Άρθρα :: ARC Attack articles :: arc attack

επιλογή γλώσσας
choose language

19.11
2015

Ανεκπλήρωτοι... έρωτες

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ανεκπλήρωτοι... έρωτες)

Ο αρχιτέκτονας είναι ζωγράφος και γλύπτης παράλληλα, προσπαθεί να αποτυπώσει την ιδέα του πάνω στο σχεδιαστήριο και στη συνέχεια να δώσει μορφή και ζωή σε ένα νεκρό και ψυχρό στοιχείο σαν το κτίριο. Από το σχέδιο όμως μέχρι την κατασκευή, η διαδρομή είναι αρκετά δύσκολη και εξαρτάται από πολλές παραμέτρους. Σ΄ αυτό το άρθρο θα δούμε μερικά παραδείγματα ανεκπλήρωτων αρχιτεκτονικών σχεδίων μέσα από το πρίσμα της ιστορίας.

O φημισμένος μηχανικός Buckminster Fuller συνεργάστηκε με τον αρχιτέκτονα Shoji Sadao το 1960 για να προτείνει έναν γεωδαιτικό θόλο πλάτους 3,2 χιλιομέτρων πάνω από το κέντρο του Μανχάταν, με στόχο τη ρύθμιση του καιρού και τη βελτίωση της ποιότητας του αέρα στην πόλη.Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις σχετίκα με το τεράστιο κόστος ενός τόσο φιλόδοξου έργου και ο Fuller απάντησε ότι θα γίνει απόσβεση του έργου σε 10 χρόνια, καθώς ο δήμος θα γλίτωνε το κόστος της απομάκρυνσης του χιονιού στη Νέα Υόρκη. Τελικά ο θόλος δεν κατασκευάστηκε ποτέ, εντούτοις έχει εμπνεύσει από τότε πολλούς σύγχρονους αρχιτέκτονες.

εικόνα άρθρου (Ανεκπλήρωτοι... έρωτες)

Ο θόλος του Μανχάταν

Η Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι είναι ένα από τα πιο γνωστά μνημεία της Γαλλίας, αλλά θα μπορούσε να ήταν ένας ελέφαντας στην θέση της, αν είχε εγκριθεί το σχέδιο του Γάλλου αρχιτέκτονα Charles Ribart το 1758. Καθώς θα διασχίζαμε τη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων θα αντικρίζαμε στο τέρμα της μια γιγαντιαία κατασκευή με τη μορφή ενός ελέφαντα με 3 επίπεδα με άρτια διακοσμημένους εσωτερικούς χώρους και η είσοδος στην «κοιλιά» του θα γινόταν μέσω μιας τεράστιας σπειροειδής σκάλας. Η γαλλική κυβέρνηση όμως δεν ενθουσιάστηκε από την ιδέα και απέρριψε το σχέδιό του. Σχεδόν μισό αιώνα μετά ο Αυτοκράτορας Ναπολέων εμπνεύστηκε από το σχέδιο του Ribart και ήθελε να κατασκευάσει τον Ελέφαντα της Βαστίλλης, όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια για τον Βοναπάρτη και έτσι έμεινε ένα ανεκπλήρωτο όνειρο.

εικόνα άρθρου (Ανεκπλήρωτοι... έρωτες)

Ο Ελέφαντας του Θριάμβου

Η περίφημη Ιρακινοβρετανή αρχιτέκτων Ζάχα Χαντίντ -εκπρόσωπος της σχολής της αποδόμησης (deconstruction)- κέρδισε τον διεθνή διαγωνισμό για τον σχεδιασμό του Εθνικου Σταδίου του Τόκιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020. Πολλοί εξέχοντες Ιάπωνες αρχιτέκτονες επιτέθηκαν προσωπικά στην Χαντίντ, αποκηρύσσοντας το χωρητικότητας 80.000 θεατών στάδιο τόσο ως αδικαιολόγητα πανάκριβο (το κόστος ήταν 2 δισ. δολάρια) όσο κι ως αισθητικά προσβλητικό... άλλοι είπαν πως μοιάζει με ένα τεράστιο γυναικείο αιδοίο κι άλλοι με χελώνα.

