Άρθρα :: Art outside the Core articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Πρωτότυπα USB ή μικρά έργα τέχνης;

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πρωτότυπα USB ή μικρά έργα τέχνης;)

Και γιατί όχι και τα δύο; Ο κύριος Πόλυς Δημητριάδης, μετά από χρόνια εργασίας στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Ελλάδα της ανεργίας και των μηδενικών ευκαιριών και κατάφερε όχι μόνο να μην πτοηθεί, αλλά να δημιουργήσει μικρά, ευφάνταστα έργα τέχνης στο όνομα της τεχνολογίας.

Ξεκινώντας από το μηδέν και χωρίς καμιά οικονομική βοήθεια, ο κύριος Δημητριάδης σχεδίασε και υλοποίησε όλο το USB BAT Project με χειροποίητα δημιουργήματα ενώ για την Vintage σειρά του προτίμησε την... ανεύρεση σπάνιωνκομματιών από παζάρια, γιουσουρούμ και το ebay, τα οποία μεταποίησε προσεκτικά ώστε να μην χαθεί η αυθεντική τους ταυτότητα. Το αποτέλεσμα είναι το λιγότερο πρωτότυπο καθώς απλά χρηστικά αντικείμενα μεταμορφώνονται σε «αποθήκες» κάθε λογής ψηφιακού κομματιού της σύγχρονης ζωής μας.

εικόνα άρθρου (Πρωτότυπα USB ή μικρά έργα τέχνης;)

Η τελευταία του συλλογή έχει ως θέμα τις κασέτες, ένα είδος προς εξαφάνιση και φορέας νοσταλγίας για όσους τις πρόλαβαν πολύ πριν την έλευση των cd και των Mp3 players. 

εικόνα άρθρου (Πρωτότυπα USB ή μικρά έργα τέχνης;)

Για περισσότερες πληροφορίες αλλά και για να δείτε το πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις δημιουργίες του κυρίου Δημητριάδη, μπορείτε να επισκεφθείτε το επίσημο προφίλ του στο facebook, ή να κάνετε ένα διαδικτυακό πέρασμα από την... βιτρίνα του καταστήματός του στο etsy. Θα μείνετε άφωνοι με την ποικιλία των USB αλλά κυρίως με την αμέριστη προσοχή στην λεπτομέρεια και τη φροντίδα του κυρίου Δημητριάδη στα μοναδικά και ξεχωριστά κομμάτια του!

( Υπάρχουν ήδη διαθέσιμες νέες δημιουργίες μεγαλύτερης χωρητικότητας 16 και 32 GB)

Εικόνες (Πηγές)

  • https://www.etsy.com/shop/Think4HandmadeArt?ref=si_shop
  • https://www.facebook.com/Think4HandmadeArt
εικόνα αρθρογράφου (Κέλλυ Πιλαλίδου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κέλλυ Πιλαλίδου

Γεννημένη στη μόνιμα καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη, αν μπορούσε να ευχηθεί ένα μόνο πράγμα για τη ζωή της, αυτό θα ήταν να επισκεφτεί όλες τις χώρες της υδρογείου, μιλώντας την μητρική γλώσσα κάθε μίας από αυτές (ok δύο πράγματα). Δεν μπορεί να θυμηθεί πότε κατάφερε να μετονομάσει το παράλογο σε καθημερινότητα και την ελπίδα σε τρέλα. Ζηλεύει τους ταλαντούχους ανθρώπους γιατί αυτοί πρώτοι δίνουν πνοή στο όνειρο και είναι σχεδόν βέβαιη πως θα ζήσει 152 χρόνια μαθαίνοντας.

Artcore magazine's footer