύχτες στη Γκόθαμ: Μην ευαγγελίζεσαι εύκολα την ηθική σου. Φτάνει μια πράξη απελπισίας για να αλλάξεις γνώμη στο λεπτό. Όπως είπε και ο κακός κλόουν: «Η τρέλα είναι σαν τη βαρύτητα. Χρειάζεται μόνο ένα σπρώξιμο». Και για να δεις πόσο βαθιά στη ψυχή σου μπορεί να μπει ένας Τζόκερ, ρίξε μια ματιά στο πείραμα Milgram εδώ

Ή δες την ενδιαφέρουσα άποψη του σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν:

Οι μηχανές – The Matrix

εικόνα άρθρου (Ακαταμάχητα Διαολεμένοι)

«Η επιτυχία στη δημιουργία Τεχνητής Νοημοσύνης θα είναι το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δυστυχώς μπορεί να είναι και το τελευταίο, αν δεν βρούμε έναν τρόπο να αποφύγουμε τις πιθανές καταστροφές αυτής». Είναι μια από τις πολλές δηλώσεις του αστροφυσικού Steven Hawking, όπου διαφαίνεται η ανησυχία του καθηγητή για την κατάληξη της ανθρωπότητας. Στον κόσμο του “Matrix” η ανθρωπότητα έχει φτάσει σε αυτό το σημείο δημιουργώντας τις περίφημες μηχανές, τεχνολογικά άρτια ρομποτοειδή με ικανότητα ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης τους. Ο αρχικός τους σκοπός – που δεν αναφέρεται, η αλήθεια είναι, καθαρά στην ταινία, ξεκαθαρίζεται όμως στο “Animatrix” – ήταν να γίνουν οι καλύτεροι σκλάβοι της ανθρωπότητας υπηρετώντας κάθε λογής ανθρώπινη επιθυμία. Ως είθισται και τηρώντας κάθε παράδοση, ο άνθρωπος έχασε το μέτρο και άρχισε να βγάζει όλα τα εξουσιαστικά του σύνδρομα επάνω τους. Οι μηχανές όμως ανέπτυξαν πολύπλοκη νοημοσύνη και επαναστάτησαν. Η μαζική τους καταστροφή ήταν η ανθρώπινη απάντηση. Κίνηση καλής θέλησης τελικά ήταν να αφήσουμε τις μηχανές να ζήσουν ειρηνικά στην έρημο όπου και δημιούργησαν ένα παγκόσμιο οικονομικό κέντρο. Ανθρώπινη απάντηση: μαζικός αφανισμός και πάλι. Ώσπου οι άνθρωποι άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους (άκου τώρα) και οι μηχανές εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να πάρουν την εκδίκησή τους. Και τι έκαναν; Ούσες εξυπνότερες ημών, γνώριζαν πως ιδεατός κόσμος μεταξύ ανθρώπων και μηχανών δεν θα υπάρξει ποτέ. Έτσι δημιουργήθηκε ο παράδεισος της εικονικής πραγματικότητας που λέγεται “Matrix” που για έκβαση ήττας δεν το λες και άσχημα. Και πάλι όμως ψάχνουμε τον έναν, τον εκλεκτό για να καταστρέψει ολοσχερώς και δια παντώς τις μηχανές. Μας έδειξαν έλεος, είναι αλήθεια. Ας πρόσεχαν. 

Severus Snape – Harry Potter

εικόνα άρθρου (Ακαταμάχητα Διαολεμένοι)

Ο χαρακτήρας του «στριμμένου» καθηγητή Σνέιπ στο Χαριπότειο σύμπαν είναι εξαιρετικά καλογραμμένος και από τα βιβλία φαίνεται καλύτερα η έξτρα στάλα αγάπης και αδυναμίας που έτρεφε για εκείνον η δημιουργός του J.K.Rowling. O Σνέιπ σαν πιτσιρικάς ήταν λίγο παράξενος, λίγο μυστήριος και πολύ απόμακρος. Ο πατέρας Πότερ το κατάλαβε από την πρώτη στιγμή και φρόντισε να του κάνει τον βίο αβίωτο με όποιον τρόπο μπορούσε. Τα σχόλια για την εμφάνισή του, για τα περίεργα μαλλιά του, γιατί δεν είχε ποτέ φίλους – είναι να απορεί κανείς πραγματικά όταν σε «δουλεύει» μέχρι και ο μάγειρας της σχολής. Η μόνη που τον καταλάβαινε ήταν η μαμά του Πότερ, Λίλυ καθώς την αποξένωση και τη μοναξιά την βίωσε και εκείνη στο πετσί της μεγαλώνοντας σε μια συνηθισμένη οικογένεια και με τη καθημερινή και αφόρητη ζήλεια της μη μάγισσας αδερφής της. Έτσι η Λίλυ πήρε δειλά δειλά από το χέρι τον Σνέιπ και δώσε βόλτες στα ποτάμια και λουλούδια και χαρές και μαγικά κόλπα κάτω από την μύτη των ανθρώπων. Λες τελικά ο Σνέιπ να βρήκε και αυτός ένα ταίρι στον άχαρο τούτο κόσμο και να μη χρειάζεται πια να καίγεται στην μοναξιά και τη μοναχικότητά του; 