Ο 86χρονος Ιάπωνας αρχιτέκτονας Φουμιχίκο Μάκι τέθηκε επικεφαλής μιας 100μελούς ομάδας που συγκέντρωσε πάνω από 83.000 υπογραφές προκειμένου να αιτηθεί από την ιαπωνική κυβέρνηση να μικρύνει τις διαστάσεις του σταδίου, που θα υψωνόταν 70 μέτρα πάνω από τις κατοικίες και τα πάρκα της περιοχής, όπου το όριο μέχρι σήμερα είναι τα 15μ. ύψος.

«Ένα στάδιο τριπλάσιο σε μέγεθος και κόστος από εκείνα του Λονδίνου και της Αθήνας, εγείρει ανησυχίες και ερωτήματα σχετικά με ζητήματα ασφάλειας και διαχείρισής του», δήλωσε ο βετεράνος αρχιτέκτονας, η πρωτοβουλία του οποίου στηρίχτηκε από διακεκριμένους συνάδελφους του όπως ο Τόγιο Ιτο, ο Κένγκο Κούμα και η Σου Φουτζιμότο.

Η 64χρονη Χαντίντ -η οποία είναι η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με το βραβείο Pritzker, το λεγόμενο και Νόμπελ Αρχιτεκτονικής- απάντησε: «Αυτό που κάνουν, τους εκθέτει ανεπανόρθωτα. Είναι υποκριτές επειδή στην πραγματικότητα δεν έχουν πρόβλημα με το ότι το στάδιο θα αναγερθεί στη συγκεκριμένη περιοχή, αλλά με το γεγονός ότι το σχέδιο του ανατέθηκε σε έναν μη-Ιάπωνα αρχιτέκτονα». Η ίδια τελικά δέχτηκε να περιοριστούν τα σχέδιά της για το στάδιο κατά 220.000 τ.μ. και ο προϋπολογισμός του να μειωθεί κατά το ήμισυ του αρχικού.Τελικά, ύστερα από 3 χρόνια έντονων αντιδράσεων και κριτικής, το σχέδιο της Χαντίντ ματαιώθηκε καθώς τον Ιούλιο που μας πέρασε ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Σίνζο Αμπε ανακοίνωσε, μετά από συνάντηση με τον πρόεδρο της Ολυμπιακής Επιτροπής του Τόκιο, ότι το σχέδιο του σταδίου θα «ξεκινήσει πάλι από το μηδέν».

εικόνα άρθρου (Ανεκπλήρωτοι... έρωτες)

Το σχέδιο της Χαντίντ για το Εθνικό Στάδιο του Τόκιο

Το Παλάτι των Σοβιέτ ήταν ένα σχέδιο για την κατασκευή ένος διοικητικού κέντρου και αίθουσας συνεδρίων στη Μόσχα -κοντά στο Κρεμλίνο- στον χώρο που κατεδαφίστηκε ο καθεδρικό ναός του Σωτήρος Χριστού. Τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό (1931-1933) κέρδισε το νεοκλασικό σχέδιο του Boris Iofan και στη συνέχεια αναθεωρήθηκε από τoν ίδιο και τους Vladimir Shchuko και Vladimir Gelfreikh σε έναν ουρανοξύστη. Αν είχε κατασκευαστεί, θα γινόταν το ψηλότερο κτίριο του κόσμου την εποχή εκείνη, θα είχε 100 ορόφους και με το άγαλμα του Λένιν στην κορυφή θα έφτανε τα 495 μέτρα. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1937 και τερματίστηκε το 1941 με την εισβολή των Γερμανών. Στην διάρκεια του πολέμου, το ατσάλινο πλαίσιο της κατασκευής αποσυναρμολογήθηκε για χρήση σε γέφυρες και οχυρώσεις, έτσι η κατασκευή τερματίστηκε και δεν συνεχίστηκε ποτέ. Το 1958, τα θεμέλια του παλατιού μετατράπηκαν σε αυτό που θα γινόταν η μεγαλύτερη υπαίθρια πισίνα στον κόσμο, η περίφημη Moskva Pool. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης στην θέση της πισίνας ξαναχτίστηκε ο καθεδρικός ναός.

