Άρθρα :: Art outside the Core articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

22.09
2014

Για την έκφραση του δρόμου…

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Για την έκφραση του δρόμου…)

Ήταν αρχές του Σεπτέμβρη και ενώ όλη η υφήλιος συγκλονίστηκε με το γεγονός ότι οι διασημότητες βγάζουν γυμνές selfie, εδώ, στη μικρή κοινωνία της Αλεξανδρούπολης, μια άλλη αποκάλυψη ήρθε να ταράξει το ξεκίνημα του φθινοπώρου μας! Ένας τυπάκος, ερωτευμένος προφανώς, επέλεξε μερικές δεκάδες τοίχους της πόλης μας για να εξομολογηθεί τον έρωτα του σε μια κοπέλα.

Τζεμιλέ σ’ αγαπώ

Τα social media πήραν φωτια! Talk of the town η Τζεμιλέ και ο ανώνυμος θαυμαστής της! Δεν ξέρω, αν τελικά θα αγαπηθούν ή, αν θα παντρευτούν όπως θα ήθελε ο ρομαντικός τυπάκος… Ξέρω όμως ότι πέρασε ένα μήνυμα! Ήδη στην πόλη μερικοί τοίχοι έχουν φρέσκα χρώματα και τα πονήματα του νεαρού μειώνονται μέρα με τη μέρα, ωστόσο οι φωτογραφίες μένουν! 

Ένας τοίχος είναι πεδίο δράσης για τον καθένα που θέλει κάτι να πει… Είτε κάνεις το πιο περίτεχνο γκράφιτι είτε κάνεις κάτι συμβολικό, όπως σημαδεύει τους τοίχους ο Μπάνκσυ είτε απλώς εκφράσεις τον έρωτα σου για μια γκόμενα, πάντα ο ιδιοκτήτης του τοίχου έχει το δικαίωμα να μην εγκρίνει την πράξη σου και να σε μπογιατίσει την άλλη μέρα το πρωί!

  • Σ’ αυτό το σημείο επιτρέψτε μου έναν παραλληλισμό. Αν ο Μπάνκσυ είναι για το γκράφιτι ότι είναι οι Μπητλς για την μουσική τότε ο συμπαθής φίλος μας (και wannabe εραστής της Τζεμιλέ) είναι ότι κι ο Παντελής Παντελίδης… Ένα εύκολο σουξεδάκι, που κάνει ένα μπαμ, ψιθυρίζεται για λίγες μέρες και μετά χάνεται όσο εύκολα χάνεται και το σπρέυ από τον τοίχο…

Το σπρέυ έχει χαρακτήρα επαναστατικό! Πάντα… Θύμαμαι πιτσιρικάς είχα γράψει και γω 2-3 λέξεις σ’ ένα τοίχο του σχολείου μου! Αδρεναλίνη… Μόνο η σκέψη ότι θα περάσει κάποιος και θα μας δει έκανε το χέρι μας να τρέμει και ως εκ τούτου το αποτέλεσμα ήταν αστείο! Αλλά από εκεἰ πηγάζει και η συμπάθεια μου γι’ αυτόν που το επιχειρεί. 

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να του αφιερώσω 2-3 αράδες σε ένα κείμενο που μπορεί να ξεκίνησε με κάτι ευτράπελο που αφορά μια μικρή κοινωνία αλλά σκεφτείτε… Έχετε δει κάποιον άλλον τρόπο έκφρασης στις μέρες μας που να κραυγάζει, να καταδικάζει, να λέει αλήθειες, να σοκάρει ή να προειδοποιεἰ;

εικόνα άρθρου (Για την έκφραση του δρόμου…)

Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι…

Ό,τι γράφεται σ’ ένα τοίχο, γράφεται χωρίς λογοκρισία. Γράφεται από ανθρώπους που δεν έχουν βήμα ούτε στην τηλεόραση ούτε στο ραδιόφωνο ούτε σε καμιά εφημερίδα. Γράφεται για να προκαλέσει και γι’ αυτό πολλές φορές έχει μια δυναμική που δεν την αντέχει κανένας τηλεοπτικός σταθμός και κανένα ραδιόφωνο. Εξάλλου «Μας κατουράνε και τα ΜΜΕ λένε ότι βρέχει» όπως διάβασα πρόσφατα σ’ ένα τοιχάκι εδω πιο κάτω! 

Σε μια εποχή που η λογοτεχνία αρέσκεται στο ρομάντζο, που ο πολιτισμός έχει γίνει πολύ καθωσπρέπει και δήθεν, που μεγάλοι καλλιτέχνες λογίζονται αυτοί που πουλάνε πιο πολλά mp3 ή έχουν πιο πολλούς φανς στη σελίδα τους, στον δρόμο γράφονται αλήθειες! 

Και αυτές οι αλήθειες είναι που πρέπει να διασωθούν. Ναι, ίσως η Τζεμιλέ να βρήκε τον άνθρωπό της, ίσως η Θεσσαλονίκη ολόκληρη να έμαθε ποια είναι η Εμμανουέλα Αγγουράκη. Αλλά μέσα από τους τοίχους περνάνε και άλλα πιο σημαντικά μηνύματα. Για τον φασισμό που μας τρομάζει, για τη δημοκρατία που δεν έχουμε, για τον ρατσισμό, για τον καταναλωτισμό… Ακόμη και για τα αδέσποτα. Όλες μας οι ευαισθησίες έχουν γίνει σύνθημα σε κάποιον τοίχο. Όχι από εμάς… Από κάποιους λίγο πιο τολμηρούς. 

Αλλά μήπως κι εμείς, αυτά δεν θα θέλαμε να πούμε; 

Το σύνθημα στον τοίχο είναι στρατευμένη τέχνη. Ίσως η μόνη στρατευμένη τέχνη που μας έχει απομείνει. Όλες οι άλλες έχουν μπει σε καλούπια. Αυτό, το να γράφεις σε έναν τοίχο αυτό που σε πονάει, δεν μπαίνει σε καλούπι. Ακόμα και η λογοκρισία του, έχει να κάνει με τον εκ νέου καλλωπισμό της ιδιωτικής περιουσίας. 

Κλείνοντας, θα ήθελα να προτείνω σε σένα που διαβάζεις τις σκέψεις μου, να διαβάζεις κι όλα εκείνα που γράφονται στους τοίχους. Ανάμεσα στη σαβούρα της οπαδικότητας, πολιτικής και αθλητικής, θα βρεις ατάκες που αν τις αναλύσεις, θα γίνουν τρόπος σκέψης… Κι αργότερα, τρόπος ζωής...

εικόνα αρθρογράφου (Παύλος Κ.)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Παύλος Κ.

Είμαι ο Παύλος Κ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην άκρη της Ελλάδας... Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ακόμα μεγαλώνω! Έχω στο ενεργητικό μου μια αποτυχημένη απόπειρα για πτυχίο, μια επιχείρηση που δίνει χαρά μέσω της γεύσης και προσπαθώ να ασχολούμαι με πολλά γιατί αλλιώς βαριέμαι σχετικά εύκολα... Επίσης, βλέπω σειρές! You name it, I watch it...

Artcore magazine's footer