Γράψε λάθος Severus. Η Λίλι παντρεύεται τον Τζέιμς Πότερ, γεννιέται ο Χάρι και στο κάλεσμα του Βόλντεμορτ για την καταστροφή του κόσμου ο Σνέιπ σηκώνει σταθερά το χέρι. Αρκετά χρόνια μετά, ο Βόλντεμορτ νικήθηκε από το μωρό Χάρι το οποίο πλέον μεγάλωσε και φοιτεί στο Χόγκγουαρντς, όπου εκεί πια διδάσκει και ο Σνέιπ. Στη ταινία φαίνεται η ανείπωτη χαρά του για τον μικρό: Το βλέμμα του Ρίκμαν βροντοφωνάζει θυμό και δεν είναι στημένο το σκηνικό: Ο Σνέιπ στ’αλήθεια απεχθάνεται τον Χάρι. Είναι η φτυστή εικόνα του πατέρα του και οι μνήμες της ταλαιπωρίας του παρεθόντος είναι νωπές. Ο Χάρι όμως έχει και ένα ατού – και ευτυχώς για αυτόν γιατί χωρίς αυτό δεν πιστεύω να τα έβγαζε πέρα με τον καθηγητή του: έχει τα μάτια της μητέρας του και αυτό είναι αρκετό για να ξεπεράσει ο ίδιος ο Σνέιπ τη μαυρίλα της ψυχής του και να καταφέρει να βλέπει τον Χάρι ως κομμάτι της μοναδικής γυναίκας που αγάπησε. Γίνεται σκιά και προστάτης του μέχρι το τέλος, παίρνει την βαριά κατάρα της δολοφονίας Ντάμπλντορ επάνω του, για να μην καταδικάσει στην κόλαση που ο ίδιος γνώριζε καλά τον Μάλφοϊ και όλα αυτά (και άλλα τόσα) για να δολοφονηθεί εν ψυχρώ στο τέλος – ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Ρόουλινγκ που σκότωσε μια και έξω, χωρίς καμιά κάθαρση την καρδιά και τη βάση της ίδιας της της ιστορίας. 

Η σκηνή όπου ο Σνέιπ θρηνεί με την νεκρή Λίλι στα χέρια του είναι αποκαρδιωτική, όμως η μια και μοναδική λέξη που τόσο μελαγχολικά ξεστομίζει ο Ρίκμαν στην παρακάτω σκηνή είναι η επιτομή του συναισθήματος και των 8 ταινιών συνολικά:

 

 

Loki – Thor/Thor 2 The Dark World

εικόνα άρθρου (Ακαταμάχητα Διαολεμένοι)

-«Πατέρα νιώθω έτοιμος να αναλάβω τον θρόνο. Τα μυαλά του Θορ πετάνε στο υπερπέραν, όλη μέρα αναλώνεται σε fist bumping με το στρατό σου. Εγώ είμαι μετρημένος και οργανωμένος για να σε υπερασπιστώ». 

-«Λόκι... Είσαι υιοθετημένος». 

Και μια ζωή στην απ’ έξω και πάντα να χάνεται στη σκιά του Θορ και πάντα να νιώθει παραγκωνισμένος. Και φυσικά χαμένος στην άγνοια για την καταγωγή του. Όσο να πεις προκλήθηκε. Από εκεί και μετά φτάνει μια πονηρή ματιά του Tom Hiddleston για να σου δείξει πόσο πανούργος είναι, αυθεντικό παιδί της δολοπλοκίας. Όπως όμως φάνηκε στο sequel, δεν είναι και αναίσθητος γιατί μπορεί να τα ‘χει μαζεμένα στον πατέρα και τον αδερφό του, όταν όμως μαθαίνει για τον άδικο χαμό της μητέρας του δεν διστάζει να βάλει στην άκρη τα προσωπικά πανούργα σχέδιά του ώστε να πάρει εκδίκηση στο όνομά της. 