εικόνα άρθρου (Ανεκπλήρωτοι... έρωτες)

Το Παλάτι των Σοβιέτ

Ο Γερμανός αρχιτέκτων Albert Speer ανέλαβε να δώσει σάρκα και οστά στο μεγαλεπήβολο όνειρο του Αδόλφου Χίτλερ να μετατρέψει το Βερολίνο σε παγκόσμια πρωτεύουσα που θα μετονομαζόταν σε «Γερμανία» (Welthauptstadt Germania) και θα ήταν η μεγαλύτερη πόλη του κόσμου με τεράστιες λεωφόρους και μεγαλοπρεπή κτίρια. Τα σχέδια του Albert Speer παρουσιάστηκαν στην έκθεση, «Ο μύθος της Γερμανίας: Όραμα και εγκλήματα» και δεν έμειναν μόνο στον μύθο και την θεωρία καθώς περάσαν και στην εφαρμογή κατά το 1937-1943, όταν o Speer είχε διατάξει την κατεδάφιση κτιρίων έτσι ώστε το σχέδιο να προχωρήσει αμέσως μόλις η Γερμανία κέρδιζε τον πόλεμο και υπολόγιζε να τελειώσει η κατασκευή μέχρι το 1950. Από τα κτίρια ξεχωρίζει η «Αίθουσα του Λαού» (Volkshalle), ένα κτίριο ναός του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος χωρητικότητας 180.000 ατόμων, με διπλάσιο μέγεθος από τη βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό και με έναν τεράστιο θόλο ο οποίος παραπέμπει στο Πάνθεον της Ρώμης. Το ύψος του κτιρίου θα έφτανε τα 290 μέτρα και δίπλα του το Ράιχσταγκ και η Πύλη του Βραδεμβούργου θα έμοιαζαν με σπίτια μινιατούρες. Ο Χίτλερ είχε δηλώσει «Ως παγκόσμια πρωτεύουσα το Βερολίνο θα μπορεί να συγκριθεί μόνο με την Βαβυλώνα, τη Ρώμη και τις πόλεις της αρχαίας Αιγύπτου. Τι θα είναι μπροστά του το Παρίσι;»

εικόνα άρθρου (Ανεκπλήρωτοι... έρωτες)

Η «Αίθουσα του Λαού» σε σύγκριση με την Πύλη του Βραδεμβούργου

εικόνα άρθρου (Ανεκπλήρωτοι... έρωτες)

Μακέτα της «Αίθουσας του Λαού»

Το αρχιτεκτονικό γραφείο Axis Mundi (Ομφαλός της Γης στα λατινικά) με έδρα την Νέα Υόρκη σχεδίασε έναν ναό για έναν διαγωνισμό κατασκευής νέου καθεδρικού ναού στο Στρασβούργο της Γαλλίας. Ονομάζεται «Ο καθεδρικός που διπλώνει» γιατί αποτελείται από 7 γωνιόκορφες τσιμεντένιες καμάρες που φαίνονται σαν διπλωμένες σελίδες ενός βιβλίου. Η κάτοψη του έχει το σχήμα του λατινικού σταυρού και στην ανατολική πρόσοψη του κτιρίου σχεδιάστηκε ανάγλυφο μιας ψηφιοποιημένης μορφής ενός γοτθικού καθεδρικού ναού που θα γίνεται ορατός με τις σκιές που δημιουργούνται, όταν θα πέφτουν πάνω του οι ακτίνες του ηλίου με την ανατολή και σταδιακά θα εξαφανίζεται όσο ο ήλιος κοντεύει στην δύση. Οι τεράστιοι όγκοι που δημιουργούνται από τις 7 καμάρες, θα δέχονται από τις διαφανείς πλευρές τους «τσουνάμι» φωτός που θα πλημμυρίζει τους εσωτερικούς χώρους του ναού, καθιστώντας τον κόσμημα υψηλής μοντέρνας τέχνης και αρχιτεκτονικής.

εικόνα άρθρου (Ανεκπλήρωτοι... έρωτες)

Ο καθεδρικός ναός

εικόνα άρθρου (Ανεκπλήρωτοι... έρωτες)

H ανατολική πρόσοψη με το ανάγλυφο ψηφιοποιημένης μορφής γοτθικού καθεδρικού ναού

εικόνα αρθρογράφου (Κώστας Σπάσης)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Κώστας Σπάσης

Γεννήθηκε τον Μάρτη του '89 στην Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στο Σιδηρόκαστρο Σερρών από το οποίο κατάγεται. Έχει δυσανεξία στους δήθεν και τους αριβίστες και ανήκει στους ''μουτζαχεντίν'' των Καλών Τεχνών. Μεγάλες του αγάπες η Ιστορία, η φωτογραφία και η... ορειβασία. Ίσως τον πετύχεις σε κάποιο βουνό την ώρα που αιχμαλωτίζει το φώς της άγριας φύσης στον φακό του.

Artcore magazine's footer