Άρθρα :: Ερεβοκτόνο Ρόδι articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Η στήλη αυτή-χάρτης της μουσικής και της ποίησης-φιλοδοξεί να είναι τόσο πυκνή όσο και το νωπό χιόνι στ’ αχανή ύψη του Χελμού, κι όσο της Στύγας τα ψυχρά και λαγαρά νερά. Ταυτόχρονα όμως, μες στην αμείλικτη απλοχωριά της μεγαλοπρεπούς, πολύπλοκης ζωής μας, η στήλη αυτή θα είναι τόσο απλή κι ασπόνδυλη όσο και μια μεταμεσονύχτια ραδιοφωνική εκπομπή·της νωθρής νύχτας και του περιθωρίου!Κάθε δεύτερη Παρασκευή λοιπόν (στην πιο απαραχάρακτη μέρα της εβδομάδος), θα γράφονται πράγματα, ιστορίες και μύθοι, που γεννήθηκαν για ν’ αστροβολούν και να μας συναρπάζουν -κι ίσως να μην το κατόρθωσαν ακόμα. Αποσπάσματα πεζών, ποιητικά συντρίμματα, στίχοι, μουσικές και πολιτιστικές μαζώξεις θα γεμίζουν τη στήλη και τις μέρες μας·θα είναι η αίρεση κι η προαίρεση. Όλα όσα έλαμψαν δηλαδή στο άπειρο φως και τα γνώρισαν οι πάντες, ή κι όσα σμιλεύτηκαν εν κρυπτώ και παραβύστω και δεν τα πήρε είδηση κανείς

Σελίδα 1 / 1

εμφάνιση ανά σελίδα :

  • 15
  • 30
  • 50
  • 100
25.01
2019

Μπράβο ρε Λάνθιμε!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μπράβο ρε Λάνθιμε!)
Πως τα φέρνει έτσι αυτή η κακόβουλη η μοίρα κι όλα μοιάζουν να συμπίπτουν και να αλληλοσυμπληρώνονται σ’ αυτόν τον κόσμο; Παραμένει πραγματικά άγνωστο. Μυστήριο πράγμα η ζωή δηλαδή «κι η τύχη άσπλαχνος κι η μοίρα μισητή» που γράφει ο Αλεξανδρινός. Τις ώρες λοιπόν που γράφονται αυτές οι γραμμές και τιμούμε τη μνήμη του μεγαλύτερου κινηματογραφιστή αυτού του έθνους, του Θόδωρου Αγγελόπουλου που μας εγκατέλειψε πριν από εφτά ακριβώς χρόνια, το ζήτημα που μονοπωλεί την κοινωνική πραγματικότητα και τις καθημερινές συζητήσεις δεν είναι άλλο από την ιστορική συμφωνία επίλυσης του λεγόμενου «Μακεδονικού» ζητήματος. Κι όλα αυτά ήρθαν να συγκεραστούν παροιμιωδώς με μια μεγαλειώδη στιγμή του ελληνικού αθλητισμού στην Αυστραλία, καθώς και με τη μνημειώδη πορεία του Λάνθιμου μέχρι τις 10 οσκαρικές υποψηφιότητες.
11.01
2019

Θα σε παλέψω Θάνατε!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Θα σε παλέψω Θάνατε!)
«Εδώ που ανταμωθήκαμε, χάρο δεν λογαριάζω/ κι αν θέλει ας έρθει να με βρει, μα εγώ δεν τον φοβάμαι». Με αυτά τα λόγια ξεκίνησε την τελευταία του δημόσια ομιλία ο καθηγητής και φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης, λίγες μέρες πριν από τη φυγή του. Με αυτό το κατάφωτο δημοτικό τραγούδι, το ολάνθιστο και ρωμαλέο λιανοτράγουδο, υποδέχτηκακι εγώ φέτος την αλλαγή του χρόνου, μοιράζοντάς το σε φίλους και γνωστούς με την ξέχειλη συγκίνηση μιας κοινωνούμενης «αλήθειας»· σαν να πρόκειται για τον υπέρτατο οδηγητικό κανόνα της ζωής. Κι είναι στ’ αλήθεια, αν και χιμαιρικό στον πυρήνα του, ένα υπέρλαμπρο ποίημα φωτός κι ανδρείας, που θα αρκούσε από μόνο του για να ξεδιπλωθούν επάνω του τόμοι και τόμοι φιλοσοφίας. Μαζί του σας καλωσορίζω λοιπόν στο 2019 και στο «Ερεβοκτόνο Ρόδι».

Artcore magazine's footer