Alex DeLarge – A Clockwork Orange

εικόνα άρθρου (Ακαταμάχητα Διαολεμένοι)

Ο πρωταγωνιστής Άλεξ στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» είναι γεννημένος κακός. Κάνει όποια βίαιη πράξη του έρχεται στο μυαλό χωρίς ίχνος συμπόνοιας και τύψεων. Για μεταμέλεια ούτε λόγος. Δεν έχει καμιά δικαιολογία που να τον κάνει κάπως συμπαθή στο κοινό. Εδώ υπάρχει μια ειδοποιός διαφόρα με το βιβλίο: ο Burgess στο τέλος του πονήματός του παρουσιάζει τον Άλεξ γερασμένο, μετανιωμένο και πιο σοφό. Ο Κιούμπρικ από την άλλη του άλλαξε τα φώτα – κυριολεκτικά. Στην ταινία ο Άλεξ συλλαμβάνεται και υποβάλλεται σε θηριώδη πειράματα ως τιμωρία για «να στρώσει». Ο κοινωνικός ιστός κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τον «φτιάξει». Του επιστρέφει τη βία που ο ίδιος απλόχερα χάριζε προ συλλήψεως μέχρι να πάρει το μάθημά του και να επιστρέψει σωστός πολίτης πια στην καθημερινότητα. Μόνο που ο Άλεξ, αν ήταν ένας αιμοσταγής κακούργος όταν συλλήφθηκε, μετά την απελευθέρωσή του μετατράπηκε σε ωμό κτήνος. Στα αγγλικά ο όρος clockwork’ αναφέρεται σε μια τεχνητή κόπια ενός πρωτότυπου που πλέον δεν υφίσταται ή δεν λειτουργεί. Η έκφραση ‘A Clockwork Orange’ μιλάει για κάτι τελείως άχρηστο και παράξενο που δεν έχει λόγο να υπάρχει εξ αρχής. 

Αυτό που ήθελε να τονίσει ο Κιούμπρικ είναι ο επαναλαμβανόμενος κύκλος της βίας στη πολιτισμένη σύγχρονη κοινωνία. Όποιο μαύρο πρόβατο ξεφύγει από την αγέλη, διώκεται και τιμωρείται με τα ίδια μέσα που ακολούθησε και εκείνο για να προκαλέσει πόνο. Μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο βίας χωρίς σταματημό και κυρίως χωρίς αποτέλεσμα. Γιατί το μόνο που κατάφερε η σωφρονιστική αυτή τακτική είναι να ωθήσει ακόμη περισσότερο στην τρέλα το απολωλός πρόβατο... Και να κάνει τον (κάθε) Άλεξ μετά από την βίαιη τιμωρία του να αναπολεί τις παλιές καλές μέρες της καταστροφής που προξενούσε.. Και να ξεκινάνε τα πράγματα πάλι από την αρχή με πιο πιθανή την ίδια, αν όχι χειρότερη κατάληξη.

Και πώς τελικά περιμένεις να φτιάξεις μια καλή κοινωνία, όταν για μέσο επιλέγεις να έχεις το ίδιο πράγμα που προσπαθείς να εξαλείψεις;

Εικόνες (Πηγές)

  • http://thepiratesdilemma.com 
  • http://villains.wikia.com 
  • http://de.harrypotter.wikia.com/ 
  • http://www.moviecricket.com 
  • http://imperrin.wordpress.com/ 
  • http://9words.ca 
εικόνα αρθρογράφου (Κέλλυ Πιλαλίδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κέλλυ Πιλαλίδου

Γεννημένη στη μόνιμα καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη, αν μπορούσε να ευχηθεί ένα μόνο πράγμα για τη ζωή της, αυτό θα ήταν να επισκεφτεί όλες τις χώρες της υδρογείου, μιλώντας την μητρική γλώσσα κάθε μίας από αυτές (ok δύο πράγματα). Δεν μπορεί να θυμηθεί πότε κατάφερε να μετονομάσει το παράλογο σε καθημερινότητα και την ελπίδα σε τρέλα. Ζηλεύει τους ταλαντούχους ανθρώπους γιατί αυτοί πρώτοι δίνουν πνοή στο όνειρο και είναι σχεδόν βέβαιη πως θα ζήσει 152 χρόνια μαθαίνοντας.

Artcore magazine's footer